De absurditeit van alledag

In de kroeg

“Ik vind het maar stom.” Ik neem een grote slok wijn en kijk vriendin M. serieus aan. “Wat? Wat vind je stom?” “Dat ik nooit meer een bekende tegenkom in de kroeg.” “Nah,” zegt M. bedachtzaam. “Ik zie er wel een hoor. Die daar komt ook uit dorp H. En dat meisje bij de trap, die zat één klas hoger dan wij.” Ik knik. “Ja, maar dat zijn toch geen lui waar even leuk mee gaat bijkletsen.” M. schudt haar hoofd. “Nee. Daarvoor kan je beter naar het schoolplein gaan. Daar wémelt het van de oude bekenden.”

Ik staar naar de bar. Ik probeer met mijn ogen door de rokerige ruimte heen te laseren. “Ze zíjn er dus wel. Die bekenden van vroeger. Want anders stonden ze niet op het schoolplein. Maar gaan ze nooit meer uit dan?” M. kijkt me aan. “Vast wel. Alleen niet zo vaak als vroeger.” Ze staat op om nog wat te gaan bestellen. “Of misschien,” oppert ze lachend “zijn ze gewoon ingeslapen. En zijn wij de laatsten der Mohikanen.”

“Daar drinken we op,” giechel ik. “Op de laatsten der Mohikanen!”

2 thoughts on “De absurditeit van alledag

  1. Ik ga ook nog wel eens uit, maar heb vaak hetzelfde als jij. Meestal kom ik nog wel een paar bekenden tegen (diehards die nog steeds ieder weekend gaan), maar het is sporadisch. Veel hebben onze stad ook verlaten door studie, relatie en werk.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s