De absurditeit van alledag

In het verzorgingstehuis

“Raak mij aan.” Het stond op een affiche over omgaan met dementie. En aangezien ik niets beters wist te verzinnen, besloot ik mijn oma haar nagels te lakken. Op haar nagels was ze altijd fier geweest. Ze vond het leuk om ‘mooi’ te zijn.

Mijn oma zelf is gelijk een kind. Daarom neem ik Lizzy altijd mee. Ze zijn dol op elkaar. De andere oudjes kijken vertederd toe. Behalve de mevrouw naast oma. Zij was vandaag verdrietig. “Ik ben zo angstig,” vertrouwde ze me toe. “Ik weet vaak niet meer waar ik ben. Ik weet niet waarop ik wacht. Wat moet ik toch doen?” Ik dacht over hoe ik haar vraag kon beantwoorden. Ik wist niets te bedenken. “Weet u wat,” zei ik tenslotte, “ik zal úw nagels ook eens mooi lakken”.

Na een uurtje hadden we allemaal weer prachtige handen. Omi knabbelde vrolijk op een koekje dat ze van een ‘zuster’ had afgetroggeld. Ze kletste onzin en lachte lief naar Lizzy. Precies zoals ze vroeger naar mij had gelachen. “Mag ik volgende keer een boek mee?” vroeg Lizzy. “Omi vindt het leuk als ik haar voorlees.” Ik glimlachte en knikte.

We knuffelden elkaar bij het afscheid. “Dag, tot de volgende keer,” zei ik vol vertrouwen. De oude mevrouw wier nagels ik óók had gelakt kreeg een dikke kus. “Dank je wel lieverd,” fluisterde ze. “Ik wou dat ik niet zo bang was. En niet zo alleen.” Een beetje verdrietig stapte ik de lift in. Een gedachte flitste door mijn hoofd.

“Word maar snel dement.”

5 thoughts on “De absurditeit van alledag

  1. Hoi…

    Mischien raar maar ik vindt dit echt een heel mooi stukje.
    Ik zie die kleine meid al helemaal met omi bezig 😀 !!!
    En ik had ook de nageltjes van de buurvrouw van omi gelakt hoor!!
    Erg he? Als je iemand zoiets hoort zeggen…
    Mijn opa had ook zulke dagen, en het ergste vondt ik dat als hij iets raars had gezegd of gedaan dat hij na een half uur aan mij vroeg of hij gek aan het worden was! Tsja wat zeg je dan? Gaf ik hem een extra dikke kus en zei ik maar dat hij altijd mijn gekke lieve opa was!!!
    Jeetje wat mis ik hem 😳 !!!

    groetjes
    angela

    Like

  2. Het dement zijn is ook niet erg (voor de persoon zelf) maar het dement worden.. vreselijk lijkt het me als het proces zo langzaam gaat dat je het zelf mee krijgt..

    Like

  3. mijn opa was ook steeds vaker in de war en daar werd ik zooo verdrietig van… het is wat jij en gast ook al schreven.. als het dan gebeurd laat het dan maar snel gaan want volgens mij zijn de ergste moment voor deze mensen de momenten dat ze zich realiseren dat er iets niet goed ging of de angst omdat ze niet weten wat er het afgelopen uur gebeurd is of waar ze zijn…

    mijn opa… de man naar wie iedereen z’n fiets bracht en die bij iedereen in de straat wel een keer aan het behangen is geweest huilde toen ik een middag op hem gepast had en naar huis ging… wat heb ik de terugweg naar huis gehuild om hem… mijn opa die alles kon… en die nu hartgrondig snikte dat ik alles was wat hij nog had omdat hij vergeten was dat z’n vrouw en kinderen er “gewoon” nog waren… en ik z’n kleinkind was…
    opa is er al ruim 12 jaar niet meer maar ik mis hem ook nog heel regelmatig… 😥

    dank je voor het mooie stukje!

    Like

  4. Dank. En geen dank! 😉

    Ik vind het ook niet prettig op de ‘gesloten’ afdeling. Maar ik moet wel zeggen, waar mijn oma zit is de sfeer behoorlijk positief. De zusters zijn echt heel lief en betrokken en ze doen heel veel dingen met en voor de mensen.

    Ik vind alleen zo’n half-dement oud mensje zó zielig. Wat lijkt me dat naar!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s