Cadeautje

Lang zal ik leven, lang zal ik leven!

En het leukste cadeau (op de mooie halsketting van Paul en de roze glitterhaarband-model-kinderhoofdje van Lizzy na) is als mijn Vrouwonline plannetje lukt.

Wat het zal zijn?

Tja, als het goed is kunnen jullie het morgen zien.

Raad maar!

Advertisements

Eufemismen

Vroeger leerden wij op zwemles de ‘spreid-sluit’-methode.

Tegenwoordig leren kinderen ‘kikker-vliegtuig-potlood’. Sluit beter aan bij de belevingswereld van een kind. Schijnt.

En dan nu de seksuele voorlichting. Volgens de Rutgers Nisso Groep ook van belang bij kleuters (ja, dus ook groep 1 en 2). Klinkt heftig. Maar aan de andere kant, hoorde ik niet laatst een vriendinnetje van Lizzy tegen een buurtkindje zeggen: “Laat je piemel eens zien!” Als we er spastisch over doen, maken we er sowieso iets vies van.

Terug naar de zwemles. Iemand suggereerde dat de zwemlesmethode óók op de voorlichting was toe te passen. Dat zou iets van ‘potlood-puntenslijper-ooievaar’ opleveren. Is wat voor te zeggen. (Alleen zou ik die ooievaar onderhand eens vervangen door een iets minder bijna uitgestorven diersoort. Een hamster of zo.)

Echter vóór alles lijkt het me raadzaam dat de Rutgers Nisso Groep een ander woord bedenkt voor ‘seksuele voorlichting’. Dat klinkt me voor een kleuter écht wat te heftig in de oren. Hoe onschuldig het dan ook gebracht mag worden.

Laten ze er dan ‘Het verschil tussen Jip en Janneke’ van maken.

Het badpak

Een beetje hijgend kwam ik de kleedkamer binnen.

Ik was laat. Niets voor mij. De anderen lagen er allemaal al in. Snel ritste ik mijn tas open. Handdoek, shampoo, honderdduizend haarelastiekjes. Badpak? Badpak? Shit, waar was mijn badpak?

‘Kijk even bij de gevonden voorwerpen,’ suggereerde de zwemjuf toen ik bedremmeld kwam melden dat ik niet mee kon doen. Snel rende ik terug naar de kassa. ‘Mag ik even in het hok kijken?’ Dat mocht.

‘Volgens mij is dit de enige!’ De behulpzame zwembadmedewerkster hield een foeilelijk oranje geval omhoog. ‘Nee zeg,’ riep ik, ‘dáár ga ik niet in hoor!’ ‘Dan wordt het deze roze Mickey Mouse,’ grinnikte mijn redster. ‘Maatje 128.’ Wat nu? Naar huis?

Vijf minuten later wandelde ik ietwat genegeerd de kleedkamer uit. ‘Nou zeg, staat je énig,’ grapte de juf. ‘Hup, erin. Je hebt de warming-up al gemist!’ Voorzichtig liet ik me in het water zakken. Het lubberende badpak vulde zich onmiddellijk met water. Maakte een soort waterbom van mijn bovenlijf. De voorgevormde cups wezen als afgezakte patatzakken naar beneden.

‘Staat je goed, oranje met bruin,’ fluisterde mijn buurvrouw. ‘Leuk, dat tijgerprintje!’ Ik lachte als een boer met kiespijn en trok het badpak maar weer eens uit mijn bilnaad. ‘Morgen een stukje op Vrouwonline?’ vroeg vriendin S. ‘Over hoe dappere Es zich niet door een eh.. badpak liet kisten?’ Ik knikte.

Had ik even geluk dat ik net de serie ‘Een weekje in foto’s’ had afgesloten!

Een weekje in foto’s

Op het plaatje zag het er heel anders uit.

Maar het leukste was natuurlijk de speciale pastasalade.

Ik maakte een boodschappenlijst voor Paul en ging zelf alle speciaalzaken af. (Als ik ‘cantaloup’ opschreef liep ik het risico dat hij met cantharellen thuiskwam.) De kaasboer verkocht geen primosale dus kwam het kaasboekje erbij voor een alternatief. Bij de groenteboer zette ik de zaak op stelten omdat men – op één zakje na – door de waterkers heen was waarna ik moest kiezen tussen tuinkers en ruccola als alternatief. Uiteindelijk had ik alle ingrediënten verzameld. Zélfs de rode bessenpeper.

Alles. Behálve de pasta.

Maar dáár kwam ik pas de volgende dag achter.

Toen tien paar ogen me vanuit mijn tuin hongerig aankeken.