Vuur

Vuur is mooi.

En daarom stoken we op mooie herfstavonden graag de vuurhaard. Starend in de vlammen komen er diepe gesprekken. Of er komt niets. De kleuren, geel, oranje, soms een beetje blauw, stralen rust uit. En het ruikt lekker (als Paul tenminste niet weer een of ander afgebladderd kastje als brandhout gebruikt). Het ruikt naar oogst, naar vreugde. Naar warmte.

Lizzy mag langer opblijven. De vlammen weerspiegelen in haar glimmende ogen. Haar gezicht, haar blonde krullen, alles krijgt een gouden randje. Ze zegt weinig, ze kijkt. Haar blik volgt een vlam. Ze vraagt hoe het komt dat vuur zoveel kleuren heeft. Ze vraagt haar vader om nog eens in de as te porren. “Dan vliegen er allemaal sterren door de lucht,” zegt ze.

Lizzy weet dat vuur héét is. En dat ze er nooit mee mag spelen. Dat vlammen alleen leuk zijn als je ze onder controle hebt. Dat wat mooi is, ook bedrieglijk gevaarlijk kan zijn. Ze is wel eens geschrokken toen ze te dichtbij kwam.

Vuur is mooi. En wie verstandig is, maakt zijn kinderen er vertrouwd mee.

3 thoughts on “Vuur

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s