Uitslapen

Paul en ik keken elkaar verlekkerd aan.

We hadden zojuist de kinderen bij mijn ouders gedropt. Een goede deal; het kroost mocht logeren en wij konden met een gerust hart naar onze eetafspraak. Geen vaste tijd naar huis en de volgende dag uitslapen.

Nou ja, uitslapen. Daar waren we nog niet zeker van. “Ik kán helemaal niet meer uitslapen,” zei Paul toen we na het etentje naar huis fietsten. “Zal je zien dat ik gewoon om zeven uur wakker ben.” Ik knikte. “Nou ja, dan kunnen we ’s ochtends nog iets doen”

We dronken een baco in de tuin en gingen daarna naar bed. “Heerlijk,” zei Paul. “Acht uur, negen uur, het maakt lekker niet uit hoe laat we wakker worden.” Ik knipte het bedlampje uit en hoopte er het beste van.
Ik kwam als eerste weer bij mijn positieven. Het was in ieder geval licht buiten. “Hoe laat is het,” mompelde Paul. Ik wierp een blik op de wekker. “Vroeg,” zei ik. “Bijna twaalf uur.”

4 thoughts on “Uitslapen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s