Een beetje hoop

Tuffy is nog niet terug.

De kinderen beginnen er een beetje aan te wennen, al is ons verdwenen huisdier nog steeds het gesprek van de dag. En niet alleen binnenshuis, ook op straat wordt hij besproken. De ‘vermissingbriefjes’ doen hun werk. De buurt is alert. “Ik kijk in alle bomen hoor!” horen we regelmatig.

Lizzy vond het rondbrengen van de ‘Tuffypost’ erg spannend. In het donker langs de huizen; vermissingbriefjes door de deuren doen, het heeft indruk op haar gemaakt. Zóveel indruk dat ze gisteravond smeekte om nog éven te gaan ‘posten’. Zinloos, leek mij. Maar goed, als zíj dat wilde, vooruit dan. Lizzy zei zó vaak dat ze brieven rondbrengen helemaal super vond dat ik grapte dat ze maar snel een krantenwijk moest nemen.

De laatste straat – onze brieven raakten op – lag wat verder van ons huis. “Dit is precies de richting die hij opvloog,” zei ik terwijl we langs een groot raam liepen. “Ik zie Fleur,” zei Lizzy. “Hier woont Fleur, mag ik even gedag zeggen?” We klopten op de deur en Lizzy deed haar verhaal. Ze gaf haar vriendinnetje één van onze laatste blaadjes.

“Dat is bizar,” zei de moeder van Fleur, die over de schouder van haar dochter meekeek. “Ik ben gek op vogels en ik weet er vermoedelijk wat meer van dan een ander. Zaterdagmiddag heb ik door het raam staan kijken en ik zag een vogel fladderen die ik niet kon thuisbrengen. Ik dacht: ‘het lijkt wel een parkiet maar dat is onmogelijk’. Hij zat ergens in de tuin. Hij was grijs, met geel.”

Lizzy en ik gingen opgewekt terug naar huis. Wat een goed nieuws! Wat onmogelijk had geleken was gebeurd! Iemand had Tuffy gezien! En hadden we vanmiddag niet een verhaal gehoord over een kanarie die – in de winter – na dríe maanden weer thuis opdook?! Nou dan!

Alles wat we nodig hadden was een klein wonder.

8 thoughts on “Een beetje hoop

  1. Ach wat balen zeg. Ons parkietje is nooit meer teruggekomen, hoop voor jullie op meer geluk. Weet nog hoe ontiegelijk stuk ik ben geweest toen mijn kat spoorloos was. Ook nooit meer teruggekomen ondanks Amivedi, briefjes overal enz. Had het beestje al 15 jaar :-(.

    Like

  2. Jeetje, het is te hopen dat ‘ie (gauw) terugkomt. En dat de buitentemperatuur voorlopig zo mild blijft. Want zo’n “binnen-vogeltje” kan niet zoveel kou verdragen.
    Ik duim voor jullie!

    Like

  3. Ik hoop ook zo voor jullie dat ie gauw terug is, dat arme beestje… gelukkig weten nu veel mensen er vanaf dus als hij zich in de buurt op houdt, moet dat vast iemand opvallen, houd moed!!!

    ps. bedankt voor je cadeautjes, helemaal super, ik had al een Pink Ribbon tashanger gekocht dus deze 2 (het speldje en een armband) passen daar prima bij 8) Overigens ben ik al jaren een hele trouwe leester van je blog, ik zou jou daar eigenlijk voor moeten bedanken want aan jouw weblog heb ik een paar hele goede vriendinnen overgehouden (we schreven altijd bij jouw topic totdat we te veel offtopic lulde 😳 en uiteindelijk ons eigen topic zijn begonnen) Inmiddels delen we al jaren (zo’n 5 jaar) lief en leed.

    Like

  4. O joh Bila, ben jij nog van de ‘BakkersBabbelclub’? Wat leuk! Fijn dat cadeautjes zijn aangekomen.

    Muts; daar ben ik ook bang voor.

    Karen1: oooo, erg! En niet zo hoopvol voor ons dus.

    Like

  5. Misschien een schrale troost maar ik weet maar al te goed hoe het voelt, heb ook jaren een tamme valkparkiet gehad.

    N paar jaar geleden liet ik bij mij in t dorp mn hond uit, en hoorde een valkparkiet schreeuwen. Ik herkende t ‘paniekerige’ geluidje van wanneer de mijne weer eens op n plekje was beland dat hij niet herkende…
    Met mn zwangere buik ben ik n stukje in de bewuste boom geklommen, het beestje reageerde op mijn terugfluiten en stapte zo op mn vinger! Ik heb hem lopend naar huis stevig vastgehouden en hem daar een dag gehad, waarna ik hem bij de vogelopvang hier in de buurt kon brengen.

    Hoop blijven houden, er hoeft maar net iemand langs die boom waar Tuffy inzit, te lopen die het roepen herkent en er actie op onderneemt.

    Sterkte, ik duim voor jullie!

    Like

  6. Wij ontdekten thuis een parkiet in de appelboom. Met een visnet (!!) naar binnen gedreven en daar in een doosje gevangen. Ook naar de vogelopvang gebracht. (Alleen is hij/zij daar nooit opgehaald.)

    Like

  7. Ik hoop zo voor jullie dat Tuffy terugkomt.

    Zelf is er 2 keer bij mij een parkiet komen aanvliegen. Beide keren heb ik geprobeerd de eigenaar op te sporen maar dat is niet gelukt. De ene heeft 7 jaar bij me gewoond en de andere 4.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s