Op het postkantoor

Ik steek de sleutel in het slot van de postbus.

“Hé Esther!” Ik draai me om zodat ik kan zien wie mij om acht uur ’s ochtends zo enthousiast begroet. Het is A. Een oude bekende die vroeger bij mij in de straat woonde. Zijn vrouw (en kinderen) ken ik van het zwembad.

“Hé A,” groet ik terug. “Dat is lang geleden.” A. bevestigt dat het lang geleden is. Ik werp een blik op de twee kinderen die vrolijk om hem heen dartelen. “Goh,” zeg ik. “Wat zijn je kinderen gegroeid.” A. knikt. Zijn kinderen zijn gegroeid, ja.

Terwijl ik de post verzamel, vraag ik A. hoe het met hem is. “Heel goed,” zegt A. Hij steekt met een trots gebaar zijn handen naar voren. De vingers gespreid. “Kijk.” Ik kijk naar zijn handen. Ik zie niets bijzonders. “Geen ring meer!” zegt A. enthousiast. “Ik ben gescheiden!”

Even weet ik niet wat ik moet zeggen. “O. Eh. Fijn voor je.” mompel ik. “Met mij gaat het ook goed.” En dan maak ik dat ik wegkom. Rare A. Over een scheiding ga je toch niet zo enthousiast doen?

Of ligt dat dan aan mij?

15 thoughts on “Op het postkantoor

  1. Je zou toch zeggen dat heeft iets met die vrouw te maken, maar die ken je, dus gezien je verbazing zit daar de oorzaak niet. Misschien is hij een weifelend uit de kast gekomen homo die nog niet tegen iedereen direct zegt dat hij uit de kast is, maar eerst begint met die scheiding… 😆

    Like

  2. Zou kunnen. Hij is er vreemd genoeg voor.

    Ik heb het einde een aantal keer veranderd, ik was er niet helemaal tevreden over. Sorry voor wie dat verwarrend is.

    Like

  3. Moest even reageren: heb dit het afgelopen jaar 2x meegemaakt! 2 Stellen van uit het begin van ons “tijdperk” of te wel toen we nog jong waren 😕 en al een paar jaar niet gezien hadden bleken uit elkaar te zijn. Zo raar! In je gedachten blijft iedereen gewoon door gaan als altijd maar dan blijkt toch maar weer dat wij steeds meer de uitzondering gaan vormen… gelukkig maar! 😆

    Like

  4. Eigenlijk bedoel ik niet zozeer dat ik verbaasd ben over het feit dat mensen van mijn leeftijd gaan scheiden (ik ken er genoeg inmiddels) maar meer de manier waarop (in dit geval A.) het ‘zomaar’ even voor mijn voeten gooit. Er nota bene heel enthousiast een soort ‘raadspelletje’ van maakt. Vind ik eigenlijk nogal stuitend.

    Like

  5. ik vind het ook raar, daar ben je toch niet trots op? Het is tog meer een soort val van je relatie. Meer triest denk ik.
    Maar misschien was ie nog in ontkenningsfase?

    Like

  6. ik dacht ook meteen dat hij blij was dat hij aan jou kon vertellen dat hij gescheiden was. Met andere woorden…………………….ik ben vrij/beschikbaar. Zo niet dan is het inderdaad een beetje raar!

    Like

  7. Geloof er níets van. Hij is gewoon raar.

    En Keeke, ja, hij woonde in de A-straat. U weet over wie het gaat? (Nu maar hopen dat hij zelf niet meeleest; of – nog erger – zijn exvrouw. 😳 )

    Like

  8. Misschien was hij gewoon heel opgelucht dat hij gescheiden is. Wie weet in wat voor ellendig huwelijk hij jarenlang heeft vastgezeten? En als zijn ex-vrouw toevallig meeleest? Misschien kan zij alleen maar beamen dat het een rare vent is. Ik vind zelf ook dat je hoe dan ook over een scheiding niet heel vrolijk hoeft lopen doen. Al is het voor jezelf een opluchting, de kinderen zullen dit meestal niet zo ervaren. Die hebben het liefst dat hun ouders bijelkaar zijn.

    Like

  9. Daar sla je de spijker op zijn kop, Marlieke! Dat is precies wat ik bedoel. En daar komt nog bij, zo’n vraag -‘hoe gaat het met je’- om acht uur ‘s ochtends op het postkantoor, is een beleefdheidsvraag. Daar ga je niet een raadspelletje over je scheiding van maken. Breng je je gesprekspartner namelijk ernstig mee in de verlegelenheid.

    Like

  10. In het begin van je column dacht ik zelf eerlijk gezegd ook meteen aan een (onhandige) versierpoging. Naarmate het verhaal vorderde dacht ik meer van ‘nee, die is gewoon blij dat het voorbij is.’

    Ik weet niet of het de ontkenningsfase geweest kan zijn. Misschien de euforische fase 😆

    Like

  11. Maak je wat mij betreft geen zorgen, ik heb geen flauw idee wie A. is 😉 . De A-straat is een hele lange straat. Wel weer leuke stukjes, Esther!

    Like

  12. Hij had zeker lang tegen die scheiding aan zitten hikken. Of dacht kennelijk onterecht dat jij wel heel blij zou zijn dat hij weer beschikbaar was…

    Nou ja, mafkees. Maar misschien moet je het maar ‘door de vingers zien’… 😆

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s