Een gedicht

Al dagenlang wordt hij
Door onzekerheid gekweld
Hij weet, hij heeft niet lang meer
Zijn dagen zijn geteld

Hij ziet het einde nad’ren
En weet dat hij moet gaan
Zijn vlam zal hij nu doven
Het is met hem gedaan

De duisternis zal komen
Het boek december sluit
Hij weet, hij moet vertrekken
Want zijn verhaal is uit

De tijd die hem nog rest
Is op vannacht gericht
Want daar, in ’t diepste donker
Begint het mooiste licht

Dus sluit hij nu zijn ogen
En droomt vast van zijn feest
Hij zal ons laten weten
Dat hij er is geweest

We zeggen hem gedag
Vaarwel 2008
Wees alsjeblieft voorzichtig
In deze Laatste Nacht

En dan om twaalf uur
Op de grens, 2009
Geeft hij zijn einde toe
En ’t nieuwe jaar zijn zegen

(r) door Esther

Advertisements

Een spelletje

Ze zaten elkaar in de haren.

“Kom,” riep ik. “Kom, we doen een spelletje!” Ik haalde het prinsessenspel uit de kast en zette het op tafel. “Jááá!” klonk het eensgezind.

“Mag ik beginnen?” vroeg Lizzy. “Nee, ík!” riep Annabel. Ik reageerde een beetje geïrriteerd. “Nee. We doen gewoon wie het hoogste gooit. Díe mag beginnen.” Ik gaf Lizzy de dobbelsteen. “Oké,” zei ze. En ze gaf hem een zwieper richting het plafond. “Wat doe je nou?” riep ik geërgerd. “Kan je niet normaal gooien?” “Maar mamma,” klonk het oprecht verbaasd. “Je zei zelf dat wie het hóógst gooide mocht beginnen!”

29 december 2008

Eindelijk weer online.

Keken jullie ook meteen of Denise al gepost had? Ik wel. Afijn, ze houdt ons nog even in spanning, de uitslag van haar zwangerschapstest houden we nog tegoed. Ik ben onderhand wel erg benieuwd. Jullie?

Drie dagen na kerst alweer. Het nieuwe jaar nadert. Ik hoop dat jullie allemaal fijne dagen hebben gehad. Lekker eten, leuke mensen en veel plezier. En ondanks dat ik met kerst geen aandacht heb kunnen besteden aan al jullie mooie wensen (Kerstwensblog) heb ik er wél de hele dag aan gedacht.

En hoewel we inmiddels 29 december schrijven, zou ik tóch nog graag één wens ‘even’ extra aandacht willen geven. Die van Kim. Wat zij schreef heeft me echt geraakt. Wanneer ik al jullie heftige verhalen lees, prijs ik me gelukkig met mijn eigen leven. Maar juist dát zorgt ervoor dat ik extra stilsta bij wat er in de (soms directe) omgeving gebeurt. Of kan gebeuren. Kim schreef hierover:

[quote:67d2c0bb45]“Daarom wil ik mijn kerstwens uitspreken voor al de mensen die geen kerst willen vieren dit jaar omdat ze zo verdrietig, teleurgesteld en boos zijn op het leven en de gebeurtenissen daarin, en hopen dat het snel januari is om zo niets mee te krijgen van al de vrolijkheid in de december maand. Ik hoop dat het voor deze mensen beter wordt, dat het leven dragelijker wordt en het verdriet minder. Zodat ze het volgend jaar weer die moeite waard vinden om kerstmis te vieren.”[/quote:67d2c0bb45]
En na al die zware woorden is het nu tijd om vooruit te kijken. 2009 staat voor de deur en ik voel de lucht al tintelen. Niet alleen door het naderende nieuwjaar natuurlijk, ook door de vorst. Heerlijk vind ik dat. Die felle kou en die prachtige blauwe lucht. Ijs op de ruiten en ijs op de plassen. Wij namen het er gisteren dan ook van en hadden een heerlijke (maar koude) dag.

En dan sluit ik nu af met de grote vraag.

Wie weet waar wij waren?

Tweede Kerstdag

Oké, ik geef het toe.

Ik had het rokje in de haast gekocht. En het was wel wat kort, dat had ik wel gezien, maar ach, het kon best. Het was gewoon een hip rokje. En ik kon het hebben. Met strookjes en sterretjes, hartstikke kerstig! Vriendin F. was erbij geweest; die vond het rokje ook leuk.

Ik was dus hoopvol gestemd toen ik me ging omkleden voor het diner. Eerst de panty. Speciaal voor de gelegenheid aangeschaft; ripppp, ladder. Zucht. En dit was juist zo’n fijne. Van die zachte stof. Niet zo’n nylon zweetexemplaar. Maar goed. Gelukkig had ik nog een panty. Een nylon zweetexemplaar. Jammer dan.

Met B.H., rokje en panty aan ging ik opzoek naar mijn nieuwe zwarte truitje. Wat denk je? Nergens te vinden. Tot mijn ergernis. Dag ervoor gekocht, nú al in de chaos van mijn huishouden verdwenen. “Wat is er?” vroeg Paul toen ik in mijn B.H. en met een rood hoofd de trap afrende. “Ik kan mijn truitje niet vinden,” mopperde ik, terwijl ik bijna mijn nek brak over iets dat midden op de trap lag. Mijn truitje. “Leuk rokje!” riep Paul, terwijl ik alweer boven was.

Afijn, eindelijk had ik alles aan. Ik bekeek mezelf in de spiegel. En kreeg de schrik van mijn leven. Wat was dit nou? Was dit hetzelfde rokje dat ik enkele dagen geleden had gekocht? Of hadden ze soms de verkeerde in mijn tas gestopt? Dit kon écht niet! Veel te kort, nauwelijks meer dan een riem. Je zag zó mijn cellulitis door de zweetpanty heen. “We moeten gaan riep Paul van beneden.”

Een paar tellen later liep ik de trap weer af. “Hé, heb je een andere rok aan?” vroeg Paul verbaasd. “Ja man, ik leek wel een hoer in dat ding!” riep ik. “Ik vond hem wel leuk hoor!” zei Paul. Tja, dat verbaasde me niet. Mánnen. “Maar deze is ook leuk hoor!” zei hij er snel achteraan. Kritisch bekeek hij mijn outfit.

“Je hebt alleen een ladder in je panty.”

Eerste Kerstdag

Dat is ook wat!

Heb ik hele mooie teksten in gedachten, is mijn Blog in kerststaking! Al die mooie kerstwensen van een tijdje geleden, ik kan ze (nu) niet lezen, laat staan erover schrijven. Lastig, maar Kerst blijft Kerst en zonder mijn blog is Kerst nog net zo mooi.

Onze Kerstavond was overigens een groot succes. Na een borreltje bij de buurvrouw kwam ik thuis in een heerlijk warm huis; Paul had de openhaard aangestoken en de kletsen zaten zoet te puzzelen. Snel maakte ik een soepje (voor de geïnteresseerden; bloemkoolsoep en iedereen wilde een refill) en daarna kon de pret beginnen; de chocoladefontein kwam op tafel.

Het duurde even voordat de samenstelling van de chocolade goed was, maar uiteindelijk was het alsof we in een scène uit Sjakie en Chocoladefabriek beland waren. Stromende chocolade, wat en weelde! De kletsen vonden het geweldig, ze klommen op de tafel om er beter bij te kunnen en haalden peer, aardbei en marshmallows door het bruine goedje.

Afijn, het moge duidelijk zijn; na afloop kon iedereen in bad. Vooral Annabel want halvewege het ‘diner’ was ik haar gaan bodypainten (ik zei nog tegen Paul; “Wij kunnen er vanavond ook nog leuk mee spelen!”) dus ze zag eruit als een schoffie dat door de modder had liggen rollen. Zelfs haar haar zat onder.

Na het bad lazen we, in pyjama, kerstverhaaltjes bij de kerstboom. The night before Christmas en Rudolf the red noses rendeer. Ja, ik houd van traditites. En uiteindelijk legde ik de kletsen op bed. De engeltjes sliepen binnen een minuut.

While visions of sugarplums danced in their heads.

Diner & Dress

Oké, ik geef het toe.

Ik had het rokje in de haast gekocht. En het was wel wat kort, dat had ik wel gezien, maar ach, het kon best. Het was gewoon een hip rokje. En ik kon het hebben. Met strookjes en sterretjes, hartstikke kerstig! Vriendin F. was erbij geweest; die vond het rokje ook leuk.

Ik was dus hoopvol gestemd toen ik me ging omkleden voor het diner. Eerst de panty. Speciaal voor de gelegenheid aangeschaft; ripppp, ladder. Zucht. En dit was juist zo’n fijne. Van die zachte stof. Niet zo’n nylon zweetexemplaar. Maar goed. Gelukkig had ik nog een panty. Een nylon zweetexemplaar. Jammer dan.

Met B.H., rokje en panty aan ging ik opzoek naar mijn nieuwe zwarte truitje. Wat denk je? Nergens te vinden. Tot mijn ergernis. Dag ervoor gekocht, nú al in de chaos van mijn huishouden verdwenen. “Wat is er?” vroeg Paul toen ik in mijn B.H. en met een rood hoofd de trap afrende. “Ik kan mijn truitje niet vinden,” mopperde ik, terwijl ik bijna mijn nek brak over iets dat midden op de trap lag. Mijn truitje. “Leuk rokje!” riep Paul, terwijl ik alweer boven was.

Afijn, eindelijk had ik alles aan. Ik bekeek mezelf in de spiegel. En kreeg de schrik van mijn leven. Wat was dit nou? Was dit hetzelfde rokje dat ik enkele dagen geleden had gekocht? Of hadden ze soms de verkeerde in mijn tas gestopt? Dit kon écht niet! Veel te kort, nauwelijks meer dan een riem. Je zag zó mijn cellulitis door de zweetpanty heen. “We moeten gaan riep Paul van beneden.”

Een paar tellen later liep ik de trap weer af. “Hé, heb je een andere rok aan?” vroeg Paul verbaasd. “Ja man, ik leek wel een hoer in dat ding!” riep ik. “Ik vond hem wel leuk hoor!” zei Paul. Tja, dat verbaasde me niet. Mánnen. “Maar deze is ook leuk hoor!” zei hij er snel achteraan. Kritisch bekeek hij mijn outfit.

“Je hebt alleen een ladder in je panty.”

Kredietcrisis

Maatschappijen, notarissen, leveranciers, banken.

Normaliter zetten ze in december allemaal hun beste beentje voor. Altijd leuk. Mijn persoonlijke wijnvoorraad wordt rond deze tijd aangevuld, hier en daar geven we cadeautjes weg en we lachen om malle gadgets als miniklokken en vreemde mobieltjeshouders.

Begin december bracht de post de eerste ‘kerstwens’. Twee flessen wijn. “Zet maar op dat lege bureau,” zei ik tegen mijn collega. “We verzame- len alles daar alles en verdelen het vlak voor kerst. Of we verloten het.” Goed idee, vond iedereen. De twee flessen wijn werden op het lege bureau gezet.

En nu ís het vlak voor kerst. En ze staan er nog steeds, die twee flessen wijn. Maar dat was het dan ook wel. Er is namelijk niets bijgekomen. Tot grote hilariteit van ons allemaal is het bureau helemaal leeg gebleven. Op die twee treurige flessen wijn na. “Aldus ons kerstoptimisme,” grinnikt een collega. We staren naar onze ‘kerstopbrengst’.

“Eh, allemaal een glaasje dan maar?” opper ik.