Verrassend

Ach, die meisjes.

Ze zijn zo lief, zo zoet. Ze houden van poppen, prinsessen, roze en ruches. Zelfs Annabel is helemaal ‘om’. Later wil ze prinses worden en nu is ze een elfje. Dartel zwiert ze het huis door in de flamencojurk die Lizzy inmiddels te klein is.

Ze tutten met de little pony’s. Kammen hun haren en vlechten lintjes. Ze kijken naar Aardbeimeisje op TV en naar Barbie. Uren kunnen ze elkaar ‘opkuppen’ (make-uppen) en ‘verzorgen’. “Stttt,” sissen ze tegen Paul. “Onze baby’s slapen.”

“Kom, we spelen op zolder,” zegt Lizzy tegen Annabel. Ze verdwijnen naar boven. Ik verwacht dat ze gaan moederen. Of verkleden. Of iets anders meisjesachtigs. Maar gek genoeg hoor ik opeens een heleboel lawaai. Geram, gebonk, geschop. “Ze zullen toch geen ruzie hebben?!” denk ik geschrokken.

Boven tref ik twee drukke dames. Verwarde haarbos, rode konen, trui uit, hemd aan. Bedrijvig lopen de meiden met allerhande rommel te sjouwen. Ze kloppen, timmeren en rammen op alles wat in de weg staat. “Wat zijn jullie in godsnaam aan het doen?!” schreeuw ik over het lawaai heen.

Een beetje verbaasd kijkt Lizzy op. “Gewoon,” zegt ze. “We spelen bouwvakkertje.”

5 thoughts on “Verrassend

  1. o geweldig!! Ik droomde voordat ik kinderen kreeg over het eerste stuk van je verhaal en moest het in praktijk doen met het allerlaatste stukje. Mijn zus, zelf moeder van twee barbiemeisjes, kreeg hier altijd enorm de slappe lach van! 😀

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s