Verantwoording

Ik kom binnen met een paar tassen.

“Zo,” zegt Lizzy, terwijl ze haar wenkbrauwen optrekt. “Wat heb je nu weer allemaal gekocht?” Een beetje schuldig kijk ik naar de schoenen- doos die ik net op de grond heb gezet. “Nou,” begin ik. “Zwarte laarzen en een paar gympen. Was uitverkoop.” Dat laatste klinkt nogal zwakjes.

Lizzy loopt naar de doos en werpt er een blik in. “Alweer?” zegt ze. “En voor mij?” Ik peuter aan een knoop van mijn jas. “Niets,” geef ik toe. “Maar mijn laarzen zijn echt erg versleten en ik moest ook al tijden nieuwe gymschoenen.” Lizzy is even stil. En dan zegt ze: “Maar mijn laarzen zijn óók versleten. En jíj had pas nog nieuwe.” Ik heb mijn mond al open maar ik bedenk me nét op tijd. Ik ga hierover niet in discussie. Zeker niet met een zesjarige. Met een blik van ‘hierover is het laatste woord nog niet gezegd’ verlaat Lizzy de kamer.

Zuchtend trek ik mijn jas uit. Het is toch wat! Ben ik potverdorie zó geëmancipeerd dat ik geen verantwoording (meer) afleg aan mijn man, ligt mijn dochter na elke winkelsessie op de loer!

9 thoughts on “Verantwoording

  1. Tja, er zit niets anders op: laarsjes kopen voor je dochter om haar weer gunstig te stemmen 😀 😀 😀 Vervelend; nu moet je alweer gaan shoppen…

    Like

  2. “Zo,” zegt Lizzy, terwijl ze haar wenkbrauwen optrekt. “Wat heb je nu weer allemaal gekocht?”

    Ha ha ha… Leuk!

    Er staat me nog heel wat te wachten…
    (Ik kan ook geen tas ongezien het huis binnensmokkelen. Nee, Bo móet altijd exact checken wat erin zit).

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s