Giensch

Eigenaresse Mirjam zoekt elk item stuk voor stuk uit en reinigt het voordat het in de winkel komt te hangen. Er wordt niet alleen tweedehands kleding verkocht, maar ook nieuwe items, bijvoorbeeld petticoats en jurkjes van eigen merk.

Waar: Voorstraat 31, Utrecht

Want: Weinig geld? Scoor een mooi vintage item bij Giensch.

In de buurt: Bij Sussies (op nummer 48) ga je terug in de tijd en is werkelijk alles vintage.

36

Ik sta in de badkamer.

“Gefeliciteerd.” Ik glimlach naar de spiegel. “Je kunt wel zien dat je weer een jaartje ouder bent.” Mijn spiegelbeeld kijkt een beetje bozig terug. “Kijk naar jezelf,” zegt ze.

Taart anyone?

Feestje

Heel handig was het niet.

Een feest in Antwerpen (familie; dus belangrijk) waarbij de helft van onze oppascentrale (schoonmoeder) ook tot de gasten behoorde. En laten mijn ouders nou nét dit weekend ergens op een camping in Limburg zitten. Hoe gingen we dit regelen?

Goed, je voelt hem misschien wel aankomen; gisterochtend reden we eerst naar Limburg (koffie, koekje, kinderen dumpen) en vanuit het drielandenpunt door naar Antwerpen. Eind van de middag kwam we in ons hotel aan. Vandaag reden we het ritje in omgekeerde volgorde.

Op de terugreis zat ik suffig in de auto. De kinderen keken een filmpje. Ik zat te bedenken wat ik over het feest zou schrijven. Dat het leuk was geweest, wie er waren, waarom het werd gegeven. Maar ik kon gewoon niets bedenken. Ik werd al moe als ik überhaupt aan schukjes schrijven dacht.

Het was een gezellig weekend, daar niet van. Maar achthonderd kilometer rijden voor een feestje is gewoon écht te ver.

Blauwe teen

Ik heb een blauwe teen.

Heel raar. Ik stond er vanmorgen mee op. En hij is ook niet zo’n klein beetje blauw, nee, de hele teen is gekleurd. Van de aanzet tot de nagel. Zo’n soort kleur van rijpe pruimen. En een beetje dik is hij ook.

Nou geef ik wel toe dat ik gisteravond aan de boemel was met een vriendin, maar goed, hou je daar een blauwe teen aan over? Ik had gewoon schoenen aan en ik ben op mijn stoel blijven zitten. Er heeft niemand op mijn tenen gestaan.

En daarbij, echt laat was ik niet thuis. Ik was weliswaar wat aangeschoten, maar als ik me pijn zou hebben gedaan, zou ik dat toch echt wel gemerkt hebben. Nee, het is een vreemde zaak, die blauwe teen.

Ik hoop niet dat ik langzaam in een smurf verander.

Balletschoentjes

Deze mooie schoentjes zien er uit alsof ze zo uit de balletzaal zijn komen wandelen, en eigenlijk is dat ook zo: de ballerina’s zijn gemaakt door de wereldberoemde balletschoenen fabrikant BLOCH.

Fijn aan de schoentjes is dat ze zo lekker comfortabel zijn! Doordat ze gemaakt zijn van dezelfde materialen als een echte balletschoen, zitten ze lekker zacht en zal de vorm van de schoen zich aanpassen aan jouw voet. Daarnaast zijn ze ontzettend stijlvol te combineren bij je kleding. Sterren als Keira Knightly en Elle McPherson zijn al gespot met de schoentjes en Katie Holmes laat haar dochterje Suri de kindervariant dragen. Ze zijn er dus niet alleen in jouw eigen maat, maar ook in die van je dochter. Zo kunnen jullie samen de show stelen!

De ballerina’s zijn verkrijgbaar in diverse kleuren en maten bij Le Petit Tom. 

Celebs

Groep drie

De eerste schoolweek zit er bijna op.

De meiden hebben het leuk gehad. Annabel toont haar eerste knutsels en Lizzy vertelt enthousiast over groep drie. Ze is gek op het ‘digibord’; een ultramodern schoolbord dat kan ‘praten’ en ‘schrijven’. En waarop filmpjes verschijnen. Ze werkt achter de computer. Doet woordspelletjes en schrijft ze haar eerste memos.

Ze maakt nieuwe vrienden en spreekt af met de oude. Het is een leuke klas, zegt ze. Ze praat over de jongens. Marco, die naast haar zit, had de trui van Isabel omhoog getrokken zodat je haar tepels zag. “En toen riep hij ‘tietjes’” vertelt Lizzy. Ze neemt een slokje thee en vraagt of ze wat lekkers mag. Zo te horen vindt Lizzy het allemaal heel gewoon daar in groep drie.

Ik geloof dat moeders er nog even aan moet wennen.

Kopstuk?

“Zeg, ik ben mijn kop kwijt!”

Ik kijk mijn broer aan. “Volgens mij zit hij gewoon op je nek hoor.” “Die bedoel ik niet.” Mijn broer knikt in de richting van de keuken. “O díe!” Het kwartje valt. Hij heeft het niet over zijn hóófd, hij heeft het over de mók met daarop zijn foto en de tekst ‘Nou, doe mij maar koffie!’

We gaan op zoek. De mok is niet in het keukentje en ook niet in de kast. “Wat raar,” zeg ik. “Het is nou niet echt het soort servies dat ‘per ongeluk’ op de verkeerde afdeling terecht komt.” Mijn broer schudt zijn hoofd. “Nee,” zegt hij. “Je ziet vrij snel wie de eigenaar is.” “Hij kan gestolen zijn,” opper ik. “Of kapot gegooid?”

We laten de verdwijning op ons inwerken. Zou mijn broer een stalker hebben? Iemand die as we speak thuis op de bank lekker zit te knuffelen met mijn broers mok. (Geeft een heel andere betekenis aan het woord mokken) Of heeft hij een vijand die zijn kop niet kon velen? Ligt deze ergens in duizend stukjes. “Geen fijn idee,” zegt mijn broer.

“Hij kan ook per ongeluk gevallen zijn,” stel ik hem gerust. Ik schenk koffie in een gewoon wit koffiekopje. “Hier,” zeg ik. “Voor de schrik.” Dankbaar neemt mijn broer een slok. “Lekker,” zegt hij. “Maar ik voel me toch niet compleet zonder kop.”

Eerste schooldag

Voorzichtig schud ik de meisjes wakker. Ik knuffel hun warme, naar slaap geurende lijfjes. “Nog éven slapen,” moppert Annabel. Ze trekt het dekbed over haar hoofd. “Moehoe,” gaapt Lizzy. “Kom op,” kwetter ik. “Eerste schooldag!”

Met dikke ogen van de slaap zitten ze aan het ontbijt. Ze hengelen een paar lepels cornflakes naar binnen. Ellebogen van tafel, wil ik roepen. In plaats daarvan zeg ik: “Spannend hè?” Lizzy gaapt. “Ja spannend,” zegt ze. “Maar waarom zo vroeg?”

De buitenlucht helpt. Waait de dromen uit hun hoofd. “Straks wordt het herfst,” zeg ik. “Dan komen de kastanjes.” Lizzy ziet een vriendinnetje en rent vooruit. Annabel huilt. “Ik wil niet dat je weggaat.” Ik stel haar gerust. “Ik kom je toch weer halen?!”

Aan het einde van de dag komen de verhalen. Ze hebben het leuk gehad! Lizzy heeft een boekje gemaakt en Annabel een liedje geleerd. Ze hebben beiden al een nieuw vriendinnetje. Ik loop naar de keuken voor limonade. Ik ben de kamer nog niet uit of ze maken ruzie.

Jij-mag-niet-dit en jij-moet-niet-zo. “Stommerd,” roepen ze naar elkaar. Gezamenlijk besluiten ze dat school veel leuker is dan thuis. En dan is het stil. “Hé,” zegt Lizzy. “Als jij school óók leuker vindt, zullen we dan schooltje spelen?” Annabel knikt. “Goed idee, jij was de juf.”

De rest van de dag zijn ze zoet. Als ik zeg dat het bedtijd is zuchten ze diep. Niet leuk. Bedtijd. Ze zijn net zo lekker schooltje aan het spelen. “Tandenpoetsen,” roep ik. “Morgen weer naar school.” Collectief gemopper. “Naar school? We wíllen niet naar school.” Ik zucht.

Nog 322 dagen tot de grote vakantie.