Het medaillon

Het is alweer ruim een jaar geleden dat mijn oma overleed.

“Mag ik haar medaillon,” had ik destijds gevraagd. “Dat zilveren, met die Franse versiering.” Dat medaillon, dat was heel erg oma. Vroeger maakte ze het altijd voor ons open, zodat mijn broertje en ik erin konden kijken. Open en dicht. Het maakte een heel bijzonder geluid. Iets tussen klik, krak en plok in. “Alsof je een stukje chocolade van een reep afbreekt,” zeiden mijn broer en ik.

Mijn moeder en mijn tante wisten eigenlijk niet zo goed wat ik bedoelde. Medaillon? Had ze een medaillon dan? Blijkbaar was het medaillon vooral fascinerend geweest voor de kleinkinderen. En nu wist niemand meer waar het was gebleven.

Een paar dagen geleden kwam het medaillon, tot mijn grote vreugde, boven water. Mijn moeder had het gevonden. Het had in een doosje gezeten. En dat doosje zat in een laatje van een kistje. Dat kistje stond in een kast en die kast was een troep. Zo gaat dat.

“Het is een vies ding hoor,” zei mijn moeder. “Maar als je nog wilt, dan mag je het hebben.” En vies was het. Bijna zwart. Plakkerig van het vuil en met een kapot kettinkje. Ik maakte een badje van sodawater met aluminium en poetste met zilverpoets. Ik verving het kettinkje.

Vóór ik het omhing deed ik er twee foto’s in. De haarlok van mijn moeder – die er al in had gezeten – stopte ik achter Lizzy’s foto.

De Kletsen vinden het medaillon fascinerend. Steeds weer moet het open en dicht. Net als vroeger. “Het maakt zo’n grappig geluid als je dicht klikt,” zei Lizzy vanochtend. “Ja hè,” knikte ik. “Net of je een stukje chocolade van een reep afbreekt.” De Kletsen knikten instemmend. Precies. Zo klonk het.

Oma, mijn moeder, ik en mijn dochters. Vier generaties samen in één zilveren medaillon.

Mooi hè?

Advertisements

30 thoughts on “Het medaillon

  1. Heel mooi geschreven Esther, bij ons zijn er helaas geen dierbare familie sieraden, maar nu ik dit lees vind ik dat helemaal jammer…

    Like

  2. Heel mooi! echt super mooi geschreven joh! En een mooi medaillon met mooie meisjes! Ik zal hem vast een keer in t echt mogen bewonderen…

    Kus

    Like

  3. ‘De Kletsen vinden het medaillon fascinerend. Steeds weer moet het open en dicht. Net als vroeger. “Het maakt zo’n grappig geluid als je dicht klikt,” zei Lizzy vanochtend. “Ja hè,” knikte ik. “Net of je een stukje chocolade van een reep afbreekt.” De Kletsen knikten instemmend. Precies. Zo klonk het.

    Oma, mijn moeder, ik en mijn dochters. Vier generaties samen in één zilveren medaillon.

    Mooi hè? ‘

    ……. Héél mooi. En dat op de vroege ochtend….

    Like

  4. Dat is een heel mooi aandenken aan je oma. Ik heb het bijbeltje van mijn oma, ben er nog steeds blij mee. Vooral omdat zij met sierlijke letters haar naam erin heeft geschreven.

    Like

  5. Ik vind een medaillon ook zo’n mooi en bijzonder sieraad, heb 3 a 4 jaar geleden zelf speciaal 1 gekocht bij een sieraden winkel, van zilver ook, iets groter en ook met gegraveerd (meer bloemerig), hij hangt net boven mijn buik en net onder decollete ofzo :). Als ik em om heb wil bijna iedereen dat ik em open maak :), het is zo mooi en nostalgisch sieraad. mijn oma had zoiets niet dus ben zelf de traditie begonnen (hoop ik 🙂 ), heel mooi verhaal en wat fijn dat je het hebt als herinnering tastbaar, en mooi dat het pas na verloop van tijd en dan zo mooi opdook 🙂 leuk en lief he

    Like

  6. Mooi!!
    Ik draag de trouwring van mijn oma, vind ik ook zo’n mooi idee. Zo heb ik haar en mijn opa, want die staat er natuurlijk ingegraveerd ook nog altijd bij me…

    Like

  7. Oh wat mooi zeg! Wat fijn dat je iets van je oma hebt. Ik heb dat jaren niet gehad totdat mijn tante vorig jaar met de Zeeuwse armband en ring met Zeeuwse knop aan kwam zetten van oma. Of ik die wilde hebben.
    Tranen met tuiten natuurlijk. Prachtig. De zilversmid heeft het prachtig opgeknapt en van een van de schakels van de amband een hanger gemaakt voor mij zusje. Nu hebben we beiden iets van oma….

    Like

  8. Mooi verhaal! Zo draag ik sinds vorig jaar met enige regelmaat een ketting die van mijn moeder is geweest. Een goedkoop fröbelding (wordt jammer genoeg snel lelijk) maar ik vind het toch prettig om te dragen; hij is mooi en was van haar….

    Like

  9. Ik heb vorig jaar na het overlijden van mijn 94 jarige oma haar parelketting én trouwring gekregen (en de enige keindochter, 3 kleinzoons). Ik draag hem niet want het past (nu) niet bij me, maar dat geeft niet. Tevens kreeg ik de gebloemde theekopjes en theepot die ik haar zelf 20 jaar gelee voor haar verjaardag heb gegeven. Iedereen zegt ‘ieuw wat een mutserig theesetje in je vitrinekast’ maar als ze horen waarom het er staat snappen ze het meteen!
    Mooi Es!

    Like

  10. Goh, wat een lieve reacties allemaal. En wat fijn om te horen dat jullie ook van die mooie herinneringen (in welke vorm dan ook) hebben. Kaat, dat van dat theeservies is herkenbaar! Ik heb nog steeds het boerenbontservies van mijn andere oma.

    Wat alleen jammer is van het medaillon: niemand weet hoe mijn oma er eigenlijk aan komt. Heeft ze het van haar oma? Heeft ze het van opa? Ik weet ook eigenlijk niet hoe oud het is. Kan het niet meer vragen, raar dat ik dat nooit gedaan heb eigenlijk.
    Mijn hoop is nu gevestigd op een oudtante, die zou voor me naar de foto kijken.

    Like

  11. Ik weet alleen dat ik het haar op foto’s zie dragen, maar ik weet ook neit waar ‘mijn’ armband en ring vandaan komen……
    Ik weet wel dat ik me met haar verbonden voel als ik het draag.

    Like

  12. Mooi verhaal Es! Ik heb ook een aantal dingen van mijn oma en opa gekregen. Sommige zijn inderdaad spuuglelijk, zoals een opwindbaar klokje. Maar op het gekregen Wedgewood ben ik trots; ik gebruik het dagelijks. Ook al zitten er spuuglelijke bloemetjes op. Ik heb er dierbare herinneringen aan!

    Like

  13. Wat een mooi verhaal, en wat fijn dat het medaillon gevonden is! Hoop dat je er achter komt waar je oma het medaillon vandaan had. Zo’n sierraad met een eigen verhaal is toch altijd speciaal.

    Ik ga volgend jaar trouwen en mijn trouwring wordt gemaakt van het goud van de trouwring van mijn oma en mijn moeder, plus een diamantje van de stiefmoeder van mijn opa. Moet alleen nog “even” een ontwerpje maken want de edelsmid die hem gaat maken schijnt niet zo creatief te zijn…

    Like

  14. Mooi stukje, ik heb ook een kopje en schoteltje van mijn oma. Het staat op mijn nachtkastje. En het horloge van mijn vader. Ik wil het eigenlijk wel dragen, maar ben bang dat ik het dan verlies, dus dat ligt ook op mijn nachtkastje. Het is toch fijn om zoiets persoonlijks te hebben.

    Like

  15. Leuke foto’s van je meiden!
    Ook ik heb oorbellen en een hanger van mijn oma, die 96 is geworden.
    Ik draag ze niet dagelijks, maar wissel ze af met eigen oorbellen en hangers.

    Like

  16. Wat een mooi medaillon, en een mooi verhaal, wat fijn dat ie opeens boven water kwam! En mooie meiden niet te vergeten …
    Ik heb een mooi klein kastje in de gang staan, dat vroeger bij mijn opa en oma stond, opa had het zelf gemaakt en z’n naam staat in de lade geschreven.

    Like

  17. Ik heb iedere dag 2 ringen om van mijn opa en oma: de een heb ik laten maken van het geld dat ik indertijd van ze kreeg voor/bij/na mijn afstuderen. De andere is de trouwring van mijn oma, waar mijn opa’s naam in staat. Heb ‘m een beetje laten aanpassen, zodat-ie hetzelfde is als de ‘afstudeerring’, alleen met een ander steentje (een robijn en een saffier).

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s