Juffrouw Minoes

Ik heb tegenwoordig een kat als dochter.

Dat zit zo, sinds Lizzy de film Minoes* ontdekt heeft, trippelt ze op hoge hakjes (míjn hakje!) door de kamer en springt van tafel naar kist naar bank (“Ik loop over het dak, mamma!”).

Annabel is voor de gelegenheid omgedoopt tot “Bibi”, het tienjarige meisje dat halverwege de film bevriend raakt met Minoes en ik doe dienst als “Tibbe”, de journalist bij wie Minoes inwoont. De katten van de buren worden tot in den treuren achternagezeten omdat Lizzy, pardon Juffrouw Minoes, met ze wil ‘praten’ en alle nieuwtjes die ze van de katten hoort geeft ze aan mij door.

Lizzy neemt haar katzijn erg serieus. Ze geeft tegenwoordig kopjes in plaats van kusjes, blaast naar haar vader en slaat haar nagels uit als iets haar niets bevalt. Ze probeert nog net niet Tuffy op te vreten maar verder is ze verdraaid ‘poezig’. Als ik vraag of ze iets minder ‘kattig’ kan doen dient ze me van repliek door te zeggen dat ze niet ‘kattig’ is maar ‘kats’ waarna ze haar koffertje pakt en weer op het ‘dak’ (de kist) gaat zitten miauwen.

Gisteren kwamen ze op het idee om aan de buuvrouw te vragen of ze even ‘echt’ op het dak mocht. Buurvrouw heeft een –niet al te hoog – plat dak waar je via het badkamerraam op kan. Buurvrouw keek een beetje vreemd (want stromende regen) maar vond het verder wel goed. Even later stonden Minoes en Bibi samen op het dak bij de buurvrouw. Ik stelde voor dat ze daar de rest van de middag zouden blijven, lekker rustig, maar dat was ook niet de bedoeling. Ze gingen weer mee naar binnen en ik moest ‘een stukje schrijven’ voor de krant want dat deed Meneer Tibbe ook.

En alsof ze het allemaal nog niet erg genoeg was begon Juffrouw Minoes gisterenmiddag ook nog te vragen om haar eigen eten.
“Ik heb zo’n zin in vis,” zei ze nuffig.
Oké, dacht ik, jij hebt zin in vis. Eens even kijken. Ik dook de kelder in en vond daar een stoffig blikje ansjovis. Uitermate geschikt om kinderen met kattenaspiraties te genezen, leek me.

Ik legde de ansjovis op een schoteltje en zei: “Alsjeblief Minoes, lekker visje!” (“Juffrouw Minoes,” beet ze me toe!)
Binnen vijf seconden had Lizzy een hap genomen, de hap weer uitgespuugd, haar mond gespoeld een koekje en een appel gegeten en de rest van de vis in de prullenbak gekieperd.
“Wat?” zei ik verbaasd. “Niet lekker? Tsssk. Rare poes ben jij.”

Boos ging Lizzy op ‘het dak’ zitten miauwen. Pas na een half uur kwam ze eraf.
“Ik ben een vegetarische poes,” zei ze.

* Voor wie de film niet kent: Minoes is een juffrouw die vroeger een kat was – en dat in een aantal opzichten nog is – en die als gevolg daarvan met katten kan praten.

Foto: Juffrouw Minoes op het dak van de buurvrouw.

10 thoughts on “Juffrouw Minoes

  1. Haha, heerlijk! En dan een vegetarische poes, geweldig!!! 😀
    Ben benieuwd hoe lang ze dit volhoudt….
    Trouwens wel een hele leuke film, Minoes (en dat zeg ik niet omdat hij voor een deel in ‘mijn’ stad is opgenomen.. ;-P)!

    Like

  2. Hihi, geweldig dat ze er zo in op kan gaan! Ik heb vroeger het boek wel gelezen, maar volgens mij moet ik de film ook maar eens gaan kijken!

    Like

  3. Ik breng d’r binnenkort wel Kikker, kunnen jullie samen lekker kittig doen.

    En Floor: ga hem zien! Hij is echt zo leuk! (zegt een niet-katten-liefhebster!)

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s