Jan Smit trouwt dit jaar

Dus wie weet deze zomer al’, zegt manager Jaap Buijs in het AD.

De 25-jarige Volendamse zanger vroeg zijn Liza op Valentijnsdag onder de Eiffeltoren in Parijs ten huwelijk. De twee kennen elkaar al veertien jaar, maar zijn sinds mei 2009 samen. In november werd hun dochtertje Emma geboren. Liza heeft al een kind uit een eerder huwelijk. Omdat zij een gescheiden vrouw is, ziet het ernaar uit dat het stel niet gaat trouwen in de kerk.

‘Zij is met haar vorige partner getrouwd in de rooms-katholieke kerk in Volendam. Die officiele kerkelijke echtverbintenis kan alleen via een ingewikkelde, langdurige procedure worden ontbonden’, vertelt Buijs. ‘Uiteindelijk moet zelfs de paus haar nog dispensatie verlenen om nog een keer voor het altaar van de kerk haar jawoord te geven.’

How to bluff your way into …

Acht jaar.

Mijn kind is acht jaar en nu al moet ik regelmatig zeggen: “Dat weet mamma eigenlijk ook niet.” Nu is het zo dat één gek meer kan vragen dan tien wijzen kunnen beantwoorden, maar mijn kind is natuurlijk niet gek. En haar vragen ook niet. Ze wil bijvoorbeeld weten hoe ver de Aarde van de Zon af staat en of nieuwe maan begint als de maan nog helemaal niet te zien is of als er al een klein nageltje is.

Ik heb een redelijk brede kennis. Ik heb namelijk een Triviant-opleiding gedaan (lees: geschiedenis gestudeerd) met kunst en cultuur als specialisatie, toch hoor ik mezelf regelmatig zeggen: “Zullen we dat eens even aan oom Google vragen?” Ik leer er ook van, dat is waar, ik weet nu bijvoorbeeld dat de afstand van de Aarde tot de Zon één ‘astronomische eenheid’ is, maar ik voel me opeens wel een stuk dommer dan voorheen.

Dat ik op niet alle vragen een antwoord weet valt niet alleen mijzelf op, maar ook mijn kind. Toen ze gisteren tijdens de bietjes vroeg hoe de magen van de koe heetten, en ik weer over oom Google begon, kreeg ik de venijnige opmerking: “Jij weet ook niets!” En daar kon ik het mee doen. Jij weet ook niets. Zevenendertig jaar, in de bloei van mijn leven, en zwaar door de mand gevallen.

Gelukkig heb ik op mijn Triviant-opleiding ook een aantal colleges filosofie gevolgd. Daar behandelden we onder andere Socrates, Plato en Aristoteles. Van hen heb ik veel geleerd, vooral hoe ik mezelf uit moeilijke situaties kon redden (de allegorie van de grot van Plato doet het altijd goed op saaie feestjes) en zo hielpen de oude wijzen me ook gisteren tijdens de bietjes.

“Dat klopt Liz,” zei ik. “Ik weet slechts één ding: dat ik niets weet.” Dat zei een heel beroemde Griekse meneer heel lang geleden en het is echt waar.” Lizzy keek me een beetje geïrriteerd – en duidelijk niet onder de indruk – aan en nam een hap van haar bietjes.

“Lekker makkelijk,” zei ze.

Elk nadeel …

Ik ben zo moe als een hond, ik snap er niets van.

Echt, ik ben niet vooruit te branden. Mijn benen voelen alsof er lood in zit. Ik heb gisteren wel gesport maar niet van harte. Ik hupte rond met ’t gevoel alsof ik halverwege zou neerstorten. Mijn mondhoeken hangen omlaag (zwaartekracht) en mijn ogen gaan niet verder open dan ’t laatste kwartier (maar dan horizontaal).

Normaal ben ik veel actiever, nu doe ik geen zak en toch trek ik het niet. Ik kan niet eens meer beslissingen nemen. Ik fiets niet meer naar mijn werk, ik neem niet eens de trap meer (ik werk op drie hoog) en als het even kan stuur ik de kinderen om iets uit de kelder of van boven te halen. Het liefst zit ik gewoon de hele dag op mijn kont.
Paul zegt dat het een fase is, dat ik gewoon even rustig aan moet doen, maar dat is het nou juist: ik doe al niets! Nog rustiger aan en ik val in slaap, ik zweer het.

Vanochtend, toen ik al gapend de krant zat te lezen, las ik een stukje over een Amerikaanse psychotherapeute die – het zoveelste – zelfhulpboek over positief denken had geschreven. Ze beweerde dat alles, hoe negatief ook, omgebogen kon worden tot iets positiefs. Tijdens de cornflakes dacht ik daar over na. Had mijn lethargische gedrag ook voordelen?

Het volgende kwam bij me op

Mijn schoenen slijten veel minder snel
Mijn fiets ook
Mijn kinderen krijgen meer beweging
Ik heb weer iets om over te bloggen
Ik hoef ’s avonds mijn ogenleden minder ver naar beneden te doen
Douwe Egberts heeft extra inkomen
Paul heeft minder last van mijn getetter
Ik heb tijd zat voor diepe gedachten
Ik heb minder kans om tegen een deur aan te lopen
Vriendinnen vinden het fijn hun verzorgende kant te laten zien
Ik spaar geld uit (sportschool, winkelen etc.)

Ik weet niet zeker of dit is wat de therapeute bedoelde met haar artikel, maar het geeft mij eigenlijk best een goed gevoel. Vooral ‘mijn schoenen slijten veel minder snel’ vind ik een uitstekende reden om voorlopig op de bank te blijven zitten.

Afijn, daarmee sluit ik dan deze blog maar af.
Het schrijven is nogal vermoeiend.

Verjaardagen 15 februari

Quinn, Medicine Woman in de gelijknamige serie. In de James Bond-film Live and Let Die speelde Seymour een Bond-girl.

1954 – Marga Scheide, zangeres die onderdeel uitmaakt van de band Luv’. Het trio bestaat verder uit Patty Brard en José Hoebee. Samen scoorden zij hits in de jaren ’70 en ’80.

1967 – Paula Udondek, actrice, presentatrice en schrijfster. Was te zien in verschillende theaterstukken, maar werd bekend door het presenteren van programma’s als Waku Waku, Get the Picture en Knoop in je zakdoek.

1976 – Brandon Boyd, Amerikaans zanger van de band Incubus. De band begon in 1991 als metalband, maar naarmate de jaren verstreken werd de muziek rustiger. De band werd bekend met nummers als Megalomaniac, Wish You Were Here en Drive.

1979 – Chantal Janzen, actrice, presentatrice en musicalster. Begon haar carrière in de musicalwereld met rollen in Beauty and the Beast en Tarzan. Later was zij ook te zien op televisie. Ze presenteerde samen met Martijn Krabbé Idols 3 en presenteerde zelf het programma Weten zij veel!?. Chantal is ook te zien in de films Volle maan, Alles is liefde en De hel van ’63.

Ja ja!

Ik heb een blauw oog.

Mijn zicht wordt belemmerd door een blauw-paars hangend ooglid. Alsof ik ’t afgelopen weekend heb besteed aan een concoursje freefighten. De werkelijke reden van dit feestelijke gebeuren: ik ben tegen een deur gelopen.

Dat zat zo, ik wilde gisterochtend de voordeur uitgaan en dat doe ik meestal in één vloeiende beweging: ik trek de deur open en stap direct door naar buiten. Nu lag er op de mat een schoen, dus toen ik de deur opentrok bleef hij halverwege steken. Het tweede deel van mijn handeling, de stap naar buiten, ging echter gewoon door en dus knalde ik met mijn hoofd tegen het randje van de deur.

Gelukkig was er niemand bij en ik kon in alle rust vloeken en tieren zonder dat er meteen een kind kwam aangerend met moeilijke vragen als ‘waarom doe je dat?’ of een Paul die stiekem erg moest lachen. Ik kon gewoon blijven staan en wachtten tot de pijn overging.

Langzaam vormde zich een blauwe plek en een zwelling. En dan moet je – op een verjaardag – gaan uitleggen dat je tegen een deur bent opgelopen, ik geef toe, dat klinkt nogal lullig. Ongeveer elk gesprek verliep dan ook hetzelfde:
“Wat heb jij gedaan?”
“O. Tegen een deur aangelopen.”
“Ja ja.” (veelbetekenende blik op Paul.)

De kinderen ontdekten vanochtend pas dat mamma’s oog er een beetje raar uitzag.
“Wat heb je aan je oog?” vroeg Annabel.
“Mamma is tegen een deur gelopen,” verklaarde ik.
Ze begonnen niet te gniffelen, ze zeiden geen ‘ja,ja’. Niets van dit alles. Ze geloofden het onmiddellijk.

“Echt wat voor jou,” zei Lizzy.
“Lomp zeg,” zei Annabel.

Kijk, dat zijn mijn meiden. Die kénnen hun moeder tenminste!

Beter laat dan van te voren

Het liep steeds mis met mij en vriendin E.

We hadden halve afspraken, in-principe-afspraken en optie-afspraken maar uiteindelijk kwam er steeds weer iets tussen. Kind ziek, man weg, dubbele afspraak. En dat terwijl we in december nog hadden afgesproken elkaar snel weer te zien zodat we elkaar, zoals elk jaar, ‘live’ een gelukkig nieuwjaar konden wensen.

Soms loopt dat zo, soms is een mens gewoon druk en lopen agenda’s niet synchroon. Ik baalde er wel van, ik had vriendin E. best veel te vertellen, en ik vond dat dat live moest gebeuren. Ik was een kennis van vroeger tegen gekomen en die had me een mooi verhaal verteld, ik wist iets waarvan ik vond dat E. dat moest weten, ga zo maar door.

Gistermiddag reed ik naar de stad en ineens bedacht ik dat vriendin E. op zaterdagmiddag ook altijd in de stad is omdat haar zoon daar op ’t een of ander clubje zat. Ik belde haar mobiel en ja hoor; het ging lukken! We zouden elkaar treffen.
“Ik loop naar je toe,” sms’te ik toen E. me berichtte dat ze onderweg was naar de Ako.

Ik zag E. bij de Ako. Ze stond een tijdschrift af te rekenen en ik stond zo even naar haar te kijken. Mooi en lief. Dat is vriendin E. En ik was blij dat ik haar weer zag.
E. had mij nog niet gezien en schrok een beetje toen ik opeens voor haar neus stond. Even viel er een stilte. Alsof we elkaar voor ’t eerst zagen na jarenlange afwezigheid.

Toen begon E. te lachen, gaf me drie dikke zoenen en riep heel hard ‘Gelukkig Nieuwjaar’ door de Ako.

Slaapfeestje voor mamma!

Liz is weg.

Ze heeft een slaapfeestje, haar eerste.
Heel populair zijn ze, die slaapfeestjes. Liz was er helemaal dol van! Elf meisjes zouden er komen, elf!

Toen ik Liz bracht lag de hele woonkamer vol matrassen, alsof ik bij de Stampertjes uit Pluk van de Petteflet was beland. Iedereen liep in pyjama, iedereen brulde door elkaar.
Elf meisjes, hebben jullie enig idee hoe die kunnen tetteren? De ouders van het jarige meisje moeten echt ontzettend veel humor hebben. Of ze zijn gewoon niet goed bij hun hoofd, dat kan natuurlijk ook.

Afijn. Ik had de avond alleen met Annabel. Die was al de hele dag in de gloria omdat we samen gingen kwartetten en ‘nootjes eten’. Ik zweer je, Annabel had als eekhoorn geboren moeten worden, zo gek is dat kind op alles wat e kunt kraken.
Om negen uur bracht ik haar naar bed en er volgde een Hemelse Rust. Alle hulpmiddelen ten spijt, Liz slaapt nog steeds niet fantastisch en echt ontspannen ben ik ’s avonds nooit. (Ik moet altijd stiekem lachen als moeders praten over hun baby van zes maanden ‘die nog niet doorslaapt’, die van mij is acht jaar en slaapt nog steeds niet door! Zeg ik natuurlijk nooit. Zo gemeen ben ik niet.)

Om tien uur stuurde ik een sms’je: “Slaapt er al iemand?”
De moeder sms’te terug: “Nee. En ze maken ook geen aanstalten. Maar het is wel supergezellig.”
Voor de zekerheid nam ik mijn telefoon maar mee naar bed. De moeders vonden het waarschijnlijk net zo spannend als de kinderen.

Gelukkig hoorde ik daarna niets meer.
En God wat ik heb ik heerlijk rustig geslapen.
Echt een feestje!

Single Top 10: Volendams trio verslaat Adele

Deze week komen The Partysquad, Adje, Gers en Jayh nieuw binnen in de Top 10. Zij staan met hun nummer Ik ga hard op de achtste plaats.

Single Top 10 week 7

(notering, tussen haakjes notering vorige week, artiest, nummer, o.b.v. Single Top 100 samengesteld door GfK Dutch Charts)

1. (5) 3JS – Je vecht nooit alleen

2. (1) Adele – Rolling in the Deep

3. (4) Martin Solveig ft Dragonette – Hello

4. (2) Dean Saunders – You and I Both

5. (3) Bruno Mars – Grenade

6. (7) Milk & Sugars vs Vaya con dios – Hey (nah ney nah)

7. (6) Ben Saunders – Kill for a Broken Heart

8. (-) The partysquad ft Adje, Gers & Jayh – Ik ga hard

9. (8) Tiësto vs Diplo & Busta Rhymes – C’mon (Catch ‘Em by Surprise)

10. (10) Bruno Mars – Just the Way You Are

Verband = intressant!

Als ik binnenkom zit Lizzy met haar been omhoog.

Ze heeft haar ‘toneelkleren’ nog aan (lees: een joggingpak) en ze rust met haar rug tegen de bank. Onder haar voet liggen twee kussens en op haar enkel ligt een ijspakking. Annabel wipt, naast Lizzy, op een neer op de bank.

“Wat heb jij gedaan?” vraag ik.
“Ze heeft haar enkel verstuikt tijdens dansles,” zegt mijn schoonmoeder.

Lizzy vertelt hoe ze tijdens het dansje een rondje moest maken, hoe haar lichaam draaide en haar voet bleef staan. Ze vertelt dat de dansjuf er een zalfje op deed en dat ze naar huis ‘gehinkt’ is. Annabel knikt ten teken dat het verhaal klopt, gaat staan op de bank en begint te springen.
“Doe dat maar even niet,” zeg ik. En tegen Lizzy: “Vervelend joh!”

“Nou ja,” zegt mijn schoonmoeder. “Gelukkig heeft mamma net weer een EHBO-cursus gedaan dus kan ze een mooi verbandje aanleggen.” Bij het woord ‘verband’ gaan de ogen van de Grote Klets glimmen. Verband = interessant.

Ietwat zuchtend loopt ik naar boven (ik ken de letsels van de Lizzy onderhand een beetje; die bestaan vooral in haar hoofd) om een rekverband te halen. Netjes leg ik een verband aan. Ik ben bijna klaar met verbinden als de buurvrouw binnenkomt.

“Wat is er gebeurd?” vraagt ze, met een blik op Lizzy’s enkel.
Annabel springt van de bank en doet direct daar achteraan een radslag over de salontafel.

“Lizzy heeft haar enkel verstuift,” zegt ze.
“Maar gelukkig heeft mamma net weer een HBO-cursus gedaan,” vult Lizzy aan.