Mannen met zagen II


Klokke acht stonden ze voor de deur.

Drie mannen en een aanhanger. Drie bomen van kerels, touwen over hun schouders, kettingzaag op hun rug.
“Waarom hebben ze oorwarmers op?” vroeg Lizzy.
“Dat zijn geluiddempers, om het lawaai van de kettingzaag te dempen.”
“Die moet jij ook hebben mam, dan hoef je niet meer zo te zeuren dat papa snurkt.”

Het beeld van mezelf in bed met een paar van die geluidsdempers op mijn hoofd deed me giechelen. Snel ging ik mijn camera halen om een plaatje van de mannen met hun ‘oorwarmers’ te schieten.
O ja. O nee. De camera had het onlangs begeven. Hij had met Pasen in een plasje cava gelegen en gaf hij alleen nog maar wazig beeld. Alsof hij voor eeuwig dronken was. Dus geen fotoserie, misschien een kiekje met mijn mobieltje maken.

De grootste van de mannen hing inmiddels halverwege de Spar. Gezekerd en wel begon hij met het afzagen van de eerste takken. Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld toen ik zag hoe vakkundig de mannen te werk gingen: elke tak werd eerst vastgeknoopt aan een touw, vervolgens afgezaagd en tenslotte naar beneden getakeld. Op deze manier zou er weinig misgaan. Geen takken op de nieuwe schutting van de buren, geen stukken hout op het konijnhok hierachter.
Weblogtechnisch wel jammer.

Met mijn mobieltje in de aanslag stond ik op de veranda.
“Even lachen,” riep ik naar de man die halverwege de boom hing. Hij reageerde niet. Dat kon zijn omdat ik te ver stond, of omdat zijn oorwarmers nogal geluidsdicht waren. Of misschien wel gewoon omdat hij het behoorlijk stom vond om, wanneer je tien meter boven de grond in een boom hangt, in een camera te gaan staan grijnzen.

De een na de andere tak viel naar beneden. De twee andere mannen (en Paul) voerden alles direct af. Heel routineus, heel netjes. In een van de bovenste takken bleek een nest te zijn gebouwd. Het was zo prachtig gemaakt dat ik het Liz ’s middags meegaf naar school. Aldus ging het nest er met het nest vandoor. De buurt had inmiddels ook door dat er wat gaande was (voor zover ze de kettingzaag om acht uur gemist hadden) en iedereen hing uit zijn of haar raam. Het vellen van de Spar bleek een dusdanig buurtfeest dat we er eigenlijk een buurtbudget voor hadden moeten aanvragen.

Ondertussen naderde het verhaal zijn ontknoping. Het stamhoofd hing in de top en begon een stuk van de top af te zagen. Toen het stuk hout viel, verloor het stamhoofd grip en zijn voet gleed van de stam. Hij tolde om de stam als een blij kind dat rond een meiboom danste. Na een collectief ademinhouden vond hij weer grip en uiteindelijk kwam hij ongedeerd weer beneden. De boom werd daarna snel in stukken gezaagd.

Geschrokken van dit hachelijke avontuur, en blij met de goede afloop, besloot ik saucijzenhapjes voor de helden te maken. Tegen de tijd dat alles klaar was, en ik heel blij als beminnelijke gastvrouw met mijn schaal hapjes naar beneden kwam, bleken de mannen al te zijn verdwenen. “De boom” hadden ze meegenomen.

Ik keek naar de kale plek die de afwezigheid van de boom enorm bevestigde. En naar de stukken stam die we hadden bewaard om later ritueel in de tuinhaard of open haard te kunnen verbranden.

“Schitterend he, dat licht!” zei Paul genieten. “Nou, ik lust wel een saucijzenbroodjes hoor.” Hij begon met smaak te eten.

Mannen met zagen


Morgenochtend komen ze.

De mannen met de Zagen. Ze komen de boom in onze tuin slopen. De spar, een knijter van een boom die zeker twintig meter hoog is, begint een beetje in de weg te staan. Tenminste, dat vindt Paul. Ik heb er niet zo’n last van. Ik kan prima met die boom. Kan er wel een goede boom mee opzetten, zo gezegd. Maar goed.

Paul wilde het klusje eigenlijk zelf klaren, echter nadat de Gemeente een vergunning met allerhande haken en ogen afgaf, schakelde hij toch maar professionele hulp in. Tot mijn grote opluchting, want ik kreeg aldoor ‘even Apeldoorn bellen’-achtige visioenen. Paul is best handig met een kettingzaag, maar hij is bij mijn ouders ook al eens uit een boom gevallen en ik geloof dat de buren hun huis ook graag heel willen houden.

Helpen gaat Paul natuurlijk wel. Hij heeft een dag vrijgenomen en kwam net al zeggen dat de wekker op half zeven moest. “Alsof we niet wakker worden van al die kettingzagen in de tuin,” zei ik. Maar daar ging het natuurlijk niet om. Hij moest er klaar voor zijn. Als ‘de mannen’ zouden komen, dan moest hij klaar staan. Kettingzaag in de hand, veiligheidsbril op.

Eigenlijk had Paul morgenochtend bij de optometrist moeten zitten, ook hij overweegt zijn ogen te laten laseren. Maar nadat hij vaststelde dat ik toch behoorlijk beroerd uit mijn ogen keek na het onderzoek, heeft hij die afspraak maar afgezegd. Hij moest natuurlijk nog wel genoeg ‘visie’ hebben om de juiste boom om te zagen. Stel je voor zeg.

Afijn, morgen komen ze. In alle vroegte zullen ze op de stoep staan. Ik ga er bij staan en kijk ernaar. Nadat ik ritueel afscheid heb genomen van onze grote vriend in de tuin natuurlijk. ’t Zal kaal zijn zonder zijn hem. Morgenavond een verslag. En als het uitblijft, tja, dan is er mogelijk iets op mijn laptop gevallen.

Een twintig meter hoge spar bijvoorbeeld.

PS, terwijl ik google op een plaatje van een kettingzaag kom ik op een artikel getiteld ‘Veertiger doodt echtgenote per ongeluk met kettingzaag.’ Ik denk dat ik mezelf bij nader inzien morgen maar uit de voeten maak!

Sister Act genomineerd voor musicalprijzen

De show van Joop van den Ende sleepte de meeste nominaties in de wacht en maakt onder meer kans op de prijs voor Beste nieuwe Broadwaymusical, Beste regisseur en Beste actrice in een musical. Op 16 mei vindt de uitreiking plaats.

Sister Act ging pas vorige week in Amerika in première. Het betekende na negen jaar de terugkeer van Joop van den Endes Stage Entertainment op Broadway.

De musical is gebaseerd op de gelijknamige filmkomedie met actrice Whoopi Goldberg in de hoofdrol. Zij is ook coproducent van de musical.

NEW YORK (ANP)

Kijk, kijk!


Zo. Nou. Daar zat ik dus gisteren.

Met pupillen zo groot als frisbees en hangende oogleden van de verdoving. En ik geef toe, echt een pretje is zo’n full scan niet, maar ik weet nu wel dat mijn ogen geschikt zijn om te laten laseren. Kijk, dat is goed nieuws.

Paul had me gebracht en Liz wilde blijven kijken. “Dat onderzoek duurt twee uur,” zei ik, maar dat vond de Klets niet erg. Ze vond het allemaal wel interessant, zei ze, dat ze met de dokter mee mocht kijken.
De verdoving prikte nogal en ik moest ‘huilen’ alsof ik een hele zak uien had gesneden. Liz zette grote ogen op. “Het geeft niet hoor,” zei ze. “Ik houd je hand wel vast.” Ze stond op dat moment vreselijk in de weg maar de optometrist zei er niets van. Door mijn tranen heen zag ik hem vertederd lachen.

“Mamma!” schrok Liz even later, toen ze mijn enorme pupillen zag. We dronken een kopje koffie om de druppels in te laten werken. “Wat heb je grote ogen!” Ik moest direct aan Roodkapje denken en grinnikte: “Ja schat, dan kan ik jou beter zien!”
De werkelijkheid was dat ik helemaal niet beter kon zien, ik zag geen zak. Ik zag de omgeving alsof hij door Dali was geschilderd, alles golfde en danste. In de verte was alles wazig, dichtbij zweefden de letters. De laatste keer dat ik me zo voelde was toen ik zestien was en een paar trekjes van een joint had genomen.

Na het onderzoek ging ik aan ’t handje van mijn dochter naar buiten. In het land der blinden is één oog koning, of althans, de achtjarige is er Koning. Toch wel handig, zo’n behulpzam kind. Met mijn zonnebril op, struikelend en half op de tast liep ik naar de deur.
“Je lijkt Blinde Ed wel,” giechelde Liz.

Afijn. Na een nacht slaap zie ik er nog steeds niet uit. Mijn ogen zijn rood en mijn pupillen zijn vergroot. Het licht hier op kantoor is belachelijk fel en dichtbij kan ik niet goed zien. Maar het is niets vergelijken bij het ongemak dat de behandeling me straks zal opleveren, mocht ik besluiten het te doen. Een week slecht zicht. En een pijnlijk gevoel. Een maand last en pas dan: het eindresultaat. Tenminste, als alles goed gaat.

Ik twijfel, dus ik ben. Een bril- en lenzenloosleven lijkt me heerlijk. De kans op ‘mislukking’ is klein. Maar hij is er natuurlijk wel. En dan? Ben ik straks echt Blinde Ed?!

Ik zucht nog maar eens diep en zet mijn zonnebril op achter mijn PC. Wat moet ik beslissen? Zie ik het zitten? Of niet? Ik slaap er nog maar eens een nachtje over. Of: ik kijk het nog even aan.

Paul ‘moet’ volgende week (ja, stel blinde kippen bij elkaar zijn wij) en de foto is gemaakt door Liz met mijn mobiel.

Pasen 2011 in foto’s en quotes


Annabel en de stok van omi (97) (Toen ze ermee gingen polsstokspringen heb ik ingegrepen!)


Zijn mijn nichtje en ik niet schattig?! (Speen van de pop.)


Zo, weer een ei erbij! #eierenzoeken #smeltgevaar


Ik kan echt wel bij dat taartje! (Regelneefje!)


Tante Es en haar neefje kijken Barbapapa.


My first Weber! (Alles stond gereed, toen bleek dat het vlees nog in de diepvries lag…)


Lol met mijn biertje! (Doe mij er nog maar een!)

Hebben jullie ook zo’n fijn Pasen gehad?

E-sther goes digital! (Or not?)

Sanoma wordt voor 67% eigenaar van SBS Broadcasting B.V.

Sanoma en SBS? Er gaan geluiden dat we straks kunnen genieten van Donald Duck TV, VT wonen-on-demand en Vrouwonline-plus. Direct na de afkondiging van dit nieuws kreeg ik, via Twitter, de vraag of mijn weblog nu ook een gespeelde versie op Net 5 kreeg met een geblondeerde Kim van Kooten in de hoofdrol.

Kim van Kooten?

Natuurlijk niet. Als mijn weblog een gespeelde versie kreeg, dan zou ik toch zeker zelf wel de hoofdrol spelen? Goed, over de rol van Paul konden we nog even nadenken. Ik bedoel, als Paul zichzelf ging spelen werd hij vast heel iemand anders. Misschien dat we Barry Atsema voor de rol van Paul konden vragen. Mmmmm. Dan zou ik met veel plezier mezelf spelen.

Terwijl ik zo zat te dagdromen kreeg ik weer een Tweet.
“Een musical is ook leuk!”

Een musical?

Dat sloot elke betrokkenheid van ons gezin uit. We zijn allemaal namelijk a-muzikaal. Een keer zongen we kerstliedjes op een kerstdiner bij mijn schoonouders toen mijn schoonvader, zelf zeer muzikaal, opmerkte:. “Goh, Jackson Five zullen jullie nooit worden hé?” Waarop mijn schoonmoeder verduidelijkte dat hij dat niet zei vanwege ons aantal.
Muziek genoeg in ons leven maar echt, het komt er niet uit.

Geen musical dus. Toch maar een gespeelde versie op Net 5 dan? Terwijl ik zo nog eens over de ontwikkelingen op mediagebied nadacht, liep ik naar boven om mijn nieuwe slippers aan te trekken. Daarop werd ik geroepen door een van de kinderen en vervolgens draaide ik me te snel om. De slipper, nog glad van nieuwigheid, draaide mee en schoot weg.

Paf. Boem. Auw. Gvvrdmm! Daar lag ik op mijn linkerheup.

Ik weet niet het hoor, die verfilming. En als het er dan toch van komt, dan maar met een geblondeerde Kim van Kooten in de hoofdrol. Ik heb mijn handenvol (lees: heb al blauwe plekken genoeg) aan mijn eigen leven.

Fijne dag! (En vergeet niet te genieten.)

Londen bereidt zich voor op huwelijk

Londen is na tijdrovende voorbereidingen zo goed als klaar om zich voor het huwelijk van prins William en Kate Middleton op zijn best te laten zien aan de rest van de wereld. De minister van Cultuur verwacht twee miljard kijkers voor de trouwpartij, die ook via het kanaal van de koninklijke familie live op YouTube zal worden uitgezonden.

Ook in dat opzicht is het een modern koninklijk huwelijk. Een huwelijk uit liefde, geen cadeaulijst maar donaties voor liefdadigheidsorganisaties, geen koets op weg naar de kerk om de kosten een beetje te drukken in deze zware economische tijden en een feest op Buckingham Palace. De 85-jarige koningin Elizabeth en haar 89-jarige echtgenoot, prins Philip, hebben al aangekondigd om tien uur ’s avonds het feestgezelschap te verlaten, zodat de jongeren vrijuit kunnen feesten.

Met een constante stroom aan nieuwsaankondigingen, hoe klein ook, bereiden het paleis en de media de Britten zorgvuldig voor op de grote dag. Van nieuws over de genodigden en de bruiloftscakes tot aan de route of het wapen voor de Middletonfamilie; elke dag worden nieuwe details bekend. Alleen de ontwerper van de bruidsjurk moet absoluut geheim blijven. En natuurlijk de bestemming van de huwelijksreis. Kate werd deze week gesignaleerd in een goedkope kledingketen waar ze verschillende luchtige zomerjurkjes kocht.

Het zijn niet zozeer de Britten als wel met name Amerikanen die iedere snipper informatie over de bruiloft opzuigen. Middleton is met een korte onderbreking al acht jaar de vriendin van prins William en zij is dus niet meer zo’n verrassing.

Minister-president David Cameron, die zelf voor de bruiloft van Williams ouders Charles en Diana in 1981 de nacht tevoren buiten sliep om een zo goed mogelijke glimp van het paar op te vangen, heeft de Britten een dag vrij gegeven om de bruiloft te vieren. De overheid stimuleert de organisatie van straatfeesten om in Camerons woorden ‘alles wat geweldig is aan dit land te vieren’.

Het aantal feesten, tot op heden zijn vierduizend vergunningen aangevraagd, in heel Engeland en Wales, zou echter enigszins tegenvallen. ‘Wij Britten hebben de gewoonte om alles tot het laatste moment te laten wachten’, zegt Christopher Wilson, die verscheidene boeken over de koninklijke familie heeft geschreven. ‘Maar op de dag zelf zullen we ons achter hen scharen, al zal het nooit zo uitzinnig zijn als bij Charles en Diana.’

LONDEN (ANP)

U wilt uw kind verwennen: mag dat?

Kennelijk mag er best veel van mij.

Mijn kinderen mogen op slippers naar school. (Dat er ouders zijn die daar principiële bezwaren tegen hebben was echt een grote verrassing voor mij!)

Mijn kinderen mogen gaatjes in hun oren als ze zeven zijn. (Het verzoek om een navelpiercing van Annabel toen ze vijf werd, is afgewezen!)

Mijn kinderen mogen bij het overblijven best een snoepje mee. (Alleen toen ik dat een keertje deed zat er een briefje ‘niet meer doen’ van de overblijf in de trommel!) Ze mogen thuis tussen de middag ook vaak wel een snoepje.

Mijn kinderen mogen springen op de bank, lopen op de kleine tafel en spelen op de vensterbank.

Mijn kinderen morgen hun C-diploma ‘laten zitten’.

Mijn kinderen mogen schoenen van Lelli Kelly (met klik-klak hakje!) want die vind ik zelf zo leuk!

Mijn kinderen mogen de telefoon opnemen (mits ze netjes hun naam zeggen).

Mijn kinderen mogen snoeilelijke jurken aan als die ze zelf heel mooi vinden. (En dan zeg ik ook nog dat ze er prachtig uitzien!)

Mijn kinderen mogen elke ochtend zelf hun ontbijt kiezen.

Mijn kinderen mogen op vrijdag X-factor kijken (tot zo laat als ze willen).

Mijn kinderen mogen met nagellak, oogschaduw en lippenstift experimenteren.

Mijn kinderen mogen zelf de TV aanzetten (doen ze nooit; ze houden niet van TV kijken, dus dat is wel makkelijk te zeggen)

Nou mogen er ook best veel dingen niet natuurlijk. Een grote mond geven, zonder te vragen iets te eten pakken (ook al is het een appel), gillen, aan het fornuis komen, op de grote tafel zitten (of klimmen), met de deuren smijten, aan mamma’s badkamerspullen zitten, mascara opdoen en roepen dat het avondeten ‘vies’ is.
En belangrijker: nee is nee bij mij.

Maar toch. Als ik dan weer – zoals gisteren – een moeder hoor zuchten: “Nee, jij krijgt géén Lelli Kelly schoenen, die zijn slecht voor je voeten!” Of ik begrijp van Liz dat haar vriendinnen pas oorbellen mogen als ze minimaal elf zijn, dan vraag ik me wel eens af of er niet teveel mag van mij. En ja, dan maak ik me daar wel eens zorgen over.

Nou zat ik daar vanochtend tijdens de cornflakes over na te denken toen Lizzy ineens vroeg of ze een keertje mascara opmocht naar school. “Nee, natuurlijk niet,” reageerde ik afwezig. “Doe even normaal, je bent acht!”

Hierop stampte mevroi boos de kamer uit.
“Van jou mag ook nóóit wat,” riep ze, niet bepaald vriendelijk. De deur werd niet dichtgegooid; ze weet dat dat niet mag.

Opgetogen nam ik een hap van mijn cornflakes. Blijkbaar mocht er toch ook nog een heleboel NIET van mij. Gelukkig. Was toch nog normaal.
Dank je wel Lizzy.

Uit/Van de Oude Doos

Toen ik afgelopen weekend bij mijn ouders was vond ik op zolder mijn oude tekenmap terug.

Deze ‘rollerskatestrip’ tekende ik toen ik een jaar of elf was. Het was een opdracht voor school en ik had er een negen voor! Ik deed toen aan ‘kunstrolschaatsen’ en was daarnaast helemaal ‘into’ de meidenstrips. Ik vond de tekening zo leuk, ik wilde hem jullie niet onthouden.

Ik vond ook een heleboel oude Debby’s en Tina’s op zolder. Die leest Liz nu. (En ik? Ik lees stiekem lekker mee!) Heerlijk hoor, zolders!


1. Wat vind ik hier nou?
2. O wat leuk, het zijn een paar rolschaatsen!
3. Woeps! Wat leuk! Morgen ga ik echt oefenen op de rolschaatsbaan.
4. Misschien heeft mam dat oude rolschaatspakje nog. –> Joyce! Licht uit!
5. Mam, heb jij dat rolschaatspakje nog? –> Ja, in de kast op zolder.
6. ‘t Moet hier toch ergens liggen? O, hier is het.
7. Mooi. hier is ‘t leeg.
8. Wauw, gave baan! En niet druk!
9. W..wat gek? Het gaat helemaal vanzelf.
10. (Dit is Nelleke, de trainster) Prachtig, dit is een natuurtalent! Ik vraag of ze meedoet aan de Kerstshow!
11. En na veel trainen komt de Kerstshow en Joyce doet mee.
12. Joyce wordt heel beroemd maar ze heeft nooit geweten waar de rollerskates vandaan komen. En dat is maar goed ook!