Ik zie ik zie…. niet bepaald veel…


Gisteren was een slechte dag, qua zicht.

De hele dag had ik moeite om mijn ogen open te houden en wanneer ik ze dan eindelijk met veel moeite had opengepeuterd dan zag ik bar weinig. De scherpte van de eerste dag is totaal verdwenen en ik loop rond als een kip zonder kop. (Of in elk geval: een kip zonder ogen!) Alsof ik door gezandstraald glas kijk! Ik had echter een periode van drie uur te overbruggen met de kinderen voordat ze zouden worden opgehaald voor toneelles en aangezien hun geduld met mij wel op was, vond ik dat een hele uitdaging.

Ik besloot even naar de winkels met ze te lopen om enkele totaal onnodige boodschappen te halen en stelde ze een kleine beloning in het vooruitzicht. Dat deed het humeur van de kleine draakjes zichtbaar goed. Ineens werd ik aan ’t handje meegenomen en zonder problemen naar de Blokker geleid.
‘Toch wel leuk hè?” hoorde ik Lizzy ter hoogte van de barbies zeggen, ‘zo’n blinde moeder!” Stelletje opportunisten!

Samen met de onnodige boodschappen en de – te duur uitgevallen – beloningen keerden we terug naar huis. Ik was inmiddels ietwat sacherijnig. Op de tast door de Blokker is niet bepaald goed voor je humeur. Ik was opgelucht toen de meiden werden opgehaald en ik weer rustig op bed kon gaan liggen met Harry Potter op de I-pod. De rest van de dag verliep rustig. Grappig hoe vermoeiend het is om niet te kunnen zien.

Vanochtend werd ik zeer uitgeslapen wakker. Ik zette mijn nachtelijke pilotenbril af (slaapt prima hoor, met zo’n bril op!) en ging douchen. Nieuwe ontwikkeling: ik kon zonder moeite mijn ogen opgehouden! Ik zag weliswaar nog niet al teveel maar vergeleken bij gisteren was het een hele verbetering. Wel merkte ik dat ik opeens geen diepte meer zag waardoor ik – nog onhandiger dan voorheen – overal tegenop liep en alles liet vallen. Dit leverde twee blauwe plekken, een kapot kopje en schaafwond op.

En zojuist heb ik mijn tweede controle gehad bij de optometrist. De bandagelenzen zijn eruit gehaald en dat voelt super! Het gevoel van ‘droge’ ogen is meteen weg en ik kijk lekker naturel nu. De optometrist heeft mijn hoornvlies bekeken en zei dat ik ‘beter dan het boekje’ genas. “Meestal zie je nog een hechtrandje,” zei hij, “bij jou zie je niets. Zelfs niet met kleurstof in je oog!”

Kortom, het gaat super met mij. Ik heb de operatie –tot zover- goed doorstaan, mijn herstel is uitstekend.

Jammer alleen dat ik nu minder zie dan ooit!

FOTO: Stukje hoornvlies wordt weggepoetst

Blind typen 2.0


Zo.

Net halfblind de kinderen naar school gebracht (‘wie brengt hier nou wie weg, mamma?’), grote zonnebril op (aantal meewarige blikken van andere ouders: 29), nu weer thuis. Koffie erbij, tijd voor een blogje. Tijd. Tijd genoeg! Ik doe niet veel meer dan slapen, op bed Harry Potter luisteren en slapen. En me verwonderen over hoeveel een mens kan slapen. Ik bedoel, op een gegeven moment ben je toch wel uitgeslapen, lijkt mij?!

Gisterochtend had ik de eerste oogcontrole. Volgens de optometrist zag ik ‘extreem goed’ na de behandeling. Ik kon mijn ogen weliswaar bijna niet openhouden om de tests te laten uitvoeren, maar ik neem aan dat het goed nieuws was. Was er zelf ook al verbaasd over hoe goed ik kon zien. Nummerborden aan het ’t einde van de straat, dat soort dingen. Soort bionic woman ben ik nu (G.I. Es.)
Maar, zoals ik al eerder opmerkte, zo goed als ik zie, zo slecht kan ik mijn ogen openhouden. Pas na twee uur knipperen en dingen op de tast doen gaat het weer een beetje. Tel daar bij op mijn ietwat onhandige aard en je kunt je voorstellen hoe ik momenteel als een olifant in een porseleinkast door het huis marcheer. Aan de Kletsen heb ik niet al teveel. Die vonden het na een dagje ‘mammaverzorgen’ wel weer genoeg. En pas als je onmogelijk je ogen open kan houden realiseer je je hoe vaak een kind ‘mamma, kijk eens!’ zegt op een dag! Volgens de optometrist ligt het aan de beschermlenzen dat ik zo moeilijk mijn ogen open kan houden. En die gaan er morgen uit, jippie!

Pijn heb ik niet. Ook niet gehad. Niet direct na de ingreep, niet toen de verdoving uitwerkte en nu nog steeds niet. Eerlijk gezegd denk ik dat dat aan die batterij pijnstillers ligt, die ik voorgeschreven heb gekregen. Volgens mij zou ik ’t nog niet eens voelen als mijn arm eraf gehakt werd. Maar ’t is voor een goed doel dus ik neem alles maar braaf in. Mag ik ook morgen alweer mee stoppen, als die lenzen eruit zijn. Zal ik even lekker naturel zijn, dan!

Afijn, tot zover nieuws van het front. Alles dus goed hier, blind typen 2.0 viert een feestje en ik ga zo mijn bed weer in om Harry Potter te luisteren. Nog 99 delen te gaan.

Foto: het ringetje met alcoholoplossing wordt op het oog geplaatst

Jodie Foster houdt meer van Europa dan van VS

Het verhaal vertelt over een depressieve zakenman (Mel Gibson) die zijn gevoelens alleen kan uiten door een handpop van een bever te gebruiken. ‘Ik wilde iets nieuws proberen met The Beaver: het is in principe een absurd concept, maar het gaat wel over een bestaand, emotioneel onderwerp’, vertelt Foster.

‘Ik merk heel vaak dat het Amerikaanse publiek heel slecht tegen films kan die niet direct in een hokje te duwen zijn. Het moet óf drama zijn, óf komedie. Die instelling maakt van The Beaver al snel een meer Europese film. Het Europese publiek is beter gewend aan films die van de gebaande paden af durven te wijken.’

De regisseur maakt zich sterk voor hoofdrolspeler Mel Gibson, die het afgelopen jaar onder vuur lag nadat een reeks agressieve voicemailberichten uitlekten waarop hij zijn ex-vriendin dronken de meest vreselijke dingen toewenste. ‘Het is een lastige hoofdrol, waarvoor ik iemand moest hebben die grappig en charmant kan zijn, maar die ook de duistere kanten van het thema depressie begrijpt en geloofwaardig kan brengen’, legt Foster uit.

Gibson herkende zich erg in het karakter. ‘Hij durfde voor deze rol ook dieper in zichzelf te duiken: we hebben heel veel gepraat over de worsteling van Walter, en over zijn eigen worsteling. Hij herkende daar veel in terug. Ik vind het heel dapper dat hij dat aan durfde.’

The Beaver draait dinsdag op het Filmfestival van Cannes. De film is vanaf 21 juli te zien in de Nederlandse bioscopen.

CANNES (ANP)

Laseren 2.0


De avond voor de ingreep kon Lizzy niet slapen.

“Ik vind het zo eng dat jij morgen je ogen laat laseren,” zei ze. Ik stelde haar gerust door uit te leggen dat het allemaal helemaal goed zou komen. “En het leuke is,” zei ik, “mamma kan niet zoveel daarna dus ik ben de hele week lekker bij jullie thuis!” Dat vond de Klets dusdanig goed nieuws dat ze direct lekker in slaap viel.

Ondertussen vroeg Paul om de vijf minuten of ik al zenuwachtig was. Nee, dat was ik niet. Ik had nergens last van, behalve dan van dat gevraag van hem. Dat begon me een beetje op mijn zenuwen te werken. Ik schonk mezelf een lekker wijntje in. Om te ontspannen. Want ook al was ik dan niet zenuwachtig, een beetje spannend vond ik het natuurlijk wel.

“Kijk nog maar even goed naar je kinderen,” zei Paul de volgende ochtend. De optimist! Ach, ik nam het hem niet kwalijk, hij was gewoon hartstikke zenuwachtig. In de auto naar Utrecht probeerde ik hem gerust te stellen, net als ik dat bij Lizzy had gedaan. “Je zult zien dat het reuze meevalt,” zei ik. “t Is een ingreep van niets.” Het hielp niet, Paul bleef bleek zien om zijn neus.

Ik zat nog maar nauwelijks met een cappuccino in de wachtkamer of ik werd gehaald voor het vooronderzoek. Laseren gebeurt pas als alles nogmaals is doorgemeten. Ik kreeg geen prikje in mijn oog (maar dat vond ik niet echt erg) wel kreeg ik een prikkende verdoving ingedruppeld waarvan ik ging huilen.
“Vergeet uw bril niet,” zei de assistente toen ik klaar was met het onderzoek. Ik kwam in de verleiding om te zeggen dat ik die niet meer nodig had maar ik bedacht me. Ik nam het toch maar mee, ik wilde de goden niet verzoeken.

Een etage lager kreeg ik meer verdoving in mijn oog en ik kreeg een soort djallaba -achtig (wit) gewaad aan met bijpassende badmuts. Mijn ogen werden rondom ontsmet met betadine zodat er al snel uitzag als een reusachtige witte wasbeer met gele ogen.
“Jammer dat ik geen fototoestel bij me heb,” zei ik tegen Paul. “Deze foto zou het goed doen op mijn weblog!”

Voor de operatie moest alles steriel zijn. Ik werd naar een grote tandartsstoel gedirigeerd (misschien dat dat prikje alsnog nou komen?) en de laser werd op mijn ogen gericht. Mijn wimpers werden afgeplakt en er werd een oogklem geplaatst zodat mijn oog goed openbleef. Lekker is anders. Wat volgende was een operatie waarbij de assistente op cockpitachtige wijze verslag deed (“laser wordt afgesteld, ring wordt geplaatst, laser telt af… 3-2-1.. laseren begint.) Even was ik bang dat ik bij nul met stoel omhoog geschoten zou worden (laseren? nee, dit is de afdeling lanceren!) Ik snuffelde gedurende de ingreep, had begrepen dat je een schoeilucht kon ruiken, maar ik rook niets. Jammer, ik had best willen weten hoe een gebarbecued oog ruikt.

Paul had de operatie op video gevolgd in de kamer ernaast (hoezo highttech) en hij verwachtte volgens mij dat ik met stok en geleidehond naar buiten zou komen. Hij was buitengewoon verbaasd dat ik helder kijkend even later weer voor zijn neus tond.

Na de ingreep kreeg ik medicijninstructies. Druppels, kunsttranen, pijnstillers en een beschermende bril om mee te slapen (en aangezien ik ook nog wel eens met oordoppen inslaap zal ik de komende tijd ’s nachts uitzien als een op hol geslagen testpiloot!) Met mijn zonnebril (zonder sterkte, ik zag alles scherp!) op mijn neus stapte ik de regen in.

Thuis was er weinig met mijn ogen aan de hand. “Als dit alles is,” acht ik. Maar zo makkelijk ging het natuurlijk niet. Toen mijn ogen begonnen te branden en ik de antibiotica indruppelde besloot ik even op bed te gaan liggen. Waarna ik mijn ogen prompt gedurende zes uur niet meer open kreeg. Opeens was ik heel blij met mijn broers I-pad met Harry Potter deel 1 t/m 100 erop.

Toen ik beneden kwam om te eten (met dichte ogen) waren de kinderen erg bezorgd om me. Zelfs zo bezorgd dat Lizzy zei dat ik moest dooreten als ik nog op tijd voor aquarobics wilde zijn. Na het eten nam ik een lekker ijsje. Ik was dan wel aan het lijnen maar hè, nu was ik zielig!

En nu? Nu zit ik alweer een tijdje met open ogen. Ze branden een beetje maar nu ik even actief heb rondgelopen kan ik weer heel aardig zien. Scherp, ik zie scherp! En dichtbij zie ik weliswaar wazig (dit stuk is voor het grootste deel inderdaad blind getypt) maar eigenlijk voelt het allemaal reuze goed.

Afijn, tot zover mijn ‘operatie’ vandaag. De kinderen zien me al tikkend achter de computer en constateren dat het allemaal wel meevalt met mamma. Desalniettemin maken ze een kunstwerk voor me. Paul is heel lief en zorgt voor me. Ik word gebeld en gemaild en ik mag op bed gaan liggen wanneer ik wil. Ik moet hier even doorheen en dan heb ik straks helemaal goede ogen!

Wat wil een mens nog meer!

Foto: mijn oog op het scherm, gefotografeerd door Paul met zijn Blackberry

Celebrity Talk

‘Ja ik had een droom over Robert ten Brink. Ik heb het ook weleens gehad met Mark Rutte, maar toen werd ik leuker wakker!’ Blijkbaar heeft schrijfster Heleen van Royen toch nog een paar seksuele fantasieën waar we niks van wisten. (Life4You)

‘De enige reden waarom ik muziek ging studeren aan de BRIT school, was omdat ik wist dat ik mijn eindexamen niet zou halen en in paniek raakte.’ Zangeres Adele is toch nog aardig goed terechtgekomen. (Fabulous Magazine)

‘Christenen proberen me altijd te redden. Oke, ik ben het kwaad. Maar de hel is volgens mij zo slecht nog niet. Waarschijnlijk zoiets als Phoenix. Mensen overdrijven altijd zo.’ Motorbouwer Jesse James is niet onder de indruk van Gods toorn. (Men’s Journal)

‘Wie heeft de zon gejat?’ Actrice Victoria Koblenko probeert overal een zondebok voor te vinden. (Twitter)

‘Ik vond het haar van Cheryl niet echt mooi. Het leek wel of ze vijf bussen haarlak had gebruikt en dat ze midden in een orkaan was beland.’ X Factor jurylid Simon Cowell heeft ook een minpuntje gevonden aan Cheryl Cole (Perez Hilton)

RIJSWIJK (ANP)

Amerikaanse zender gelooft in The Voice

Dat meldde een woordvoerder van Talpa, het bedrijf van De Mol. ‘Het is zeer ongebruikelijk dat in de belangrijkste televisiemarkt van de wereld een groot en volledig nieuw programma zo snel al verzekerd is van een vervolg’, legt de zegsman uit. De nieuwe editie van de show is in Amerika begin volgend jaar te zien.

In Nederland was de tv-hit te zien bij RTL4. In de eerste Nederlandse versie kwam Ben Saunders als winnaar uit de bus. Ook RTL heeft al een tweede editie bij Talpa besteld.

Net als destijds bij RTL4 wordt The Voice ook in Amerika goed bekeken. ‘Na ‘The Voice of Holland’ is The Voice bij NBC de tweede versie van dit Talpaformat. In een aanzienlijk aantal landen, in en buiten Europa, zijn versies van de show in voorbereiding’, zegt de woordvoerder.

LAREN (ANP)

Heb jij een idee?


Wie mij al wat langer leest weet het.

Ik ben slecht in afscheid nemen. Ik kan moeilijk gedag zeggen. Ik hou er niet van als dingen voorbij gaan. Mensen, plaatsen, situaties. In mijn hoofd speelt een eeuwige muziekdoos die elke keer maar opnieuw opgewonden wil worden. Hoe moe het danseresje ook is. Hoe versleten haar schoenen ook zijn.

En daarom barst mijn leven soms uit zijn voegen. Teveel mensen, teveel things to cling to. Ik doe mijn best om deuren te sluiten. Ik probeer met veranderingen te dealen maar ik ben er gewoon niet goed in. Ik ben dagboek 2.0; ik schrijf het op en bewaar het. Niets verdwijnt bij mij, niets gaat voorbij.

Behalve vandaag. Vandaag sluit ik, met heel veel plezier, een fase af die acht jaar geleden begon en die nu, op deze mooie vrijdag de dertiende, eindigt, ergens in de middag. Een afscheid waar ik, volgens mij voor het eerst in mijn leven, totaal geen moeite mee heb. Een afscheid dat ik toejuich. Als ik een vlag had, zou ik hem uithangen.

Lizzy was zes maanden toen ik voor het eerst naar ‘zwemles’ ging. Met beide kinderen heb ik wekelijks gezwommen vanaf het moment dat ze een half jaar oud waren. Vandaag sluit Annabel de periode af met haar B-diploma. C. doen we hier niet aan (halen ze maar op school, of niet) vanaf nu: NOOIT MEER ZWEMLES!

Het oog wil (ook) wat


Ik zie het wel zitten. Ik kijk er naar uit.

Nog vier dagen en dan worden mijn ogen gelaserd. Inmiddels draag ik geen lenzen meer en maak ik me niet meer op. Scheelt tijd zeg! Niet dat ik nou altijd zoveel make-up draag, maar toch, het oog wil ook wat, vooral vóór de eerste kop koffie.
’t Scheelt zo een kwartier ’s ochtends. Echt een eye-opener! Jammer dat er niet in de folder staat dat het verboden is je haren te föhnen, dan was ik helemaal in een ogenblik klaar geweest!

De kinderen zijn het nog steeds niet helemaal met de komende ingreep eens. Ze strooien me zand in de ogen door te zeggen dat ik met bril veel leuker ben. Ik houd ze maar voor ogen dat ze er snel genoeg aan gewend zijn en dat ze me volgende week met alles mogen helpen omdat twee paar ogen meer zien dan één. Zeker in dit geval.
En dat vinden ze dan wel weer leuk; dat mamma de komende tijd een oogje zal toeknijpen en dat zij dan voor kopjes koffie mogen zorgen zonder dat er iemand op hun vingers kijkt.

En mamma? Die ziet het helemaal zitten. Nog een dagje werken vandaag en dan een week vrij. Lekker even met oogkleppen op door het leven. Van lieve lezeres Muts heb ik een paar luister CD’s gekregen, dus ik kan rustig een oogje dichtdoen. En tijdens de ingreep zal ik natuurlijk mijn ogen flink de kost geven, zodat ik jullie uitgebreid verslag kan doen van de complete operatie.

Want hoewel ik onder ogen zal moeten zien dat mijn zicht de komende dagen beperkt is, maakt dat weblogtechnisch natuurlijk weinig verschil.

Tenslotte kan ik blind typen als de beste!

Scary Movie


Annabel heeft een tekening voor me gemaakt.

“Dit ben jij mamma!”
Eh…
Hallo?!
Word ik hier nou gewoon afgebeeld als een hologige zombi met iets te lang haar?
Ik lijk dat mens uit The Addams Family wel.
Ik bedoel, okee, ik mag me momenteel niet opmaken in verband met het ooglaseren, maar zo erg is het toch niet?! Puur Esther, zei iemand gisteren nog tegen me. Dit is meer Puur Lijk.
En dan die R.I.P.-achtige cocktailprikker…
(En dat stickertje is zeker het symbool voor ‘ik heeeeeeb hier een briiiiiief voor mijn moederrrrr’.)
Brrrr.