Vandaag vier ik …


… dat ik blij ben met mijn haar, mijn ogen, mijn gezondheid, mijn tanden, mijn nagels, mijn gestel, mijn mond, mijn enkels, mijn benen, mijn huid (behalve onder mijn ogen) en mijn oren.

Wat alle andere (aftakelende) onderdelen betreft ben ik gewoon weer officieel een jaartje ouder vandaag.

Advertisements

Gastblog


Liz en ik zitten samen op de bank.

“Weet je wat ik voor mijn verjaardag wil?”
“Je bent pas in januari jarig.”
“Nou en. Ik ga een minilaptop vragen.”
“Wat moet je daar nou mee?”
“Op internet.
Internet zit niet standaard op een laptop hoor.”
“O. Nou, dan vraag ik wel internet wel aan oma.”
“En dan?”
“Dan ga ik een weblog schrijven. Net als jij.”
“Zo zo.”
“Ik heb mijn eerste blog al geschreven.”
“Mag ik hem lezen?”
“Ja. En zet je hem dan ook even online?

Everybody likes…..


Ik ben een beetje humeurig
.

Dat begon gisteravond al. Eenmaal thuis was het alsof ik mijn glimlachjes die middag allemaal op de verjaardag van omi had opgebruikt. Ineens ergerde ik me aan alle troep om me heen, vond ik dat iedereen lawaai maakte en baalde ik van onze oude meukkeuken. Paul vluchtte de kelder in om een potje te gaan flipperen en ik flipperde mopperig naar bed.

Vanochtend werd ik voor de verandering eens niet gewekt door de radio maar door een gierende keelpijn hetgeen mijn humeur geen goed deed. Koffie hielp even maar aan het einde van de ochtend had ik zo’n ruzie met mijn computer dat ik mezelf bijna wurgde met één van mijn eigen deadlines.

Tijdens de lunch met de Kletsen kalmeerde ik wat. Ik ben Zen, hield ik mezelf voor. We slurpen van een restje pompoensoep en we praatten over van alles en nog wat. Liz vroeg of pompoensoep ‘heel gezond’ was, wat ik beaamde want veel groente en weinig vet.
“Wat is eigenlijk het gezondst van de hele wereld,” vroeg Liz.
“Gevarieerd eten.”
“Wat betekent dat,” vroeg Annabel.
“Dat betekent,” legde ik uit, “dat je veel verschillende dingen eet en vooral niet teveel.”
“Is snoep ook gezond?” wilde Annabel weten.
“Niet echt,” zei ik, “maar soms is het wel goed voor je. Bijvoorbeeld omdat het lekker, of omdat je er vrolijk van wordt.”
“Vrolijk worden?” Twee paar ogen keken me verbaasd aan.
“Ja. Ze zeggen dat er in chocolade een stofje zit waar je vrolijk van wordt.”

Op dat moment kreeg Annabel het voor elkaar om een flinke lepel pompoensoep over haar witte T-shirt uit te storten. Er vormde zich een oranje vlek waarop in koeienletters stond geschreven: “Ik. Ben. Niet. Uit. Te. Wassen.” Binnen drie seconden had Zen de benen genomen en stond ik Annabel uit te foeteren.
“Ik heb het helemaal gehad,” besloot ik mijn monoloog.

“Mamma,” zei Liz voorzichtig, “zal ik misschien een stukje chocolade voor je halen?”

Dameskwartet


Twee jaar geleden overleed mijn laatste oma, de moeder van mijn moeder.
De vader van mijn moeder was enkele jaren daarvoor al overleden, in 2002. De ouders van mijn vader stierven toen ik nog op de middelbare school zat.

De oudste in onze familie is nu de oma van Paul. Achtennegentig wordt ‘omi’ vandaag en ze weet nog precies hoe de wereld in elkaar steekt. Van de kredietcrisis kijkt ze niet op en de ontwikkelingen in Libië vindt ze ‘zorgelijk’. Ze heeft zelfs aandelen in mijn boek gekocht! Het enige probleem is dat haar lichaam steeds minder meewerkt. Ogen, oren, benen, alles begint de strijd tegen de tijd te verliezen.

In januari is Lizzy 8 geworden. Vandaag wordt oma 98. Over een paar dagen word ik 38 en in december wordt mijn schoonmoeder 68. Heel bijzonder vind ik dat, een dertigjarige interval tussen vier vrouwen. 8, 38, 68, 98. Een dameskwartet, een generatiereeks. Oma maakte de introductie van de televisie mee, Lizzy gaat naar 3Dfilms in de bioscoop. Ergens daartussen bungelen mijn schoonmoeder (kleurentelevisie) en ik (video). Verschillen en herkenning binnen de familie. Zo mooi.

Over twee jaar word ik veertig. Dat betekent dat Lizzy dan tien wordt, mijn schoonmoeder zeventig en oma honderd. 2013 zal een bijzonder jaar worden, hoe dan ook. De vraag is alleen of oma het nog gaat meemaken. Ze ziet er nog prachtig uit met haar zilverwitte haren, echt een dame en ze heeft voor iedereen een vriendelijk woord, maar zoals mijn schoonmoeder het zo mooi zegt: “Ze wordt nu wel erg broos.”

En daarom gaan we vandaag met een grote bos bloemen naar Haarlem. Mijn schoonzus is er speciaal voor ‘overgewaaid’ uit de Domincaanse Republiek. We feliciteren oma met haar verjaardag, vieren samen een feestje en proberen niet vooruit te kijken. Dat deden we vorig jaar ook niet – en dat werkte – en dat doen we hopelijk volgend jaar ook niet. We genieten van het moment en zijn dankbaar voor het leven.

Amen.

Think pink!


Het gaat goed met mijn kijkers. Heel goed zelfs.

“Hoe is het zicht?” vroeg de optometrist vanochtend, terwijl hij wat aan een van zijn psychedelische apparaten prutste.
“Geweldig,” zei ik. “Ik zie zelfs dingen die er niet zijn!”
(De optometrist reageerde niet,waardoor een enorme leuke grap wederom verloren ging.)

Nadat alle metingen gedaan waren constateerde de optometrist dat ik 125% zicht had. Hondervijfentwintig procent! Even vroeg ik me af of dat betekende dat ik écht dingen zag die er niet waren, maar de optometrist legde uit dat 125% zicht ‘slechts’ betekent dat je bovengemiddeld goed ziet. Ik heb dus écht een scherpe blik! Wetenschappelijk getest.

Gelukkig maar, want ik moet scherp blijven. Op mijn werk, thuis met de kindjes en achter de computer. Mijn manuscript is weliswaar af – en het is afgelopen week naar een indrukwekkende lijst uitgevers gestuurd – maar ik werk nog aan het laatste hoofdstuk. Dat zou ik eigenlijk pas schrijven als mijn handtekening onder een contract stond, maar ik ben alvast begonnen met het uitwerken van een aantal flashbacks.

Een van de flashbacks behelst de ‘beursgang’ van mijn boek: het moment dat ik het manuscript op TenPages.com plaatste. Wat lijkt dat alweer lang geleden. Vóór de zomervakantie, ná de laseringreep. Met mijn ogen is het daarna steeds beter gegaan, met de zomer ging het steeds slechter. En iInmiddels zijn de kindjes alweer twee weken naar school. Time flies when you’re having fun!

Zodirect moet ik een nieuwe column schrijven AssurantieMagazine, (er staat er inmiddels weer een online) maar niet voordat ik dit stukje op mijn weblog heb geplaatst. Tussendoor check ik elke vijf minuten mijn mailbox, er zou zomaar bericht kunnen komen van een uitgever. Zoals ik al zei, ik moet scherp blijven. Maar ik doe het graag, ik zit prima in mijn – nog steeds iets te ruime – vel. De koffie is lekker en ‘t is bijna weekend.

Je zou bijna denken dat ze een kleurtje meegelaserd hebben, zo rooskleurig zie ik de toekomst.

Verjaardagen 25 augustus

1954 – Elvis Costello (Declan McManus), Britse muzikant van Ierse afkomst. Experimenteerde in zijn beginjaren met punkrock en new wave, maar vond in de jaren tachtig zijn eigen stijl.

1958 – Tim Burton, Amerikaanse regisseur. Laat zich inspireren door horror en cartoons. Maakte onder meer Edward Scissorhands (1990), Batman Returns (1992) en Ed Wood (1994).

1961 – Billy Ray Cyrus, Amerikaanse countryzanger en acteur. Scoorde in 1992 een wereldhit met Achy Breaky Heart.

1970 – Claudia Schiffer, Duits topmodel. Beleefde haar hoogtepunt in de jaren negentig. Had lange tijd een relatie met illusionist David Copperfield.

1981 – Rachel Bilson, Amerikaanse actrice. Speelde onder meer in The Last Kiss (2006) en Jumper (2008).

1987 – Amy Macdonald, Schotse zangeres. Van haar debuutalbum This is the Life met daarop de gelijknamige single werden wereldwijd miljoenen exemplaren verkocht.

RIJSWIJK (ANP)