Uitje op zondag


Het valt niet mee om een uitje te vinden dat voor iedereen leuk is.

Ondanks de museumjaarkaart is het elke keer toch weer een flinke klus om iets te bedenken dat aan ieders verwachtingen voldoet. De één wil toch liever iets dóen, de ander wil graag iets zien en pappa en mama willen zichzelf natuurlijk ook graag vermeacken.

We hebben inmiddels al heel wat musea gezien, van Het Watermuseum in Deventer tot het Batavia museum in Lelystad. We bezochten het geldmuseum, Beeld & Geluid, Spoorweg , Huis van Aristoteles en nog vele andere. Soms vanwege een speciale tentoonstelling en soms vanwege het tijdelijke ijsbaantje. Voor wie zoekt is er altijd iets leuks te beleven.

Ook vandaag had ik weer een missie. Misschien iets met sterren en planeten? Liz is daar de laatste tijd veel mee bezig. Ze wordt zo groot, haar blikveld wordt steeds ruimer. Of de moestuin in Maarschalkerweerd? Annabel is dol op tuinen en dieren, het zou echt iets voor haar zijn. Paul wilde liever naar Soesterberg, kijken bij de vliegtuigen. Mij maakte het niet zoveel uit, als ik er maar koffie kon drinken.

“Wat willen jullie,” vroeg ik de Kletsen. “We kunnen een speurtocht doen in het labyrint van Kasteel Ter Haar, of we kunnen naar de sterrenwacht. Er zijn daar echt veel dingen te doen, echt iets voor jullie. Echt vooruitkijken!”
“Een vluchtje maken in Aviodrome ?” opperde Paul. “Leuk én leerzaam. En spectaculair! Misschien willen jullie daarna wel piloot worden!”

De Kletsen keken elkaar aan, wisselden een blik van verstandhouding.
“Mama,” zei Annabel, “we willen zo graag weer eens naar Het Nijntjemuseum.”

Advertisements

Zo fijn als iemand anders voor je beslist!


Ik kwam er maar niet uit.

Moest ik nou een nieuwe auto kopen of deed ik duurzaam en kocht ik een elektrische fiets (waar waarschijnlijk vooral Paul plezier van zou hebben)? Een moeilijke beslissing waar ik al eerder over schreef.

En telkens als ik dan dacht dat ik eruit was – de zon scheen, natuurlijk ging ik voor de fiets – dan gebeurde er weer iets waardoor ik van gedachten veranderde. Bleek ik een training ergens in het Noorden te hebben op een dag dat ik ’s ochtends in het Zuiden moest zijn. Lekker handig, zonder auto. Of het regende heel hard en ik moest weg.

Ondertussen had de garage me laten weten dat de ‘restanten’ van mijn auto (‘hoho’, zei ik, ‘niet zo oneerbiedig he?!’) te koop stonden op internet. De expert zou snel met een rapport komen. Gisterochtend haalde ik mijn auto alvast leeg. Afvalzakje uit Frankrijk, gelukspen, bekraste cd van The Dire Straights, man, wat hadden dat karretje en ik toch veel meegemaakt. Toen niemand het zag gaf ik hem snel een zoentje op zijn voorruit.

Die avond mopperde ik tegen Paul.
“Ik weet het gewoon echt niet, ik vind eigenlijk dat ik geen andere auto moet kopen, dat ik gewoon met de fiets verder moet. Ik krijg er sowieso niet voor wat de auto voor mij waard is, maar ik baal nu al van al dat geregel. Moet ik voor mijn werk ergens zijn, moet ik telkens een auto regelen.”
Paul begreep het probleem en zei dat ik zelf moet beslissen.
“Ik heb geen zin om te beslissen”, mokte ik, “ik kan er toch niets aan doen dat ik voor mijn sokken ben gereden!
“Bezit brengt risico met zich mee,” zei Paul wijs. (Die had hij van mij! Kon niet anders!)

Ik ging die avond naar bed en droomde dat mijn portemonnee leeg was en dat ik fiets noch auto kon betalen. Voorlopig zou ik niets doen, besloot ik. Ik kon gewoon niets beslissen.
Een uur later ging de telefoon. Het was de garage.
“We gaan je auto repareren!”
“Sorry?”
“Je hebt een Sinterklaaspolis, zoals wij dat noemen, je auto is de reparatie eigenlijk niet waard, maar we mogen hem toch maken.”

Een Sinterklaaspolis. Zo hoor je nog eens iets nieuws. (Ik werk ook pas vijftien jaar in de verzekeringen natuurlijk.)
Maar goed. Ik ben blij. Ik krijg mijn fijne karretje terug en ik hoef lekker geen beslissing meer te nemen. Dat heeft iemand anders voor me gedaan. Zo fijn.

Dank u wel Sinterklaasje.

We proudly present: het boek


– PERSBERICHT –

Eerste roman van Nederlandse Bridget Jones

JE KAN ER MAAR BETER OM LACHEN

Nederland heeft haar eigen Bridget Jones! Ze heet Esther, heeft twee kinderen en ze begon een jaar geleden met het schrijven van een boek. Genre: iets dat het midden houdt tussen een filosofische beschouwing en een keiharde thriller. Maar dan wel met humor. Of misschien toch een psychologische roman? Met postfeministische trekjes en brutale karakters? Niet gelukt. Het dagelijks leven nam te veel tijd in beslag. Esther schreef ‘Je kan er maar beter om lachen’ ervoor in de plaats, een humoristische roman met autobiografische elementen, die vanaf juni in de boekwinkel ligt.

In ‘Je kan er maar beter om lachen’ zit het leven vol verrassingen. En ja, ook wel wat teleurstellingen. Een behoorlijk tegenwerkende motoriek (ze gooit vaker iets om dan een volleerd bowlingspeler), klusjesmannen die nét het verkeerde kastje opentrekken (oeps, daar lag een sexy lingeriesetje!) en een man die een wel heel bijzondere gebruiksaanwijzing heeft. Kortom, lang niet alles in het leven van columniste Esther Vuijsters (1973) gaat over rozen. Toch, voor wie goed kijkt is er altijd wel iets moois te zien, zoals Esther zelf zegt: “Ook in diepe dalen groeien mooie bloemen, althans, dat denk ik.”

“O nee!” riep de psychologe geschrokken en greep een stapel tissues. Even dacht ik dat ze zou gaan huilen, maar de tissues bleken voor de koffie. Op het moment dat ze me aankeek en heel, héél diep zuchtte, leunde ik over de tafel, schoof mijn bril iets naar voren en vroeg: “Wil je er misschien over praten?”

Eerste reacties op het boek:

‘Een goudeerlijk, intens grappig boek. Een feest der herkenning!’ Suus Ruis, auteur Tweede viool en Zonde.
‘Verplicht leesvoer voor iedereen die neigt het leven iets te serieus te nemen.’ Bart Mos, Telegraaf
‘Ik herken mij totaal niet in dit boek.’Melina

Esther Vuijsters (1973) schrijft sinds 2000 columns en blogs. Eerst voor Viva, later voor Vrouwonline.nl. In 2009 werd ze genomineerd voor de prestigieuze weblogprijs Dutch Bloggies en eindigde haar weblog bij de laatste vijf in de categorie Beste Weblog.

Meer informatie: http://www.klapwijkenkeijsers.nl

***

Esther Vuijsters – ‘Je kan er maar beter om lachen’
ISBN: 9789490217273
Verschijnt juni 2012
(richt)verkoopprijs: € 17,50

En klik hier voor de geweldige cover, gemaakt door Peetje!

Live life to the mini’s


Is dit nu wat men consuminderen noemt?
Een lifestyleblog in foto’s


Zit nog best veel in, zo’n pak(je) vla!


Zoek de echte!


De koelkast is ook al leeg.


Precies goed voor Barbie’s haar.



Moet ik daar mijn …. mee afvegen?!


Koek(je)


Op dieet!


Die pizza is te heet gewassen hoor!


Bedenk hier zelf een titel!

Van de regen in de drup


Paul en ik voeren dezer dagen een heel gezonde discussie.

Dat wil zeggen, we praten over de mogelijkheid om mijn auto niet te vervangen (hij is waarschijnlijk total loss, mijn auto). Laten we eerlijk zijn, fietsen is gezond en auto’s zijn dat niet. Ik fiets sowieso al regelmatig naar mijn werk en nu de kinderen wat groter zijn (lees: niet langer mijn fiets belasten) verplaatsen we ons ook zonder auto relatief gemakkelijk.

Paul heeft een goede auto en wanneer we – bijvoorbeeld – een elektrische fiets zouden kopen (zodat hij ook af en toe op de fiets naar zijn iets te ver weg-werk kan), zou ik de auto kunnen nemen wanneer ik hem nodig heb voor mijn werk. Naar de ‘grote steden’ ging ik trouwens toch al nooit met de auto want ik ben eigenlijk een bange schijterd wat autorijden in de stad betreft. Ik raak al in paniek als ik een trambaan zie.

Het enige nadeel van zo’n beslissing is natuurlijk: het weer. Ik vind alles best, ik fiets me gerust de tandjes, ALS HET MAAR NIET REGENT. Als het regent spoelen mijn goede voornemens de put in en heb ik plots een stuk minder compassie met het millieu. Ik vind dat ik nu écht te oud ben om de hele dag met een natte broek aan op mijn werk te zitten. Vroeger, bij wiskundeles, kon ik het nog wel velen, maar nu ik de veertig nader heb ik daar gewoon géén zin meer in.

Dus toen ik vanochtend opstond en de regen op de ramen hoorde roffelen was ik acuut chagrijnig. Ineens leek die elektrische fiets een stuk minder aantrekkelijk en moest ik bijna huilen om mijn lieve, lieve groene Peugeotje dat naar nu eenzaam en ingedeukt bij de garage zijn lot stond af te wachten. Misschien moest ik die expert nog maar eens bellen en zorgen dat hij rap toestemming zou geven om alsnog mijn auto te laten maken.

Weemoedig keek uit het raam. Pijpenstelen. Natte straten, overal plassen, loodgrijze lucht. Ik zag mezelf al ploeteren en druppels van mijn neus blazen. Hoe treurig. Het enige, bedacht ik, het enige goede nieuws was een leuk blogje. Als ik – nog nadruipend van de hoosbui – op kantoor zou zitten dan zou ik een blogje schrijven over hoe zielig ik was in de regen en hoe de maskara tot halverweg mijn kin was gedropen. Ha, dat zou me een mooi verhaal worden.

Alweer wat vrolijker ging ik aan de slag. Boterhammen voor de meiden, haartjes kammen en voor we het wisten waren we een half uur verder en was het tijd om te gaan. Ik pakte mijn tas en, wat was dat nou, het regende niet meer! Sterker nog, er kwam zojuist een waterig zonnetje tevoorschijnt! Ik had mijn fiets nog niet uit de schuur gehaald of het was stralend weer. Geen druppel te bekennen, alleen wat cumuluswolken en na vijf meter fietsen had ik het al warm!

Mooi was dat, mopperde ik tegen mijn fiets. Daar gáát mijn blogje. Daar gáát mijn lollige verhaal over een druipende Esther die stopt bij de garage om om kwart voor negen ’s ochtends een nieuwe auto te kopen.
Schijnt gewoon de zon.
Belachelijk.

Waarom zit dat weer ook altijd tegen in Nederland?!
Getverdemme!

Best gevaarlijk, zo’n uitgever!


Een druk weekend!

Circusshow van Lizzy, toneeluitvoering van Annabel. Hoe krijgen ze ’t voor elkaar om die twee voorstellingen precies in één weekend te proppen?! Tussendoor werk ik aan mijn boek, voordat het naar de corrector gaat moet ik nog een paar dingen veranderen.

Kortom, ik ben druk druk druk. En ondertussen word ik dan ook nog gehinderd door twee pijnlijke schouders en een zere nek. Die ene schouder, die had ik al. Die heb ik overgehouden aan mijn val met de fiets enige tijd geleden. Zou nu onderhand wel over moeten zijn. Misschien toch maar eens naar fysiotherapie gaan (alsof ik daar tijd voor heb). Of zou acupunctuur sneller resultaat opleveren?

De tweede schouder en de nek heb ik overgehouden aan de aanrijding van afgelopen week. Ik dacht eerst dat het wel meeviel, maar na een dag of wat begon ik toch behoorlijk stijf te worden. De nek is al wat minder hoor, maar met die schouder moet ik toch maar iets gaan ondernemen. Misschien dat ik korting krijg bij de fysio als ik mijn klachten bundel?

Afijn, dit zit ik nu zo allemaal te bedenken terwijl ik ondertussen hard aan het werk ben. En over mijn boek gesproken, wanneer was ik nou ook alweer bij die uitgever? O ja, op de ochtend van dat auto-ongeluk. En daarvoor: op de ochtend van de val met de fiets. En ondertussen zit ik nu in de kreukels en is mijn auto total loss. Als ik geen atheïst was zou ik nog denken dat God tegen mijn boek is.

Volgende keer moet ik met uitgever maar ergens in de stad moet afspreken. Als ik nog een keer naar zijn kantoor ga dan vrees ik dat het niet zal overleven.

(Kinder)feestjes


Man,man, man, die kinderfeestjes worden toch ook steeds leuker he?!

Waren wij – de dertigers van nu – vroeger al blij als we zelf onze feestmuts mochten versieren, (ook leuk hoor, daar niet van) worden die kinderen tegenwoordig gewoon al zingend gewoon de catwalk opgestuurd.

Neem nou dit feestje, een topmodellenfeest, waarbij een complete fotoschoot is gemaakt, geweldig toch? Eerst mochten de kinderen zich uitleven in de verkleedhoek (Liz scoorde meteen een paar pumps met hakken van vijf centimeter), daarna werden ze gekapt en gepimpt (inclusief nagels) en tenslotte volgde een workshop ‘poseren’.

Ik stond erbij en keek er naar. Of eigenlijk, ik stond erbij en kwijlde erbij. De eigenaar van de studio gaf me zijn kaartje en fluisterde: “We organiseren ook glamourparty’s voor grote meisjes hoor.”

Help me even, wanneer ben ik ook alweer jarig?