Zo fijn als iemand anders voor je beslist!


Ik kwam er maar niet uit.

Moest ik nou een nieuwe auto kopen of deed ik duurzaam en kocht ik een elektrische fiets (waar waarschijnlijk vooral Paul plezier van zou hebben)? Een moeilijke beslissing waar ik al eerder over schreef.

En telkens als ik dan dacht dat ik eruit was – de zon scheen, natuurlijk ging ik voor de fiets – dan gebeurde er weer iets waardoor ik van gedachten veranderde. Bleek ik een training ergens in het Noorden te hebben op een dag dat ik ’s ochtends in het Zuiden moest zijn. Lekker handig, zonder auto. Of het regende heel hard en ik moest weg.

Ondertussen had de garage me laten weten dat de ‘restanten’ van mijn auto (‘hoho’, zei ik, ‘niet zo oneerbiedig he?!’) te koop stonden op internet. De expert zou snel met een rapport komen. Gisterochtend haalde ik mijn auto alvast leeg. Afvalzakje uit Frankrijk, gelukspen, bekraste cd van The Dire Straights, man, wat hadden dat karretje en ik toch veel meegemaakt. Toen niemand het zag gaf ik hem snel een zoentje op zijn voorruit.

Die avond mopperde ik tegen Paul.
“Ik weet het gewoon echt niet, ik vind eigenlijk dat ik geen andere auto moet kopen, dat ik gewoon met de fiets verder moet. Ik krijg er sowieso niet voor wat de auto voor mij waard is, maar ik baal nu al van al dat geregel. Moet ik voor mijn werk ergens zijn, moet ik telkens een auto regelen.”
Paul begreep het probleem en zei dat ik zelf moet beslissen.
“Ik heb geen zin om te beslissen”, mokte ik, “ik kan er toch niets aan doen dat ik voor mijn sokken ben gereden!
“Bezit brengt risico met zich mee,” zei Paul wijs. (Die had hij van mij! Kon niet anders!)

Ik ging die avond naar bed en droomde dat mijn portemonnee leeg was en dat ik fiets noch auto kon betalen. Voorlopig zou ik niets doen, besloot ik. Ik kon gewoon niets beslissen.
Een uur later ging de telefoon. Het was de garage.
“We gaan je auto repareren!”
“Sorry?”
“Je hebt een Sinterklaaspolis, zoals wij dat noemen, je auto is de reparatie eigenlijk niet waard, maar we mogen hem toch maken.”

Een Sinterklaaspolis. Zo hoor je nog eens iets nieuws. (Ik werk ook pas vijftien jaar in de verzekeringen natuurlijk.)
Maar goed. Ik ben blij. Ik krijg mijn fijne karretje terug en ik hoef lekker geen beslissing meer te nemen. Dat heeft iemand anders voor me gedaan. Zo fijn.

Dank u wel Sinterklaasje.

13 thoughts on “Zo fijn als iemand anders voor je beslist!

  1. hahahahaha een Sinterklaaspolis! Wat goed! En wat fijn dat deze beslissing gewoon voor je genomen kon worden. Geniet van het mooie vooruitzicht dat je binnenkort weer lekker in je eigen auto rijdt 🙂

    Like

  2. Oké, die onthouden we. Vandaag al andere plannen, maar volgend jaar… vier ik op 27 april sinterklaas. Kom maar door met die pepernoten en schuimpjes 🙂

    Like

  3. hahahaha, mooie tutti: voor mijn sokken gereden 🙂

    Heel fijn dat je, je auto weer terug krijgt. Heb ook altijd een emotionele band met mijn auto en kan er bijvoorbeeld niet zo goed tegen om op de auto sloop rond te lopen. Al die “zielige”auto’s die door hun baasjes in de steek zijn gelaten 😀

    Like

  4. Sinterklaaspolis, die ga ik onthouden. Maar fijn dat je auto weer gerepareerd gaat worden!
    Gelukkig dat je nog niets beslist had!! 🙂

    Like

  5. Hi, fijn om het nu zo opgelost te hebben. Een andere optie was greenwheels geweest, dan heb je een soort abonnement op een huurauto.

    Like

  6. Bij mij afsluiten hahahaha, ik ben tenslotte mijn eigen adviseur (en ja, ik wist dat ik een goede polis had, maar niet dattie zo goed was) 😀

    Konijn, hahahaha, mijn eigen tutti!

    Like

  7. Hihi, goed verhaal!! Maar straks kun je natuurlijk een of andere roze barbiebolide kopen, joh, als je boek eenmaal uit is loop je binnen %-P
    Als aandeelhouder is het toch nog een stukje spannender, leuk!!

    Like

  8. Oh, ik wilde dat ik die ook had gehad. Ben nu driftig (samen met vriend) op zoek naar een nieuwe omdat hij mijn ’tisje’ in de prak heeft gereden. Vriend heeft niks maar ik had de auto overgenomen van mijn oma. Dus ik kan me de blijdschap helemaal voorstellen! (En van dat kusje ook, helaas bleef bij mij de monteur erbij staan. Hoewel die wel even weg keek toen hij een paar tranen bij mij zag ;-))

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s