JKEMBOL wedstrijd – De Uitslag –


Van harte met mezelf en ik ben er uit.

Het was een lastige keuze maar de winnaars zijn bekend. Ik heb genoten van de foto’s (opvallend veel auto’s met pech) en de bijzondere verhalen. Van een dame die door een leeuw op haar kop gepiest werd tot iemand die moest uitleggen dat een stier geen uiers had en dat haar zoon nu de piemel van de (bronzen) stier stond te melken. Ik zal binnenkort nog een compilatie van de foto’s plaatsen en wellicht dat er nog een leuk verhaal volgt.

En dan is het nu tijd voor: de winnaars!

De eerste prijs – een feestelijk verpakte boekenbon – is gewonnen door Margot die me het volgende verhaal stuurde:

Het was een geweldig feestje geweest.

Gezellige mensen, vrienden, buren, familie. Barbecue aan, rozerode cocktails op het buffet. De prikkabel met gekleurde bollen verlichtte de tuin in de juiste tinten. Bruinverbrande koppen, gekleurde jurken, sterke vakantieverhalen (Joh, zaten we helemaal in bladiebladiebla, WIE komen we daar tegen…? Je raadt het nooit..”), kabbelende vakantieverhalen (“Zag jij ook al die E-readers aan het zwembad? Is toch niks, kan je toch niet scannen wie wat leest. Hoogst irritant…” ) en zomers muziekje op de achtergrond.
Dansen, drinken, kletsen, eten, twitteren, shaken werd het credo van de avond. Het tempo van dit alles lag in het begin hoog zodat na een paar uur het feestje flink explodeerde met als hoogtepunt dat alle feestgangers meebralden op Gustavo Lima met de mama appelsapsong “gata me liga, ‘k stap in m’n Lada…. Ondertussen werd er watermeloen uitgedeeld die net van te voren geïnjecteerd was met Vodka. Een nog hoger lalalalalaala gehalte volgde.
Zo’n feestje dus.
Rond drieën gingen de meesten naar huis. Er bleven nog wat echte feestgangers achter, maar het tempo van praten, drinken, dansen enzovoorts lag op tempo dubbele tong/sloom.
Plots een ijskoude kreet. Help, hèèèlp!!! Huh? Vertraagd keken de laatste feestgangers wazig om zich heen. Waar kwam dat kabaal vandaan?
Nogmaals de gil.
“Eeeeeeee, help me eens!!!! Ik zit vast!!!”
“Huh? “
“Wa zegt ze?“
“Wie?”
“Tanja.”
“Hoor jij Tanja?”
“Ja, ergens vaag hoor ik Tanja.”
“Mooi woord man, vaag.”
“Zoekt ze een kwast?”
“EEEEEEEEhhhhhhhhhhh, jongens ik zit va-hast. In de plee. Ik kom er niet meer uit. De deur zit op slot.”
“Eh, ja, eh, nogal wiedes.”
“Ik krijg hem niet meer van het slo-hot.”
“Wa zegt ze?”
“Ze heeft last van haar mot.”
“Haar mot?”
“Hi, hi”
“JONGENS, ik vind het echt niet meer leuk! Doe die deur eens open!!”
“Tan, je moet het slot de andere kant opdraaien.”
“Nee, kan niet.”
“Jawel, de andere kant opdraaien”. (dit vijftig keer herhaald).
De gastheer vond ondertussen in het garagehok een koevoet. Die werd met de verkeerde kant op de deur gezet, zodat de poging om de deur te ontwrichten volledig mislukte. Er werd een slijptol gevonden die vervaarlijk rondslingerde maar wonder boven wonder op het deurslot gezet kon worden. Ondertussen stond de rest er schaapachtig bij te lachen terwijl ze met hun mobieltjes de hele toestand filmden. Real-life soap op facebook.
De slijptol kon geen opening maken. Tot zover de reddingspoging. Wat nu?
“Dan gaan we de brandweer maar bellen”, zei de gastvrouw.
“Tan, we gaan de brandweer bellen”, gilde iemand.
Er klonk zacht gesnik vanuit de wc.
Om vier uur ’s nachts verlichtte blauwe zwaailichten de straat en acht zware stoere mannen stapten uit de rode brandweerwagen en belden aan op nummer 10.
“Ga maar even aan de kant, mevrouwtje, wij komen u redden.” Nog steeds zacht gesnik. “Je kan er maar beter om lachen, mevrouwtje, wij hebben wel eens voor hetere vuren gestaan..” bulderden ze.
Flink wat schouderstoten later (het viel nog niet mee) werd de deur ontzet en Tanja bevrijd. Dit alles werd natuurlijk onder flink gelach gefilmd. Om 05.00 uur diezelfde nacht was het filmpje al een hit op youtube… bad news travels fast.

Ps. De brandweermannen konden er op zich wel om lachen, ondanks uitrukken op dat late tijdstip. Bakkie koffie en wat kipnuggets later vertrokken ze lachend terug naar de kazerne….weer een sterk heldenverhaal erbij voor deze kanjers.

De tweede prijs – een JKMBOL feestpakket – gaat naar Sonja met deze mooie foto (en bijpassende onderschrift)

Deze (Oostenrijkse) vrouw kon de 2 uur durende stilstaande vakantiefile niet meer trotseren, ze moest…en wel NU. Niemand zag haar, dacht ze vast…. Ach…je kan er maar beter om lachen….


En de derde prijs – een verrassingsenvelop – gaat naar Kim die hopelijk inmiddels weer kan zitten.

Als je nou toch per ongeluk heel erg door de zon verbrand bent, dan kan je heerlijke, door de warme landennatuur gegeven, aloe vera-creme maken.
Dan moet je niet z’n giftige cactusbroer in de blender hebben gegooid…
En die op je kont hebben gesmeerd.
Vakantiegroeten vanuit buiklig,
Kim

Hoop dat jullie van de wedstrijd hebben genoten en vanuit een huis zonder slingers wens ik jullie een fijn weekend. Ga einde van de dag richting Schoorl om mijn verjaardag verder te vieren. Later!

Advertisements

This is the voice … of …


“Ooo,” verzucht buurvrouw C. “Kijk dan toch! Allemaal knópjes!”

Marcel van Broadcast Facilities Nederland grinnikt om haar enthousiasme. “Nergens aankomen,” zegt hij. “Eerst koffie!”

Koffiedrinken in een echte geluidsstudio! Vet!
Dat is nog eens een manier om de week te beginnen. En dan heb ik ook nog chocoladekoekjes meegenomen, wat een feest. Lezeres Dorien weigert. “Chocolade eten is niet handig als je iets moet inspreken,” zegt ze. “Je mond gaat er van plakken en dan wordt je uitspraak kleverig.”
“Jeetje,” mompelt buurvrouw C. met haar mond vol koek. “Jij bent écht professioneel!”

En professioneel is ze zeker! Zonder haperen spreekt Dorien de eerste hoofdstukken van Je kan er maar beter om lachen in. Daarvoor zijn we immers gekomen; om een begin te maken met een luisterboek. Het is echt heel grappig om te horen hoe mijn verhaal opeens een ‘stem’ krijgt.
“Je lezers kunnen straks dit eerste deel via jouw site downloaden en afluisteren,” zegt Marcel. “Als podcast en als mp3.”

Dorien blijkt een natuurtalent. Slechts een enkele keer wordt ze bijgestuurd door Marcel. Wanneer hij wat tegen haar wil zeggen ‘breekt’ hij ‘in’ via de intercom. (Dorien zit in een geluidsdichte ruimte en kan ons niet horen, wat overigens maar goed is ook want buurvrouw C. en ik kunnen het niet laten om alle knopjes en microfoons uit te proberen. “Chantal, kassa zeven!” “Beha’s met rookworstaroma, Echt Hema!” “Vijftig tinten grijs inspreken lijkt me ook wel leuk.” “Ja! Als hoorspel!” “Meneer de voorzitter, kunnen we het even centraal houden? “Doe toch normaal man!”)

Na anderhalf uur staat alles goed op ‘de band’ en is Marcel tevreden. Dorien neemt een chocoladekoekje. Ze ziet er een beetje verhit uit. Professioneel voorlezen is hard werken!
“Zo, nu ga ik knippen en plakken,” zegt Marcel. Uit mijn ooghoek zie ik C. verlangend naar het opnamegedeelte van de studio kijken.
“Ik durf het bijna niet te vragen,” zegt ze, “maar… mag ik even?”

En tot ons grote genoegen ‘mogen’ we. Buurvrouw C. en ik mogen samen een liedje inzingen. Heel origineel is het niet geworden en de gouden harp zullen we er niet mee winnen (“we reden net langs het opnamegebouw van The Voice of Holland, daar kunnen we het ook proberen”‘) maar hè, wij hebben een hit, opgenomen in een professionele studio, cool toch?!

Binnenkort meer over de podcast Je kan er maar beter om lachen (H1 tot H6)

~~~~~
Klik hier voor de wedstrijd van Je kan er maar beter om lachen.
Klik hier om Je kan er maar beter om lachen te bestellen.

Hellraiser


Het is net twaalf uur geweest als ik gemorrel aan de deur hoor.

Paul. Hij is de hele dag op een festival geweest en hij heeft het erg naar zijn zin gehad. Tenminste, getuige zijn sms’jes. Ik verwacht dan ook een vrolijke man – ongetwijfeld ietwat beneveld – die lichtvoetig het bed in zal dansen. In plaats daarvan strompelt er een kreupele ziel binnen die zich kreunend op bed laat vallen.

“Ooo liefje,” kraakt Paul. “Ik ben me net toch op mijn bék gegaan?!”
Ik kijk opzij en zelfs in het donker zie ik dat zijn gezicht behoorlijk gehavend is. Een beetje geschrokken knip ik de lamp aan. Blauw oog, ontvelde wang, geschaafde kin. Zelfs zijn oor heeft schade. Paul laat me zijn opgezette hand zien en wijst tenslotte op een bloederige knie.

“Hallo zeg, wat heb je gedáán!?”
“Dat zeg ik toch. Op mijn bek gegaan. Met de fiets. Echt een enorme schuiver gemaakt! Ging hárd jongen, hárd!”
“Je wang is ook helemaal dik. Wil je er wat ijs op? Er staat nog genoeg in de vriezer.” (Haha!)
Paul schudt zijn hoofd. O God, hij ziet eruit alsof hij zo uit een horrorfilm is weggelopen.
“Laat me het in elk geval even schoonmaken.”

Even later ben ik in de weer met steriele doekjes en Betadine. Esther Nightingale. “Ik mis alleen het witte rokje nog,” mompelt Paul. Voor straf gooi ik een flinke scheut Betadine op zijn knie. Als mijn man naar mijn idee voldoende ontsmet is ruim ik de rommel op.

“Lekker dan,” moppert Paul als hij in de spiegel naar zijn geschonden gelaat kijkt. “Sta ik volgende week de hele week op een beurs. In mijn nette pak en met een kop alsof ik zo uit Hellraiser kom. Jezus, wat ging dat hárd zeg!”
“Wees blij dat je niets gebroken heb,” zeg ik.
Ik trek het witte dekbed recht en probeer niet te denken aan de onuitwasbare bloedvlekken die Paul nu op de schone lakens maakt.
“En als ik nou nog een stoer verhaal had,” moppert Paul verder, “maar nee, nu kan ik honderd keer gaan uitleggen dat ik gevallen ben met mijn fiets. Met de fíets!”

“Tja,” zeg ik terwijl ik de dop op het Betadine flesje draai. “Je kan ook zeggen dat je Badr Hari ben tegengekomen.”

~~~~~
Klik hier voor de wedstrijd van Je kan er maar beter om lachen.
Klik hier om Je kan er maar beter om lachen te bestellen.

Mzzlmeiden


Vanochtend

“Mam,” zegt Lizzy, “zullen we weer eens van dat lekkere schepijs kopen? Dat ijs dat in van die ronde kartonnen doosjes zit?”
Ik gooi een zak diepgevroren doperwten in de kar en schud mijn hoofd.
“Doe maar niet. We moesten het zo na de vakantie maar eens even wat rustiger aan doen met lekkere dingen. En daarbij zó zomers vind ik het nou ook weer niet de laatste dagen.”
“Maar dat ijs is zó superlekker! En we zijn de hele dag samen, Annabel heeft een feestje, papa ook. Dan mogen wij toch ook wel wat?”
“Ja. Dat is waar. Maar we doen het toch maar niet. ‘t Is belachelijk duur ook.”

Vanmiddag
“Hier mam, de post.”
Lizzy overhandigt me een stapeltje brieven en een kleurige kaart van een vriendinnetje. Ik ga aan tafel zitten en maak de brieven open. De belastingdienst heeft mijn bezwaarschrift ontvangen. Het pensioenfonds gaat verder afstempelen. De laatste brief die ik open is er eentje van de postcodeloterij.
“Gefeliciteerd met uw ijsprijs,” staat er bovenaan de brief. “Aangezien u met zes loten speelt, wint u zes keer een halve liter Ben & Jerry’s ijs naar keuze.” Zés bakken ijs! Da’s drie liter puur genot!

Nu
Drie keer raden waar Liz en ik mee bezig zijn.
Hapje?

Ritmegevoel


Had ik het er maandag nog moeilijk mee dat het zo stil was in huis, geniet ik vandaag met volle teugen van het feit dat de scholen hier weer zijn begonnen.

Ik heb al een column geschreven voor AssurantieMagazine, geblogd, de pompoensoep voor vanavond klaargezet en een half uur met mijn moeder aan de telefoon gezeten om te vertellen hoe lekker de komkommers uit mijn vaders moestuin wel niet waren. Heerlijk, die rust.

De Kletsen vinden het schoolritme wat minder heerlijk. Ze moeten weer wat vroeger naar bed en zijn druk met hockey, turnen en een nieuwe rekenmethode. Annabel heeft in de vakantie elke dag een stukje gelezen (uit Vos en Haas) en ze is echt enorm vooruit gegaan. Ze heeft er alleen erg veel moeite mee om op haar stoel te blijven zitten. Speciaal voor haar heb ik daarom een wiebelkussen besteld. Vanochtend kwam hij binnen en ik ben reuze benieuwd naar het effect.

Liz heeft geen moeite om op haar stoel te blijven zitten. Liz heeft moeite om ’s avonds in haar bed te blijven liggen. Dus ook met haar gaan we weer even aan de slag. Sinds kort hebben we een werkboekje met heel prettige oefeningen. Voor de vakantie heeft het ons al goed geholpen en nu gaan we er weer verder mee. Het boekje is gebaseerd op cognitieve therapie en de methode is erop gericht om bepaalde gedachten te leren ‘ombuigen’. Bij Liz zijn de oefeningen een groot succes.

Paul zit ook weer ‘in het ritme’. Dat wil zeggen, hij zet de radio hard en bewondert onze nieuwe ramen. De gehele pui is inmiddels vervangen en gisteren is alles afgekit. Het is erg mooi geworden en het belangrijkste: hier gaat niemand meer door het raam! Een prettige gedachte want ik werd de afgelopen maanden al hysterisch als er een kind in de búúrt van de tuindeuren kwam.

En tenslotte mijn hand, die is weer zo goed als nieuw. Geen zwellingen meer en de pijn is weg. Ik kan weer manen, duwen en trekken. Het resultaat: ik doe van alles tegelijk en eerlijk is eerlijk, het is niet allemaal even gestructureerd. Eigenlijk ben ik de enige die nog níet in het ritme zit. Ik heb nou eenmaal weinig ritmegevoel.

Maakt niet uit. Ik doe de dingen op mijn manier. En er zit muziek genoeg in mijn leven. Toch Tuffy?

Klik hier voor de wedstrijd van Je kan er maar beter om lachen.
Klik hier om Je kan er maar beter om lachen te bestellen.

Een feestpakket!


Of er al een tweede druk komt.

Nou, voorlopig nog niet. Er zijn tweeduizend exemplaren gedrukt en er zijn er rond de duizend verkocht (wat niet slecht is in twee maanden). Evengoed: voorraad genoeg dus.

Het blijkt best lastig om (landelijke) media-aandacht te krijgen en ook boekwinkels staan niet in de rij voor debuterende auteurs. En dat terwijl de meeste reacties toch zo positief zijn! Neem nou NBD Biblion, de organisatie achter de centrale bibliotheken. Ze schreven een prachtige recensie waarop de bibliotheken flink inkochten, een echte opsteker! Maar laat ik reëel blijven, het is gewoon rete-moeilijk om in deze tijd échte bekendheid te krijgen.

En daarbij, je kunt het natuurlijk ook niet iedereen naar de zin maken. Niet in een blog (getuige de laatste ontwikkelingen bij Dewi) en niet met een boek. “Gaat nergens over” heb ik ergens gelezen. En: “Ik vind je blog beter”. Tja, dat kan natuurlijk, dat niet iedereen enthousiast over je is. Gelukkig ben je er altijd zélf nog om er een feestje van te maken.

En over een feestje gesproken, ik heb een leuk nieuwtje! Vanaf nu is mijn boek rechtstreeks bij mij te bestellen als gesigneerd cadeaupakket! Heel feestelijk en uitermate geschikt voor een leuke vriendin, voor je moeder of gewoon om jezelf blij mee te maken.

Het werkt als volgt:
Je bestelt één of meerder pakketten via leap apenstaartje ziggo.nl. Je geeft op waar de pakketten heenmoeten en wat je eventueel in de opdracht vermeld wilt hebben.

Je krijgt:
Een gesigneerd boek, een boekenlegger, met een leuke kaart en een verrassing, mooi ingepakt verzonden naar het door jou opgegeven adres.

Het kost:
De normale boekprijs € 17,95 plus € 2,50 verzendkosten. Ik stuur het pakket op zodra het geld binnen is. Rekeningnummer en betaalgegevens ontvang je via de mail.

Vanaf nu zal de link op mijn weblog staan. De gegevens zijn ook de vinden via http://www.esthervuysters.nl

En nu we dan toch bezig zijn:
Inzenden voor de wedstrijd “Je kan er maar beter om lachen” (een leuke anekdote, een leuk verhaal, iets met het thema ‘Je kan er maar beter om lachen’) kan nog tot 30 augustus –> Klik hier!. Op de 31e maak ik de winaars bekend.