Zondaggesprekje


Paul is jarig en we gaan uiteten.

Het is oktober, het wordt winter, maar de diva’s willen korte jurkjes aan. Liz kiest een spijkerrokje en Annabel gaat voor haar kerstjurk. Dat deze inmiddels ruim een maat te klein is lijkt haar niet te deren.

“Jullie mogen wel een beetje make-up op,” verhoog ik de feestvreugde.
“Mascara?” vraagt Liz hoopvol.
“Een beetje,” antwoord ik.
“Ik ook?” vraagt Annabel.
“Jij ook.”

Binnen een halve seconde is de stemming omgeslagen. Annabel is blij en Liz is boos. Zíj mocht pas een keer mascara op toen ze acht was en Annabel is net zeven. Mopper, mopper, klein zusje, stom, oneerlijk. Flauwe mamma, heel gemeen. Heel, héél zwaar leven.

“Tja,” sus ik, “dat is wat ik vroeger de Vloek van de Oudste noemde.”
“De wát?!”
“De Vloek van de Oudste. Ik moest vroeger ook altijd flink zeuren en enorm knokken voor ik iets mocht en oom Giel mocht alles meteen. Vond ik dan he?! Had ik in feite geregeld voor hem. Echt balen. Probeer je er maar overheen te zetten. Volgende keer heb jij weer een Oudste-mazzeltje.”

Liz is even stil na de deze bekentenis. Ze doet haar mond open om iets te zeggen (ontwijfeld iets lelijks aan het adres van De Moeder) maar Annabel is haar voor.

“Mocht oom Giel dan ook al mascara toen hij zeven was?”

Zaterdagmiddagblues


En wíe staat er uiteindelijk (weer) tot haar ellebogen in het gehakt?!

Juist…

“Mamma, we willen éven ons verlanglijstje voor Sinterklaas afmaken hoor!”
“Verlanglijstje? O, maar mamma heeft óók een verlanglijstje hoor!”

Een au pair.
Een butler of een chef kok. (Of beiden.)
Een personal coach gespecialiseerd in omgaan met eigenwijze kinderen.
Een cursus ‘bereik u doel in vijf minuten’.
Een volautomatische keukenrobot.

Of anders op zijn minst een broodbakmachine!

Kennen jullie die mop?


Ken je die mop? Van dat meisje dat nooit haar auto waste?

Nou, dat meisje besloot op een goede vrijdagmiddag opeens om wél haar auto te gaan wassen. Ze schrok er zelf van! Na haar werk reed ze via het postkantoor naar de wasstraat. Ze gaf de jongen van de wasstraat tien euro en vroeg om een programma met wax. Het meisje vond dat heel stoer klinken, een programma met wax.

Toen de auto van het meisje helemaal schoon en glimmend was (“verrek, hij is gróen”) reed het meisje glimlachend naar huis. Ze glom nu net zo hard als haar auto. Dat had ze toch maar even mooi gedaan, nou kon niemand meer zeggen dat het meisje eigenlijk een klein viespeukje was. Ook haar man niet. Voorál haar man niet.

Helemaal gelukkig parkeerde het meisje haar auto. Haar man was nog niet thuis en ze startte ze haar computer op. Het eerste dat ze zag was een bericht over een naderende wolk met Saharastof. “Zo’n twee tot vijf keer per jaar regent het zand,” las het meisje op nu.nl, “maar dit keer gaat het om een wolk die zo groot is dat hij op satellietfoto’s is te zien.” En: “Komende avond en nacht zal het zand met grote hoeveelheden naar beneden stuiven.”

Geschrokken keek het meisje naar buiten, naar de wolken die kwamen aanrollen. Naar de gelige lucht. En naar haar glimmende auto. Die wax, die plakte zo lekker…. Het meisje bedacht dat het Saharazand wel genoeg stof zou opleveren voor een leuk blogje. Wat jammer nou, dat ze geen tijd had om er één te schrijven.

Het meisje moest zich psychisch voorbereiden op het uitgraven van haar – pas gewassen en gewaxte – auto.

Enge sprookjes


“Kijk mam, dit verhaal bedoel ik!”

Gedwongen voor het raam, kopt het artikel en vurig hoop ik dat dit gaat over een nieuw soort Himalayense geraniums. Maar helaas. Mijn negenjarige dochter heeft zojuist een stuk gelezen over gedwongen prostitutie.

“Er was eens een meisje,” zegt Lizzy terwijl ze het blad Girlz, gekregen van een vriendinnetje doorbladert. “Een gewóón meisje.”
Jaja, ‘er was eens’, het begint als een sprookje. Het begint altijd als een sprookje.

“…en ze viel in handen van een loverboy,”
Goed. Mijn negenjarige dochter weet kennelijk wat een loverboy is.

“… toen moest ze van hem seks hebben met allemaal mannen.”
Oké. Mijn negenjarige dochter praat over seks.

“…en eentje wilde geen condoom gebruiken.”
Dus. Mijn negenjarige dochter weet wat een condoom is.

“… ze mocht er niets van zeggen want dan zou hij haar familie vermoorden.”
Toe maar. Mijn negenjarige dochter praat over moord.

Ik probeer het positief te zien. Ze is gewaarschuwd en een gewaarschuwd mens telt voor twee. Voor twee, inderdaad, want ze heeft Annabel inmiddels ook uitgelegd wat een ‘loverboy’ is dus, heel fijn, nu heb ik er twee die maar blijven doorzeuren over dat artikel.

Na een goed gesprek (en een heel fatsoenlijke uitleg al zeg ik het zelf) heb ik aangekondigd dat het onderwerp van tafel kan. Ze weten alles wat ze moeten weten en daarmee is het klaar. De Girlz gaat hier voorlopig even in de kast en ik bepaal wanneer het blad weer uit de kast mag komen. (Over een jaar of tien.)

Het begrip ‘raam’ wordt hier voorlopig uitsluitend gekoppeld aan Himalayense geraniums en qua sprookjes houden we het nog maar even bij de nieuwe versie van Snowwhite. Daar heb ik onlangs namelijk een voorstukje van gezien en neem maar van mij aan: die is écht eng genoeg.

Voor je het weet zit je opgesloten met zeven kleintjes en kan je geen kant meer op.

Het nieuws van vandaag


Je kán natuurlijk je waslijn gebruiken om een paar onderbroeken aan op te hangen.

Maar zeg nou zelf, het is toch véél leuker om je zelfgekweekte wietplanten op die manier te drogen?! Een man uit Alphen aan de Rijn probeerde het, maar hij werd ingerekend nadat een buurtbewoner had geklaagd over stankoverlast. De politie nam de handel beslag en liet de woning verzegelen. Greenpeace was enthousiast: over groen wassen gesproken!

Een plussize model is het publiek ingerold nadat ze was omgevallen op de catwalk en een man die rattengif slikte laat dagelijks scheten. Volgens mij hoef je voor dat laatste helemaal geen rattengif te slikken (bruine bonen werken ook en volgens Paul is meestal de satehsaus de boosdoener) maar goed, zo stond het op internet. Waar het plussize model terecht is gekomen stond niet vermeld maar het gerucht gaat dat ze de filmindustrie is ingerold.

En dan nieuws uit het water: in Engeland zijn de mensen overvallen door een zeewierregen en in Korea is een vis ontdekt met een penis op zijn hoofd. Dit laatste lijkt mij best onhandig maar misschien dat vissen dat helemaal niet zo ervaren en juist dol zijn op het geven van ‘kopstoten’. Het geeft in elk geval weer een heel andere uitleg aan het begrip ‘hoofdpijn’, dunkt me.

Een hamster slikte per ongeluk een magneetje in plakte nog dagenlang aan het gaas van zijn hok vast. Bij het bericht stond een foto van een konijn maar we kunnen natuurlijk niet allemaal expert zijn op het gebied van huisdieren. Het artikel vermeldde overigens niet of (en hoe) de magneet er weer uit is gekomen. Mocht dit niet het geval zijn dan voorspel ik een carriere voor de hamster/het konijn als boodschappenlijstjeshouder op de koelkast. Zou zoiets ook werken bij valkparkieten?

Bassie en Adriaan schijnen achter de grote kunstroof in Rotterdam te zitten en het Weense Leopold Museum heeft op honderdtachtig affiches de edele delen van naakte voetbalspelers laten bedekken. “De reacties waren van dien aard dan het museum voor de veiligheid van de bezoekers vreesde,” aldus het ANP. Er lijkt geen verband te zijn tussen de twee zaken alhoewel men niet uitsluit dat de Nederlandse diefstal is gepleegd door een groep naakte Duitse voetballers met vergeldingsdrang.

En dan tenslotte nog een bericht over de oude sausfles van Michael Jordan: deze is geveild en bracht maar liefst tienduizend dollar op. Nu maar hopen dat hij niet over de datum is, zou ik zeggen.

Afijn, dat was het nieuws voor vandaag. Soms word ik zó moe van dat geneuzel over de hypotheekrenteaftrek en financiële crises, dat ik gewoon even iets anders moet (laten) horen.

Gelukkig is er op internet genoeg (on)zin te vinden.

Middeleeuwse straffen waren hier niets bij!


Echt, het leek zo’n goed idee!

Ik zou de kinderen (drie stuks) gewoon de arena in schoppen en zelf met een boekje (en lekkere cappuccino) gaan zitten niksen tot ik een ons woog. Heerlijk, zo’n Kinderspeelparadijs in de herfstvakantie, wat wil een mens nog meer.

Maar ik was nog geen half uur binnen of de twijfel sloeg toe. Wel alle grote kunstroven nog aan toe, het was hier wel erg druk en erg lawaaierig en erg… érg! Zoveel kinderen, zoveel geschreeuw. Een akoestiek die haaks op de Wet Geluidshinder stond. Had ik me bij binnenkomst nog afgevraagd waarom hier in hemelsnaam sterke drank geserveerd werd, begon ik het nu – na het kapotkauwen van zes plastic bekertjes – een beetje te begrijpen. Hoezo Paradijs?

Afijn, om te voorkomen dat ik als een moderne Miss Hanigan (“Little Girls, Little Girls, everywhere I turn I can see them”) hysterisch door de speelhal zou gaan rennen, verplaatste ik mezelf, met cappuccino en boekje, naar het ‘boventerras’. Daar was het weliswaar ziekmakend benauwd, maar daar had ik iets meer ruimte.
Helaas stroomde het ook boven langzaam vol en raakte ik wederom ingesloten. De pakjes Capri-sonne en half afgekloven frikadellen vlogen me om de oren en telkens wanneer ik opkeek schenen de kindergezichten grotesker en hun grijnzen demonischer. Nog even en ik zou zo van de balustrade afspringen! (Niet dat dat zou helpen want daar lag een supergroot springkussen onder, maar even voor de beeldvorming.)

Ik heb het volgehouden tot na de lunch (het broodje kroket sleepte me er doorheen) en toen heb ik aangekondigd dat we deze Stephen King-achtige setting gingen verlaten. De eerstvolgende keer dat ik een zenuwbehandeling bij de tandarts moest ondergaan zou ik niet meer klagen. Met drie verontwaardigde kinderen in mijn kielzog strompelde ik naar mijn auto. Lucht! Frisse Lucht! Gasp! Gasp! Werkelijk, middeleeuwse straffen waren hier niets bij. Welke zieke geest had dit bedacht? Welke sadist was hier aan het werk geweest?!

Goed. Met de ramen open reed ik fluks naar huis. Nog nooit was ik zo blij om mijn eigen rustige buurt te zien. Sartre had ongelijk, bedacht ik terwijl ik de auto parkeerde, ‘de hel dat zijn niet de anderen. De hel dat is het kinderspeelparadijs.’

Bijzondere beroepen: Meet Meesteres Kate


Ze dook al een paar keer eerder op.

Ze leest mijn weblog al jaren, waardeert mijn ‘openhartigheid, zelfspot en humor’ want daarin herkent ze zichzelf. Mijn boek heeft ze gelezen – ze vindt het een mooi voorbeeld van ‘een gesteld doel halen’- en zo nu en dan reageert ze op mijn stukjes. Ik herinner me haar eerste reactie: het was op de blog waarin ik lezeressen vroeg wat zij ‘bijzonder’ aan zichzelf vonden. Zíj stelde zich voor als de lezeres met (mogelijk) het meest bijzondere beroep.

Ik haalde haar onlangs aan in de blog “So you think you can read” en toen ik de afgelopen week een foto plaatste met een knipoog naar de boeken van E.L. James, kon ze het niet nalaten om (weer) te reageren. Ze vroeg me of ik de vijftig-tinten-trilogie had gelezen (“Ja, deel I en II en ja, ik vond het wel wat!”) en ze vroeg of ze me eens mocht mailen. “Ik kan je een erg leuke tip geven, welke zeker ook interessant kan zijn voor lezeressen hier.” Kijk, en van dat soort posts worden wij bloggers erg nieuwsgierig.

Kate, volgens de foto’s met rood haar een stoere lok, is professioneel Meesteres. In haar werk maar ook privé. En ze heeft het niet zo op de boeken van E.L. James. “Vijftig Tinten Grijs is een sprookje,” zegt ze in een artikel dat onlangs verscheen in Spunk. “Christian Grey ontmantelt langzaam zijn Rode Kamer om tegemoet te komen aan Anastasia’s wensen. Hij geeft steeds meer van zijn voorkeuren en regels op, en dat gebeurt in het echt niet op die manier. Ik bepaal de regels binnen de vooraf gestelde grenzen.” (Klik hier voor het hele artikel.)
Meesteres Kate laat liever zien hoe het er in de wereld van BDSM écht aan toe gaat. Met behulp van de media wil ze het taboe minder zwaar maken. En zo kwam Kate op het idee van haar open dagen. Op zo’n avond ontvangen ze niet alleen mensen ‘altijd al eens een SM-studio van binnen hebben willen zien’, maar ook potentiële klanten én mensen die vanuit hun beroep geïnteresseerd zijn, zoals bijvoorbeeld medewerkers van de GGD alsook psychologen en seksuologen. Uw weblogster (openminded als altijd) was natuurlijk óók van harte welkom!

Afijn, maakte ik eerst nog grapjes over mijn nieuwe schuilnaam Meester-Es en een mogelijke nieuwe hobby (de Kate met wie ik mailde was echt heel gezellig), moest ik na het zien van haar site (geschikt voor 18+ need I say more?) toch wel even slikken. Holy shit, ik had van de ene ‘smaak’ naar de andere geklikt en werkelijk, ik zag vijftig tinten roze toen ik afsloot. Die Kate, dat is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Dit was inderdaad ‘het echte werk’.

Natuurlijk heb ik mezelf niet laten kennen en heb ik haar gemaild dat ik heus (misschien) wel een keertje langskwam, bijvoorbeeld nadat ik Vijftig Tinten Vrij had gelezen, maar dat áls ik dat deed, áls, dan deed ik dat natuurlijk uitsluitend voor de lezers van Vrouwonline. (En natuurlijk om mijn journalistieke nieuwsgierigheid te euh… bevredigen.)

De eerstvolgende open dag is aankomende woensdag, klik hier voor meer informatie.

En wat de rest van de serie ‘bijzondere beroepen’ betreft: wie durft?!