Oeps, vergeten!


Oké, gisteren ben ik officieel voor het eerst ergens mijn kind vergeten!

Dat zat zo, Annabel had een feestje (van haar BFF) en ik was in de veronderstelling dat ze ’s avonds zou worden thuisgebracht. Rond half acht. Ik had zelfs nog bedacht hoe goed dat allemaal uitkwam want ik zou dan nét weer thuis zijn na Liz haar turnles. Het is altijd fijn als dingen op elkaar aansluiten.

Ik was nét thuis toen wandelvriendin B. voor de deur stond – die kwam haar kind bij mij ophalen – en aangezien onze mannen uit borrelen waren, besloten wij ook even gezellig samen een wijntje te drinken. Pas toen B. op de klok keek en riep dat het al acht uur was bedacht ik dat Annabel nu wel héél erg laat was. Daarbij schoot me te binnen dat de ouders van BFF geen auto hebben. Snel haalde ik mijn telefoon uit mijn tas en ja hoor: een smsje! “Kom je Annabel halen?”

Afijn, B. werd op straat gezet en ik haastte me naar Annabels vriendinnetje. (Liz in de auto: “Lekker zeg, jij vergeet gewoon je kind!” Ik: “Dit is een misverstand hoor, dat is héél iets anders!”) Aldaar putte ik me uit in verontschuldigingen maar de ouders moesten vooral erg lachen. Er werd een glaasje wijn voor me ingeschonken en aangezien de bestelde sushi gelijk met mij gearriveerd was, werd deze ook maar meteen op tafel gezet.

De kinderen keken The Voice. De ouders praatten, dronken een wijntje en aten sushi. Een erg gezellige vrijdagavond, ik kan niet anders zeggen.

Ik denk dat ik maar wat vaker ergens mijn kind ga vergeten.

En haar moeder antwoordde …


Eens komt er een ochtend dat je tot aan je ellebogen in de WC pot staat en dat er dan een kind komt vragen ‘wat of je aan het doen bent’.

Ab ovo. Laat ik beginnen met het feit dat het niet helemaal mijn ochtend was. Ik stond op met een stijve nek, kon mijn schoenen nergens vinden en liep tegen een leeg pak Kellogg’s fruit & fiber aan. Niets rampzaligs, geen moord en/of brand, maar om nou te zeggen dat ik overliep van vreugde…. neuh.

Vlak voor we naar school zouden gaan ging het echt mis. Ik zou nog even snel een restje cornflakes van Annabel door de WC spoelen en terwijl ik het ontbijtbakje leeggoot, trok ik meteen door. Niet zo’n handige actie want daardoor liet ik de lepel los die prompt in de wc viel en met het water wegstroomde de pot in.

Ik schrok er van! Zo’n lepel kan de boel behoorlijk verstoppen. Niet alleen in mijn WC maar ook in de rioolbuizen. Bovenden was hij van plastic, wat ook nog eens slecht is voor het milieu! Hé, dit kon natuurlijk niet, dit mócht niet, híer met die lepel!

Zonder na te denken stak ik mijn hand in de WC om de lepel uit de stroom te vissen. Best vies natuurlijk, achteraf, maar daar dacht ik op dat moment niet aan. Ik voel wat glibberigs toen mijn hand de wand raakte (bleeehg) maar de lepel was nergens te bekennen. “Shit!” riep ik (vond ik wel toepasselijk).

Op dat moment kwam Liz een kijkje nemen. Ze trof haar moeder aan, voorovergebogen over de WC met haar hand in de pot. “Wat doe je?” vroeg ze aan haar moeders kont.

En haar moeder antwoordde: ……………

Wat denk jij?

Ben jij al in de stemming?


Acht-en-een-halve kerstboom, “Janken met Linus” en een bezoek aan (de kerstafdeling van) het tuincentrum. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ík ben al flink in de stemming.

De eerste kerstmondegreen is inmiddels gevallen. Hier thuis gaat niet alleen midden in de winternacht de Hema open, nee, er is ook sprake van een ‘wauwhorse’ op een ‘slee’, heel apart. En gistermiddag, toen de buurman in het ziekenhuis een wenskerstbal ging brengen, grapte ik dat ik de kerstbal aan het infuus had gehangen, waarop Annabel tegen Liz zei: “Hij heb een bal aan z’n confuus hangen.” Kinderen & Kerst, je blijft lachen!

Ondertussen is ook Tuffy in hogere sferen. De vogel heeft zelfs een eigen kerstboompje in de kooi. De versiering bestaat vooralsnog uit vogelschijt, maar toch, er zijn vogels die het slechter hebben. Barbie heeft geen boom maar wel een muts en Liz en Annabel zijn druk met het opnemen van een heuse kerstclip. Dat zou eerst Last Christmas Gangnamstyle worden (ja, die bestaat), maar toen ze het liedje niet konden vinden op iTunes zijn ze de clip zelf maar gaan inzingen.

Tot zover uw correspondent uit Svingen, ik ga zo maar aan de warme chocomel. Graag hoor ik hoe het bij jullie is, al helemaal klaar voor the ‘happiest time of the year’? Of vind je het meer the ‘saddest time of the year’. (Als ik nu nar buiten kijk twijfel ik wat ik moet kiezen.)

Over (flink wat) pieken en dalen


Dit weekend hebben Paul en ik wel ácht-en-een-halve kerstboom in elkaar gezet!

En nee, dat is niet vanwege een handeltje in kunstkerstbomen, noch vanwege een carrière bij een tuincentrum. Er is geen sprake van een doorgeslagen kerstsfeer bij mij thuis en ik heb ook geen zes-en-een-halve buurvrouw geholpen. Nee, het heeft te maken met school. Afgelopen zaterdag boog De Versiercommissie zich over alle kerstbomen die de centrale ruimtes op school moesten gaan opsieren.

Vanwege die versieractiviteit hadden we de kindjes uitspelen gestuurd en zeven-en-een-halve kerstboom (eentje was er niet compleet) later, waren de speelpartijtjes verworden tot logeerpartij waardoor Paul en ik ineens de avond voor onszelf hadden. Een mooi moment om lekker samen uiteten te gaan en daarna naar de film (00Paul meets 007). Met een beetje spierpijn in onze armen hieven we het glas en proostten we op alle kerstbomen.

De volgende dag kwamen de kindjes weer thuis en maakten we ons eigen huis Kerstklaar. We hingen de kerstsokken op, schikten de stalletjes en kwamen zo uiteindelijk op een totaal van van acht-en-een-halve kerstboom in één weekend. (Tien-en-een-half zelfs, als je de kleine roze boompjes meetelt die de meiden op hun kamer hebben staan. ) Toen alles op zijn plek stond kregen de meiden ruzie om een kerstengel en was vrede op aarde even ver te zoeken. (‘Het logeerdalletje’ noem ik dat altijd.)

“Veel gedaan dit weekend,” zei ik tegen Paul toen de ruzie weer was bijgelegd.
“Ja,” knikte hij instemmend. “Flink gepiekt.”

Dat wordt knallen II


Ken je die mop?

Die mop, van die twee mannen die naar België gingen om vuurwerk te halen (klik)? Nee? Nou, die kwamen met lege handen thuis.

Ja ja, 00Paul en Rob van der L. uit A (beter bekend als ‘het explosieve duo’ ) zijn zo aardig geweest om mij voor de tweede dag op rij van blogcontent te voorzien. Schreef ik gisteren nog over hun geheime gang naar het buitenland alwaar de volwassen kleuters ‘een transactie’ gingen doen (lees: illegaal vuurwerk gingen halen), schrijf ik vandaag over het schromelijk mislukken van de gevaarlijke missie.

Halverwege de dag kreeg ik een sms’je van geheim agent P. Dat sms’je bestond vooral uit lelijke woorden, gecombineerd met de mededeling dat er nog geen voorraad was. ‘Het winkeltje’ waarvan al jaren bekend was dat er ‘mooi’ vuurwerk verkrijgbaar was vanaf één december, had nog niets binnen. Het winkeliertje begreep het zelf ook niet.

Aldus besloot het duo door te ‘knallen’ richting Antwerpen, ergens zou toch verdorie wel iets te halen zijn? Dat bleek niet het geval. Tegen de tijd dat ze me sms’ten dat ze in de file (“ook dat nog”) ergens bij Gorichem stonden, hadden ze heel België doorkruist en zagen ze sterretjes. Spreekwoordelijk dan he? Nog geen voetzoekertje hadden ze kunnen scoren. Laat staan een Gillende Keukenmeid. Gedesillusioneerd kropen de mannen naar huis.

“Goh,” zei mijn broer toen ik hem het verhaal vertelde. “Jammer dat hij niet wat eerder is gegaan dan.”
“Eerder?” reageerde ik verbaasd. “Denk je dat er eerder wel vuurwerk was dan?”
“Nee,” zei broer, “maar dan had ik er wél een leuk Sinterklaasgedicht over kunnen schrijven.”

Afijn, tot zover de missie. Mocht er een vervolg komen dan leest u het hier!
Esthers blog, voor al uw spanning en sensatie. En voor de bloopers.

Dat wordt knallen!


Paul heeft een missie
.

En het is vanwege deze missie – die best wel een beetje geheim is, dus ssstt, mondjes dicht en hopen dat de AIVD mijn weblog niet leest – dat hij vandaag vrij is.

Mijn man (in de media ook wel Paul S. uit A of 00Paul genoemd.). gaat vandaag namelijk naar het buitenland, samen met Rob van der L. (ook uit A.). Ik zeg niet naar welk buitenland ze gaan, daarvoor is de missie te geheim (denk hier even een James Bondachtig muziekje bij). Maar het is een missie met gevaar voor eigen leven (zeker met al die sneeuw) dus die mogen we zeker niet onderschatten.

In tegenstelling tot 00Paul moet ik vandaag gewoon (legaal) werken. Heel degelijk op kantoor. Míjn enige missie is het tevreden houden van de klanten en dus volgt een emotioneel afscheid op het schoolplein. De kindjes zijn met een zorgvuldig uitgekozen Sinterklaascadeautje hun klas in gehuppeld, en nadat Paul S. en ik nog één keer naar ze hebben gezwaaid, kus ik mijn geheim agent gedag. Ik geef hem een extra dikke knuffel want met zo’n geheime missie in het vooruitzicht weet je het tenslotte maar nooit.

“Succes,” fluister ik, terwijl 00Paul met één hand zijn auto sneeuwvrij maakt en met de andere zijn zonnebril opzet. “Ik hoor het wel als ik je borgtocht moet komen betalen.” (O, waarom val ik toch altijd op zulke gevaarlijke mannen?)
Paul S. grinnikt en zegt dat het allemaal wel mee zal vallen. Hij volbrengt deze missie elk jaar rond deze tijd dus hij is het gewend. Hij zal (weer) héél voorzichtig zijn, géén al te opvallende transacties doen én hij zal met iets moois thuiskomen. “Nee schatje, niet alleen maar met lawaai!” Hij gaat weer naar ‘dat ene winkeltje’, zei hij. Dat winkeltje waar ze ‘lekker veel’ hebben. “Dat wordt weer knallen,” glundert hij.

Afijn. Het beeld is duidelijk. Sinterklaas is weg, samen met zijn paard en de pieten. De cadeautjes zijn uitgepakt en de pepernoten opgegeten. Het feest voor de kleine kinderen is voorbij.

Het feest voor de grote kinderen kan beginnen!

Een cadeautje voor jullie!


Bijna Sinterklaas, dus tijd voor een cadeautje!

Een cadeautje voor júllie wel te verstaan. En daarmee óók een beetje een cadeautje voor mij. Klinkt goed hè? Kost niets! Nou ja, een beetje tijd misschien.

En, wat is het dan?
Misschien weten jullie het nog: een tijdje geleden heeft VOL- lezeres Dorien het eerste deel van Je kan er maar beter om lachen ingesproken in een echte studio. Daarover schreef ik hier (klik hier voor “So you think you can read”) en hier (“This is the voice of…“ klik hier). Dorien heeft dat toen echt fantastisch gedaan en en het hééft even geduurd maar inmiddels is het audiofragment bewerkt en klaargemaakt voor gebruik.

Het cadeautje voor jullie:

Het eerste deel van Je kan er maar beter om lachen ‘het luisterboek’ is vanaf vandaag gratis te downloaden via luisterboek.nl. Nieuwsgierig naar de stem van Dorien? Of naar de manier waarop het boek wordt voorgelezen? Überhaupt nieuwsgierig? Download het dan nu, klik hier!

Het cadeautje voor mij:

Hoe meer downloads hoe meer vreugd. Bij driehonderd downloads wordt het hele boek als luisterboek aangeboden. Wat fijn voor al die mensen die niet goed (meer) kunnen lezen maar die ook wel eens ergens om willen lachen! En wat fijn voor de mensen die Je kan er maar beter om lachen lekker op de Ipod willen hebben! En natuurlijk: wat fijn voor mij dat ik weer een stapje verder ben binnen het uitgeefproces.

Dus. De strik erom is me niet meer gelukt, die was digitaal nogal lastig, maar het cadeautje is een feit. En als jullie het nou even met z’n allen uitpakken dan ga ik alvast over een leuke prijsvraag nadenken (die natuurlijk iets met de downloads te maken heeft). Het ís tenslotte een feestmaand!

Alvast een fijne Sinterklaas & veel luisterplezier

Kwestie van geloven!


Dit weekend keken we Alles is Liefde.

Die film is – volgens de hoes – geschikt voor alle leeftijden, dus ik dacht: kan best met de kinderen.
Had nog even uitgelegd dat er een nepsinterklaas in voorkomt (en dat hij ‘net doet alsof’ hij doodgaat) maar voorzag verder geen problemen.
Gaandeweg bleek het verhaal echter tóch niet zo “All ages” te zijn als de filmindicatie het deed voorkomen. Zo werd er voortdurend gepraat over het al dan niet (nog) geloven van de kinderen en er werd zelfs gesproken van een soort kritische ‘geloofsgrens’. (“Ach toe, hij is zeven, dit is het laatste jaar dat hij nog in Sinterklaas gelooft!”) . Enige commentaar dat Annabel gaf: “Goh, er zit wel veel nep in he?”

Tijdens het kijken van de film aten we pepernoten – heel toepasselijk – en toen Annabel iets te hard op zo’n nootje knabbelde verloor ze haar wiebeltand. Ik wilde hem al in een doosje doen maar nee, hij moest in een zakje onder haar kussen voor ‘De Tandenfee’.
“Joh, die bestaat toch niet,” zei ik, “je kan zo ook wel een euro krijgen hoor.” (Ik vergeet die Tandenfee altijd, vandaar dat ik haar maar heb afgeschaft.)
Maar nee. De tand ging onder het kussen. Voor de Tandenfee. En die bestond heus wel echt.

En zo gaat het hier met alles. De Sint, de Tandenfee, God-in-de-Hemel, Annabel slikt de verhalen als zoete koek. Nooit enige twijfel. Over de Paashaas en de Kerstman heb ik haar al een tijdje niet meer gehoord maar het zou met niets verbazen als die ook ‘echt’ waren, ook al praten we hier in huis openlijk over hun schimmige herkomst. Liz viel al van haar geloof op haar vierde. Ze stond iets te dicht bij een zwarte piet, riep heel hard dat hij stiekem wit was en is daarna altijd blijven twijfelen. De Kerstman is ze uberhaupt nooit aan begonnen.

Annabel kan je alles wijsmaken. Soms is dat handig, bijvoorbeeld als ze ‘Alles is Liefde kijkt’ en soms is dat vervelend. (Shit, weer vergeten een euro onder haar kussen te leggen.) Maar het is zoals het is. Mijn dochter is een believer. Ze gelooft alles.
Nou ja, bijna alles natuurlijk. Want tijdens het opruimen van een kastje de volgende dag vond ze een oude foto van mamma, waarop mamma buitengewoon bekoorlijk zestien stond te wezen, en toen mamma zei dat mamma vroeger een beroemd fotomodel was, zei de kleine Ka: “Echt niet mamma, dát geloof ik niet.”

Tja. Sint met zijn paard op het dak, dát kan. Maar mamma als fotomodel? Echt niet.

PS Lieve LezeresKlaas: ik weet echt niet wie je bent maar heel erg bedankt voor de lieve verrassing die je me stuurde!

Maakt u zich vooral geen zorgen!


Ik heb begrepen dat een aantal onder u zich in toenemende mate zorgen om mij maakt. In mijn ijver om de zaken goed te regelen schijn ik ietwat door te slaan. (Er gaan zelfs al geruchten dat ik zwanger zou zijn).

Nu, ik kan u verzekeren, ik ben zéker niet zwanger. En zorgen zijn absoluut niet nodig. Ik ben gewoon nogal planmatig aangelegd en ik beschouw dat als een goede eigenschap. Dwangmatig? Ach. Welnee.

Het feit dat ik begin november alle Sinterklaascadeautjes al in huis had (inclusief schoencadeautjes en presentjes voor neefje en nichtje) was uit praktisch oogpunt. De kinderen hadden alles uitzocht uit de catalogus van Bart Smit en die rekenen geen bezorgkosten. Geen stress, geen gesjouw. Goed verhaal, lekker kort, zeggen ze dan in mijn branche.

Voorts, de schaatsen die ik alvast gekocht heb, nu, die actie komt voort uit feit dat ik vorig jaar misgreep. Er was nog slechts één paar schaatsen mt 36-41 te verkrijgen, ik bestelde ze voor mezelf en mijn dochter pikte ze in. Het gevolg: ik stond met hakken op het ijs te glibberen terwijl de kleine Heks doodleuk met opa de tien kilometer schaatste. Dat zou me dit jaar niet nóg eens gebeuren!

En tenslotte, Kerst moet je, om gezeur binnen de familie te voorkomen, gewoon op tijd regelen (schoonzus, dank je voor je snelle reactie, ik hou ook heel veel van jou en ja, ik neem de bingomolen mee) en voor wat betreft Oud en Nieuw: nu mijn BLF* me in de steek heeft gelaten was thuisblijven geen optie. Op zoiets moet je snel anticiperen want voor je het weet zijn alle leuke mensen al geboekt en zit je in veel te gezapige toestand op de bank de ene na de andere oliebol weg te kauwen.

Afijn, geen reden tot bezorgdheid dus. Gewoon een gevalletje PHG (Praktisch Handelen voor Gevorderden). En inderdaad, ook de zomervakantie heb ik reeds geboekt, goed gezien oplettende twittervolgers, maar daartoe werd ik min of meer gedwongen door Paul en de vrienden met wie we op stap gaan. Als je samen op vakantie gaat moet je ook wel op dezelfde camping terecht kunnen. En in dezelfde periode.

Vooruit plannen geeft veel rust, ik kan het u aanbevelen. En over rust gesproken, binnenkort ga ik starten met het regelen van mijn uitvaart. Mocht u hiervan schrikken, niet nodig. U moet maar denken, het hoort bij haar karakter.

PS Mijn volgende blogje zal ik plaatsen op maandagochtend 3 december om 09.38. Ongeveer.

*BLF = Best Lesbian Friend