De proefkiek


“Even een proefkiek.”

Het hoofd van vriendin B. gaat bijna volledig schuil achter haar camera. Ik zie alleen haar krullen die het toestel omlijsten als een soort blonde halo.
“Lachen!”
“Ik lach toch?”
“Ja, als een boer met kiespijn!”

Een van mijn columns verhuist naar een ander blad en er moeten nieuwe portretfoto’s komen. Handig, want ik heb ze eigenlijk ook nodig voor een aantal andere doeleinden. En daarnaast is het gewoon leuk om een setje mooie foto’s van jezelf op voorraad te hebben. Vandaar deze expeditie – in alle vroegte – met vriendin annex fotografe B.

We zijn inmiddels bijna bij het bos als B. ineens weer ‘lachen’ roept en zomaar een foto maakt. De proefkiek.
“Nou,” zegt ze, “die is eigenlijk heel goed gelukt. Jammer van die huizen en auto’s op de achtergrond, maar jij staat er goed op. Dat gaat goedkomen.”

Een paar minuten staan we midden in het bos.
“Zoek eens een mooi boom uit,” beveelt B.
“Ik ben geen hond,” mopper ik.
Toch doe ik wat ze zegt. Ik ga voor een grote eik staan en kijk – naar mijn idee – bevallig en toch stoer.
“Doe eens niet zo krampachtig.”

B. dirigeert me naar voorts richting een grote struik die – volgens haar haar- bijzonder geschikt is als achtergrond. Er lopen mensen met honden langs en ik voel me plots een beetje naakt, daar in dat bos. Het maakt het bevallige glimlachen er niet makkelijk op.
“Bijna klaar?” sis ik met mijn kaken op elkaar geklemd.
“Draai eens dertig graden naar rechts en dan een je hoofd een tikkie links?”

Ze is niet makkelijk, vriendin B. Maar ze maakt fantastische foto’s. Ze weet precies hoe ze het beste in mij naar boven kan halen, en dat is fijn, want bij elke uitgave naar je eigen rotkop-met-een-badhairday aankijken maakt het leven er niet beter op.

We gaan nog ruim een uur door. Ik verhuis van struik naar boom en dan weer terug. Ik zwaai met mijn haar, draai links- en rechtsom tot ik duizelig ben en tenslotte vertelt B. een mop zodat ik ‘spontaan’ heel hard ga lachen.

Wanneer we weer thuis zijn en de foto’s selecteren (het zijn er meer dan tweehonderd) zijn we reuze kritisch. Het licht is niet mooi, rare glimlach, plooi in mijn nek.
“Jeetje,” zegt B. als we bij de laatste foto zijn. “Dit is eigenlijk gewoon de mooiste.”
Ik knik. Ze heeft gelijk. Dit is de mooiste.
Het is de proefkiek.

Hebben jullie hem al gezien? Hij staat hier (klik). En als je er dan toch ben, bookmark dan meteen de site. Op vrijdag gaat daar iets spannends gebeuren!

9 thoughts on “De proefkiek

  1. Herkenbaar qua fotografie bedoel ik dan. Ongemerkte en ‘gein’foto’s lukken bij mij altijd heel goed, maar als ik moet… Op mijn trouwfoto’s lijk ik soms te janken zo’n krampachtige ‘nee-ik-heb-het-niet-koud-lach’, lelijk…

    Like

  2. Wat gek. Ik heb hem aangepast, nu doet hij het wel. Dank hoor RGL, zulke dingen hoor ik graag. Soms ben ik gewoon te snel (hijg hijg).

    Like

  3. Inderdaad een hele mooie foto 🙂 Ik zal wel achterlopen maar wat heb je in je haar? Staat wel stoer vind ik 😉 Ik ben reuze nieuwsgierig naar wat er vrijdag gebeurt, heb je nog een hint 🙂 En Esther, zoek een boom uit. Ik ben geen hond, geniaal!! 😀

    Like

  4. Heb veertje in mijn haar, inmiddels een week of drie, meiden hebben er ook ééntje, leuk he?
    Een hint… tja, ik blijf een blogger he? 😀

    Like

  5. Leuke foto en zeer herkenbaar verhaal. Ik vind het een ramp om te poseren voor foto’s, sta ik altijd raar op met vertrokken mond en dichtgeknepen ogen. The camera doesn’t love me en dat is wederzijds!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s