Doneer een IKEA knuffel voor ‘t goede doel

“Zo, zullen we jou dan maar even afzetten bij Småland?”

Liz (10 jaar bijna 11) kijkt me boos aan. “Ik ga echt niet in de ballenbak, als je dat soms dacht, mam.” Het woord ‘mam’ wordt met enige minachting uitgesproken.

Maar ze heeft natuurlijk gelijk. Als je tien bijna elf bent, en je wil schrijver worden, dan ga je niet meer in de ballenbak bij IKEA, nee, dan ga je met je moeder mee. Naar een heuse persconferentie!

ikeabanner-600x233

Persconferentie? Een echte?

Jazeker. Want vandaag geeft IKEA in Amsterdam het startsein voor de jaarlijkse Pluchen speelgoedactie: tot  en met 5 januari 2014 doneert de IKEA Foundation wereldwijd voor elk verkocht pluchen speelgoedbeest of kinderboek 1 euro aan onderwijsprojecten van UNICEF en Save the Children. Uw blogger mocht bij de aftrap aanwezig zijn. En hej, wij hebben een IKEA FAMILY kaart, dus ik neem gewoon mijn dochter mee.

ikea6

“De Pluchen Speelgoedactie heeft sinds 2003 wereldwijd 57 miljoen euro opgebracht”, fluister ik Liz in haar oor. “Met dat geld krijgen ruim 10 miljoen kinderen in 46 landen beter onderwijs.” “Ik kan lezen mam,” fluistert mijn dochter terug. “Dat staat op mijn factsheet.”

Goed. Ik zeg niets meer. Hoeft ook niet, want Sipke Jan Bousema, ambassadeur van UNICEF, verschijnt ten tonele. Hij aarzelt geen moment en nodigt ‘iedereen onder de veertien’ uit om bij hem op het podium te komen zitten. (Ik roep voor de grap dat ik ook nog jong genoeg ben, wat me direct een vernietigende blik van dochterlief oplevert.) Al snel zitten alle grote én kleine kinderen vooraan.

Vieze wc’s
“Wat vinden jullie belangrijk op school?” wil Sipke Jan van de kinderen weten. Hij praat met ze over rekenen, vieze wc’s en beroepskeuzes. Drie kinderen willen voetballer worden, ééntje schrijver. (Inderdaad, mijn dochter.) “Schrijver, dat is een mooi beroep”, knikt Sipke Jan. Hij legt uit dat kinderen niet overal ter wereld iets te kiezen hebben. Bijvoorbeeld omdat ze niet naar school kunnen. En dat IKEA, Unicef én Save the children (“red hun toekomst”) daar, samen, iets aan willen doen.

“IKEA helpt Unicef om kinderen in arme landen een toekomst te geven. De pluchen knuffelactie is voor ons dus héél belangrijk!” – Sipke Jan Bousema, ambassadeur UNICEF –

Krullig het elfje en Nojsig de Prinses
ikea7

Klinkt prachtig, maar het wordt pas écht mooi als de knuffels voor zich gaan spreken. We maken kennis met de nieuwe collectie: KRULLIG (het elfje), de vliegende draak FLYGDRAKE en NOJSIG de Prinses. In de premièrevoorstelling van het IKEA Sprookjestheater* komen de figuurtjes tot leven in het verhaal van ‘De Prinses en het Geluk’. Het is wat rumoerig in de zaal en af en toe vliegt het IKEA snoep je om de oren, maar de boodschap is duidelijk: tel je zegeningen en zoek geluk dicht bij huis.

Lokale goede doelen

Want dichtbij is hulp óók nodig, aldus Kristina Johansson algemeen directeur van IKEA Nederland. Dit jaar kunnen klanten voor het eerst niet één, maar twee keer een bijdrage leveren. Bij de uitgang van elke IKEA vestiging staat een doneerbak. Hierin kunnen klanten gekochte knuffels of kinderboeken doneren. Aan het einde van de actie wordt de inhoud geschonken aan lokale goede doelen die zich inzetten voor kwetsbare kinderen in Nederland.

Dus: als het sprookjestheater is afgelopen drinken Liz en ik niet alleen een lekker kopje thee (met roze taartje!) in het restaurant, we kopen ook nog snel wat extra knuffels. Liz gooit er twee in de speciale doneerbak maar NOJSIG de Prinses (die ze heeft gekregen bij de persconferentie) houdt ze zelf. Want, zoals Sipke Jan het zo mooi zei: “Voor een knuffel ben je nooit te oud! En zo is het natuurlijk ook (of je nou tien bent of bijna elf).

IKEA Foundation, Unicef en Save the Children, succes met jullie mooie Pluchen Speelgoedactie van IKEA. Aan ons zal het niet liggen, wij knuffelen wat af! Zo kan je vandaag op www.esthervuijsters.nl een IKEA knuffel winnen!

ikea3

Meer lezen?

Volg de blog van Ikeafoundation over hun lopende projecten.

Meer zien? *Sprookjestheater van IKEA de komende weken langs alle vestigingen in Nederland. Op diverse woensdag-  en zaterdagmiddagen kunnen kinderen en hun ouders genieten van een spannende voorstelling.

Meer knuffelen? Kijk op www.ikea.nl (en op www.esthervuijsters.nl voor de knuffel-verloting)

Halloween!

Morgen is het Allerheiligen.

Allerheiligenavond wordt in het Engels Halloween of All Hallows eve(ning) genoemd. Op 31 oktober verkleden kinderen zich en bellen als het donker wordt aan bij huizen in de buurt die versierd zijn met pompoenen en lichtjes. Wij zijn al helemaal in de stemming, ga jij nog iets speciaals doen vandaag? Of ben je van jezelf al griezelig genoeg?

halloween halloween1 halloween2

Liever iets minder engs? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over pluchen knuffels!

Als een trein

In Thailand deden we álles met de trein.

We reisden van vliegtuig naar boot, gingen van het meest Noordelijke gebied naar het zuiden en we sliepen op comfortabele bedden. Elke trein vertrok op tijd en kwam op tijd aan. Behalve de trein op Schiphol, toen we weer naar huis gingen. Die had een uur vertraging.

Ik weet het niet hoor, met die NS.

Aan de ene kant denk ik: stop met zeuren en ga rijden. Of: neem een paar fatsoenlijke planners in dienst en wissel eens van baan. Maar aan de andere kant: Nederland heeft wel één van de meest uitgebreide spoorwegnetten van de wereld! Valt er één trein uit, dan heeft dat onmiddellijk consequenties voor de rest. En dus voor de reiziger.

Vallende blaadjes

Toch is dat eigenlijk geen excuus. Zo is het Zwitserse spoorwegnet, dat toch het drukste van de wereld is, beroemd vanwege de hoge punctualiteit. Slechts drie procent van de treinen heeft een vertraging van vijf minuten of meer. En wij hebben dan misschien last van vallende blaadjes, de Zwitsers hebben zo hun eigen problemen. Bergen. Ravijnen. En sneeuw!

Kijk, met zo’n storm als gisteren snapt iedereen heus wel dat alles in de soep loopt. We zijn niet achterlijk: als een boom op de rails ligt, dan houdt het op. Maar het zijn juist de ondúidelijke vertragingen die irritatie opwekken. Zo zat ik eens een trein waar werd omgeroepen dat hij niet kon vertrekken omdat men de machinist niet kon vinden. Grappig ja, maar niet voor mij. Ik had een belangrijke afspraak.

Als een trein

De studenten strijden voor hun recht op de OV kaart, dus blijkbaar heeft er nog wel iemand vertrouwen in de NS. Er is nog hoop en het kernwoord is com-mu-ni-ca-tie. Misschien toch eens kijken naar de Zwitserse collega’s. En een cursus ‘omgaan met problemen’ voor al het personeel. Zorg dat de uitdrukking ‘het loopt als een trein’ straks weer een compliment is!

(En voor wat de volgende storm betreft: kunnen er niet een paar bomen op de Fyra de vallen? Zijn we daar ook mooi vanaf.)

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl zwaaien we reisblogger Inge uit die morgen vertrekt. Spannend!

Foto: OV rond Dort.nl

En wat doe jij zondag?

Kijken natuurlijk, naar de finale van Boekebakkers op RTL 8 bij Telekids. Hier thuis hebben we inmiddels geen nagels meer over want inmiddels de  stembussen zijn gesloten!

Tot vanochtend was het stuivertje wisselen om de eerste plek en rond tien uur ging alles op ‘blanco’. Wie stond er nou eerste?! Té spannend is het op deze manier. Vooral voor Boekenbakker Liz – een van de acht finalisten – die natuurlijk héél graag wil winnen.

Haar boekje “De Verloren Verhalen” is – samen met de andere acht boekjes – binnenkort verkrijgbaar bij Emté supermarkten. Maar eerst: de finale.

Zie ik je dan? Jij aan de ene kant van de TV, wij aan de andere? Ik zwaai wel even!

Voor wie steek jij een kaarsje op?

Op 2 november, Allerzielen, de dag dat verloren dierbaren worden herdacht, komt de KRO met een live-uitzending over hoe Nederland zijn doden herdenkt.

De KRO (ja, ik ben fan sinds ik bij de opnames van Lingo mocht zijn) wil het belang van herdenken meer onder de aandacht brengen. In de week van 28 oktober brengen ze daarom iedere avond (live) een ‘Ode aan de Doden’.

Zinloos geweld

Familieleden en vrienden herdenken Glenn van Haen, die dit jaar omkwam door zinloos geweld. Glenn werd na een avondje stappen doodgeslagen nadat hij enkele weken daarvoor een ruzie op het voetbalveld had gesust. Ook herdacht wordt Susanne van der Schoot (20), zij kwam deze zomer om bij een auto-ongeluk tijdens een backpack-vakantie in Australië.

Foto uploaden

Daarnaast vraagt de omroep aan iedereen in Nederland: voor wie steek jij een kaarsje op? Op de site kan je zelfs een foto van de overledene uploaden. Je kunt hierbij eventueel het nummer vermelden waarmee je het leven wilt vieren. Ode aan de Doden wordt namelijk afgesloten met een (muzikale) Ode aan het Leven.

Voor wie ik een kaarsje opsteek? Niet moeilijk. Mijn ouders verloren dit jaar beiden hun beste vriend, voor hen steek ik een kaarsje op.

En jij? Voor wie steek jij een kaarsje op?

Meer lezen? Like mijn pagina op Facebook en ontvang berichten over mijn blogs in je tijdlijn. Op www.esthervuijsters.nl staan elke dag nieuwe blogs.

Inspanningsfobie

Ik heb mijn sportschoolabonnement opgezegd.

Dat heeft deels te maken met de crisis (zo heb  ik ook de krant opgezegd en de hypotheek omgesloten) en deels met mijn aangeboren neiging tot luiheid. Ik ging namelijk nooit. Feitelijk vond ik ‘de crisis’ wel een goede reden om mijn abonnement te beëindigen aangezien een uurtje sporten mij – omgerekend – gemiddeld drieënzestig euro kostte.

Laten we eerlijk zijn, voor dat geld kan ik beter gaan shoppen want daar verbrand je ook heel veel calorieën mee en daarbij heb ik géén last van mijn inspanningsfobie (win-winwinkelen noem ik dat )!

Afkopen

Ik vind sporten niet leuk en daar kom ik eerlijk voor uit. Mijn aquarobicsklasje gaat nog wel, maar abonnementen op sportscholen zie ik voornamelijk als het afkopen van schuldgevoel. Wat voorts ook weer schuldgevoel oplevert, want ik ga nooit, dus zijn ze vooral duur en niet effectief. En ja, wat vliegt er als eerste uit als er bezuinigd moet worden? Inderdaad.

En zo werkt het bij héél veel vrouwen zo werkt.

@ Home

Dat sportscholen het moeilijk hebben kan ik dan ook goed begrijpen. Niet alleen omdat veel mensen het nou eenmaal wat krapper zitten de laatste tijd, maar ook omdat mensen door allerhande oorzaken op zoek gaan naar andere manier om te bewegen. Ze kiezen voor een gespecialiseerd instituut (medische insteek, damessport of een personal trainer), of ze doen – net als ik nu – de ‘work out’ @home: door zelf het huis schoon te maken en vaker de fiets of de benenwagen te nemen.

Over de kop

Sportscholen doen hun best om het hoofd boven water te houden. Volgens een artikel in AD afgelopen zaterdag hebben ze hierin twee keuzes: ze gaan ‘bugdet’ of ze kiezen voor een specialisatie. De rest is ten dode opgeschreven. Elke twee weken gaat er één over de kop. “We moeten niet klagen maar werken”, aldus een sportieve reactie van een sportschoolhouder op internet. Ik wens hem alle succes.

In theorie

Ikzelf heb ondertussen een app gedownload – 7 minuten workout – om elke dag thuis een paar oefeningen te doen. Nog niet één keer gedaan trouwens, maar in theorie ben ik goed bezig; ik ben zeker van plan om er mee aan de slag te gaan. Ook in de praktijk ben ik blij met mijn app: er tenminste geen duur abonnement aan vast!

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl gaat het over naturistenlingo …

Als school oorlog is

Het artikel in NRC Next liegt er niet om. Elke dag worden 100.000 scholieren in Nederland gepest. ‘Pestprofessor’ René Veenstra spreekt vandaag over KiVa, een methode waarmee dit aantal op den duur halveert.

Anders

Pesten is zo oud als de mensheid. Ik durf te wedden dat er vroeger holbewoners waren die andere holbewoners uit hun grot wegpestten. Omdat ze ‘anders’ waren, niet weerbaar of gewoon de verkeerde beenkappen droegen. (“Die van haar zijn zó vorige ijstijd!”) En ik weet zeker dat die holbewoners dan net zo lang met berenstront gooiden tot er eentje ofwel door het lint ging, of gewoon vertrok.

Het nieuwe pesten

Anno 2013 gooien we niet meer met berenstront. Wel met oude boterhammen, hondenpoep en gummetjes. Ik ken een meisje dat zó gek werd van alle stukjes gum die ze naar haar hoofd kreeg, dat ze uiteindelijk de school verliet. Gelukkig werd ze op haar nieuwe school niet meer gepest. Sterker nog, ze was daar erg populair. Rare dynamiek, pesten. Het kan iedereen overkomen.  En overal. In de klas, op het schoolplein, maar ook in cyberspace. Stuitende foto’s van iemand op facebook plaatsen, dát is pesten 3.0.

De KiVa-methode

En nu is er dus de KiVa-methode. Door niet alleen de hoofdpersonen van een conflict, maar de hele klas (groep) op zijn rol aan te spreken, kan je de dynamiek van zo’n groep volledig veranderen, aldus  socioloog René Veenstra (Groningen, 1969). In feite probeert men op deze manier van de negatieve leiders, de pesters, positieve leiders te maken. Het pesten op de KiVa-scholen is niet verdwenen maar wel enorm afgenomen.

Pestprofessor René Veenstra wil het programma in de toekomst uitbreiden naar middelbare scholen. En naar bedrijven en bejaardentehuizen. Wat mij betreft mogen sportclubs en verenigingen daar ook bij (je wil niet weten wat er soms in de hockeyteams gebeurt). En als we toch bezig zijn, pak gewoon de hele buurt aan!

We strijden samen tegen pesten. Iedereen voelt zich verantwoordelijk. Op die manier sta je er nooit alleen voor als je een slachtoffer beschermt. Dat is het idee van KiVa.

Eigenlijk zou heel Nederland zich aan die simpele regels moeten houden. Op scholen, in winkels, bij de hulpdiensten en ja, zéker ook op internet.

Want echt. Met berenstront gooien kan niet meer. Dat is zó Pleistoceen.

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl vind je vandaag een blog mét excuses!

Even de stad in!

Op 29 oktober wordt hij bekend gemaakt: de Beste Winkelketen van Nederland 2013.

Kanshebbers als Intertoys, Ici Paris en Pearl zien hun kans schoon. Ze hebben (op tijd) hun focus verlegd van een breed assortiment naar een aantrekkelijke prijs en blijven op die manier goed scoren binnen de onderzoeken van Q&A Research & Consultancy.

Sfeer vs prijs

“Over het algemeen kun je zeggen dat vooral de prijs gerelateerde aspecten zeer zwaar wegen. We zien dat ieder jaar, beetje bij beetje belangrijker worden”,  zegt Frank Quix van Q&A. Behalve bij boeken en tijdschriften, lees ik later in de krant, daar kiezen we massaal voor de sfeer.

Biggest fan

Ik ga mijn eigen favorieten na. Vroeger was ik Hema’s biggest fan. Nu de kinderen groter zijn, wordt de Hema voor mij minder interessant. Cool Cat rules en ook de Hennes scoort nog altijd goed. Zelf ga ik graag naar – inderdaad – Ici Paris. Maar ook: Dirx Drogist, Bruna en Primera. Soms om de prijs (ik ga tegenwoordig naar Van Haren voor de kinderschoenen), soms om de sfeer. Ikea en Intratuin staan ook op het lijstje van potentiele winnaars, daar heb ik dan weer minder mee.

Shopgenot

Mijn favoriete winkel? Tja. Ik vind het eigenlijk wel moeilijk kiezen. Het is vooral de mix, die me in het centrum aanspreekt. Didi vind ik leuk, het kleine sierradenwinkeltjes ernaast ook. Bakker Bart is een feestje, net als het kleine koffietentje ernaast. Ze hebben allemaal hun eigen ‘unique selling points’. En bij elkaar zorgen ze voor de verhoging van mijn shopgenot.

Afijn. Stemmen kan tot 29 oktober via www.bestewinkelketen.nl. Ik heb dus nog even de tijd. En van die tijd ga ik gebruik maken. Te beginnen: nu. Ik pak mijn tas, mijn jas en fiets. Zaterdagmiddag, tijd om de stad in te gaan. “Néé schat, ik ga niet ‘alweer’ winkelen, ik ga ónderzoek doen.”

Later!

PS En jij? Wat is jouw favoriete keten?

Bridget and me

Jippie! De ‘nieuwe’ Bridget Jones is on it’s way!

Oké, het rokende rolmodel is inmiddels op leeftijd – en haar man is overleden – maar toch, ik ben blij! Eddie Monsoom, uit de Britste sitcom Absolutely Fabulous, is óók de jongste niet meer en om háár moet ik nog altijd lachen. En dat Mark Darcy dood is, ach, dat overleef ik wel. Ik ben vooral blij dat Bridget er weer is!

My First Diary

Ik herinner me ‘mijn eerste’ Diary nog goed. Mijn relatie was net verbroken en ik logeerde bij vriendin F. in Amsterdam. Ik had over de columns van Helen Fielding gelezen en ik kocht direct het boek bij de Bijenkorf. Die avond zaten F. en ik rokend en wijndrinkend op de bank. Om de beurt lazen we elkaar stukjes uit het boek voor. We draaiden oude jankmuziek en lazen door tot het boek uit was.

Bridgetmanier

Bridget Jones hielp me door een paar moeilijke maanden. Als ik me rot voelde, dan probeerde ik het leven op de ‘Bridgetmanier’ te bekijken. Ik stuurde zelfs mailtjes naar vriendinnen in Bridgetstyle. Ze begonnen steevast met de hoeveel calorieën die ik had genuttigd en de ‘eenheden’ alcohol die ik had gedronken.

Ook het tweede boek van Bridget vond ik smullen, al had ik er minder mee dan het eerste. Ondertussen draaide ik de cd’s met filmmuziek grijs en bekeek ik beide films (die ik minder leuk vond dan de boeken, maar toch). Ik leerde ik Paul kennen en vond ik mezelf terug. De ‘Bridgetmanier’ had ik niet meer nodig, maar ze bleef wel. Als een soort vriendin van vroeger.

Bridget Jones Diarree

And now she’s back! Bridget. En dan kunnen critici op Twitter wel leuk “Bridget Jones Diarree” gaan roepen: ik ontvang mijn vriendin met open armen! Sterker nog, als ik over een paar weken weer een weekendje naar F. ga (die nog immer in 020 woont), weet ík al wat we gaan doen. We zullen het boek kopen bij de Bijenkorf, we gaan zitten op de bank, we drinken wijn (roken kan natuurlijk niet meer) en we lezen Bridget.

O my friend, we’re older, but no wiser. ‘Cause in our harts the dreams ar still the same.

Meer Esther? Lees mee op www.esthervuijsters.nl

Zakgeld? Nee, ik krijg gewoon alles.

Vandaag start het nieuwe programma van Eurowijs.

Eurowijs is een financiële gastles voor de groepen 3, 4 en 5 van de basisschool. Het doel: leerlingen ervan bewust maken hoe ze verstandig kunnen omgaan met geld. Geen overbodige luxe, als ik zo af en toe de verhalen van mijn kinderen hoor. Jantje kreeg een Wii ‘voor de vakantie’, Pietje een ‘gratis’ iPhone 4s (want zijn vader had de 5 gekocht) en Truusje mocht een  ‘weekendje weg’ kiezen, omdat ze zo’n mooi rapport had.

Gênant

Nou kan het aan mij liggen, maar een kind van 9, 10 (of zelfs 11) jaar met een iPhone, ik weet het niet hoor. En dan dat ‘gratis’. Natuurlijk is zoiets niet gratis, er zijn mensen die heel, héél hard moeten werken voor een iPhone en die dan nog genoegen moeten nemen met een oud model. En over hard werken gesproken, wat is er mis met een mooie nieuwe (school) tas voor een goed rapport, of met een paar euro? Geld over? Stort het lekker op een spaarrekening voor ze en wrijf het boekje niet telkens onder hun neus. Hoe vaak ik hoor wat kinderen ‘op hun spaarrekening’ hebben staan, gênant gewoon.

Grote huizen, dito inkomens

Het zal ongetwijfeld (voor een deel) aan de  buurt liggen. Relatief veel grote huizen en dito inkomens. Veel grote auto’s en dure vakanties. Maar het is ook een mentaliteitskwestie. Geen grenzen stellen, het kind niet willen laten ‘onderdoen’ voor een ander. Van de uitzondering de regel maken en zo ‘het verwende-nest-syndroom’ de vrije hand geven.

En het valt niet altijd mee om uit te leggen waarom de één een groter huis heeft dan de ander, waarom zíj wel een nieuwe auto hebben en wij niet en waarom ‘wij’ niet op wintersport gaan. Mijn kinderen zijn er gevoelig voor. En dan zijn dit nog de makkelijke dingen. Maar wat dacht je hier van:

Voor elke negen of tien die je haalt een cadeau mogen uitzoeken?

Die nieuwe iPod zonder dat je er zelf ook maar íets aan mee hoeft te betalen?

Zomaar een hele nieuwe kamer, een dure fiets of even shoppen in New York?

Natuurlijk, ik praat erover met de kinderen. Iets té vaak naar mijn zin. Ik leg uit waarom Liz eerst moest sparen voor haar iPod voordat wij – op haar verjaardag – de rest bijlegden. Waarom de ene negen de andere niet is en waarom wij waardering niet in cadeautjes uitdrukken. Waarom ‘een nieuwe kamer’ niet iets voor ‘zomaar’ is en dat die fiets van Annabel komt als de gelegenheid zich aandient.

Laatst kwam Liz zelfs thuis met het verhaal dat ze heel trots had verteld over de tweedehands kinderkledingbeurs waar ze had geholpen, had er iemand geroepen: “Ieuww, tweedehands kleding, wat víes!” Vies! Zo’n opmerking is vies. En vervelend ook, want de troost dat mijn kinderen later plezier hebben van hun opvoeding, is nu immers een bittere pil.

Belerende toon

Ik ben het niet altijd eens met (de belerende toon van) het Nibud, maar in één ding hebben ze gelijk. Financiële opvoeding is belangrijk, dat voorkomt schulden op latere leeftijd. Kinderen die al jong zelf leren kiezen waar zij hun geld aan uitgeven, komen minder vaak in de financiële problemen. Alleen al daarom zou elk kind gewoon zakgeld moeten krijgen.

Gelukkig springt Eurowijs voor ons én onze kinderen in de bres. Alhoewel ik vrees dat in sommige gevallen beter de óuders dan de kinderen ‘financieel (her)opgevoed’ kunnen worden.

Meer Esther? Like mijn pagina op Facebook of lees mee op www.esthervuijsters.nl