Wat mannen kunnen, kunnen wij beter!

De meeste mannen hebben niet zoveel met afvalprogramma’s. Maar wél met voetbal. “Dáár kunnen we wat mee!” moeten ze in Schotland hebben gedacht. Aldus sprak men daar mannen met overwicht aan, op hun eigen niveau.

Voetbal dus.

Inderdaad: er werd een trainingsprogramma opgezet, speciaal voor Schotse voetbalfans met overgewicht. In samenwerking nota bene met hun favoriete  Premier League-clubs! Bijeenkomsten, training en voorlichting in het stadion van de favoriete club. Toe maar.

En?

De resultaten zijn veelbelovend! De mannen vielen gemiddeld 5,6 kg af! Commentator David Lubans denkt dat een vergelijkbare strategie ook bij andere sporten mogelijk is. Andere (Europese) landen hebben al aangegeven geïnteresseerd te zijn.

En voor vrouwen?

Niets. Noppes. Nada. Die mogen het zelf uitzoeken. Alsof wij lijnen zo leuk vinden. Eén blik op Sonja Bakker en je wil eten, eten eten. Kom op, wij hebben toch ook ‘ons eigen niveau’ Ik vind dan ook dat wij récht hebben op een vrouwenvariant van dit testosterondieet. En als ze dat vanuit de overheid niet cheffen, nou dan doe ík het wel.

De vrouwenvariant!

Zo moeilijk is het niet. Het stond laatst nog op gezondheidsnet.nl: met winkelen, slapen en vrijen verbrand je een heleboel calorieën. Ik stel dus een programma voor waarbij extra lang uitslapen, eindeloos vrijen én shoppen verplicht zijn. O en zoeken we nog een locatie? Wat dachten we van een lekkere sauna? Of anders een hippe shoppingmall misschien?

Grrrrrrrllllpower

Meiden, allemaal even subscriben. Gewoon deze blog ‘liken’ and you’re in! Doe mee met dit speciale – door overheid en zorgverzekeraars gesubsidieerde – ‘trainingsprogramma voor vrouwen’ en je hoeft nooit meer te lijden lijnen. Het leven lacht ons toe!

Ik zie jullie in de sauna.

NB

Er stond ook in het artikel dat je met huishoudelijk werk, zoals stofzuigen en strijken óók een heleboel calorieën verbrandt. Ik stel voor dat we dát even voor ons houden.

Foto vond ik hier. Meer lezen? Volg mij op www.esthervuijsters.nl.
Advertisements

Ik zou je in een doosje willen doen…

“Zal ik uw baby even inpakken?”

Het is 2014. Het jaar van de NSA-bestendige smartphone, de eerste Koningsdag en het cyborg-orgaan. Maar ook: het jaar waarin het voor het eerst mogelijk zal zijn om (de echo van) je ongeboren kind in popvorm uit te printen. Om er vervolgens… tja, wat móet je er vervolgens eigenlijk mee?!

Ik zou je in een doosje willen doen…

Je stopt zo’n halffabricaat natuurlijk niet zomaar in een doosje. Toch? Maar om zo’n papier-maché foetus nou op de schouw te zetten… lijkt me niet. Misschien leg je het vast in een wiegje? Nogal Rosemary’s baby, lijkt me. Bovendien is het eigenlijk een lelijk ding, want laten wel wezen, zo’n prematuurtje wint de schoonheidsprijs niet. Of kunnen we ze ook al laten driedeefotoshoppen?!

E.T. phone home!

Inplakken in een fotoboek gaat natuurlijk niet. Inscannen en doormailen naar oma óók niet. Eigenlijk kan je er niets mee, met zo’n ‘4d echo’. Behalve bewaren, in een doosje, achter het schot op zolder. En daar ligt-ie dan te verstoffen. Voor altijd prematuur, in het donker. Totdat je peuter hem een keer vindt en een trauma overhoudt aan de close encounter met zijn ongeboren alter ego.

3D geprinte baby

“Mamma heeft jou door een 3D printer laten namaken, toen je nog in mamma’s buik zat!” Toegeven, er zijn betere verhalen. En wie zegt dat het échte kind straks niet óók in het donker achter het schot ligt? Bijvoorbeeld als er een broertje of zusje komt? Ik zou daar als driejarige niet gerust op zijn…

Gelukkig hebben we de foto’s nog

Nee. Mocht ik destijds de keus hebben gehad, dan had ik toch gewoon gekozen voor een fotootje van die vage vlek in mijn baarmoeder. Zo’n warrige wolk met twee sprieten en mini-handjes. Die had ik dan gewoon weer in het fotoalbum geplakt, met zo’n schattig scraplijstje eromheen.

“Kijk, dit was jij in mamma’s buik!”

Ik ben niet tegen vooruitgang. Maar baby’s horen in het fotoboek. Niet in een doosje.

Meer Esther? Volg mij ook op www.esthervuijsters.nl

Quasi-filosofische quotes op social media? Bah!

Weet je waar ik de laatste tijd een beetje ongesteld van word? Van al die quasi-filosofische en semi-intellectuele quotes op Facebook, Twitter en Pinterest.

Knapperige citaten

Zeker, ik ben dol op knapperige citaten,  leuke uitspraken en grappige doordenkers. “Wie dom is moet slim zijn!” Super! En: “Gisteren stonden we aan de afgrond, vandaag zijn we een stap verder!” Humor!

“Je bent niet verantwoordelijk voor de kop die je kreeg, maar wel voor de smoel die je trekt!”

Stomme quotes op social media

Maar waar ik regelmatig taalkundig over struikel, zijn van die Dalai Lama-achtige tegeltjeswijsheden. Van die zweverige zinnen waar iemand kennelijk iets mee wil zeggen, wat hij (of zij) vervolgens dus níet zegt. “Life begins at the end of your comfort zone”. Huh? Echt niet. Je leven begint juist bínnen de comfort zone. Rust, reinheid en regelmaat, weten we nog? En dat blíjft belangrijk, ook voor volwassenen!

“Je moet buiten de comfortzone om het avontuur te voelen, dát bedoelen ze!” licht een hulpvaardige facebooker toe, nadat ik een sneer als reactie heb gegeven. O. Fijn dat je het even uitlegt, ik ben namelijk achterlijk, idioot en totaal niet van deze wereld.

“Ik woon normaal onder een steen, zie je!”

Natuurlijk snap ik wat ze bedoelen. Maar het staat er niet. En nog belangrijker: wat wil jíj er eigenlijk mee zeggen? (Trouwens, dat hele woordje comfortzone, kunnen we die ook niet eens op die lijst met afgekeurde woorden zetten? Wat een irritant woord is dat. Bah. Weg ermee.)

Penis Apollo

Ook laatst ergens gelezen: “Sommige deuren kunnen beter gesloten blijven.” Nou, inderdaad, de deur van de WC bijvoorbeeld! En de kamerdeur, anders tocht het enorm. ’s Nachts moet je hier ook de deuren sluiten, anders wordt er ingebroken! O, bedoel je dat niet?! Joh.

Speciaal voor jullie mezelf stelde ik een top 10 samen (boordevol gelul in de ruimte).

Top tien meest irritante facebookquotes

 

(10)

“Life is like the ocean. It can be calm and still or rough and rigid but in the end, it is always beautiful.” (Type dat dit post heeft thuis ongetwijfeld meerdere foto’s van zonsop- en ondergang boven de bank hangen.)

(9)

“Your life is your message to the world. Make sure it’s inspiring.” (Regenboogje op de achtergrond, speciaal voor de narcisten onder ons.)

(8)

“If Love is a Crime than I am a CRIMINAL.” (Strafbaar stellen, zulke bijdragen!)

(7)

“SMILE because you’re Beautiful, CRY because you’re Happy, SCREAM because you’re Excited, FIGHT because you’re Passionate, & LOVE because you’re a Human Being!!!” (Ja, daar GA IK OOK VAN SCHREEUWEN!)

(6)

“It takes a strong person to say sorry, and an even stronger person to forgive.”  (Braak!)

(5)

“It’s not what you do or say, it’s what you don’t do or say” (Jank, jank, driewerf jank!)

(4)

“Zelfkennis is het begin van alle wijsheid en het einde van de meeste illusies!” (Snel, geef me een borrel!)

(3)

Je hebt van die dagen dat alles tegenzit, dat je denkt ‘waarom gebeurt dit’ en: ‘waarom overkomt dit mij’? En ook al krijg je dan geen antwoord, weet dan dat je nooit op moet geven!” (Okey, thanks for NOTHING dude!”)

(2)

“Als je zegt wat je voelt, begrijpt een ieder wat je bedoelt!” (Onwaar en daarbij ook nog eens een slecht idee! Beter idee: zoek een goede psycholoog.)

(1)

“I just wanted to say that you are amazing, I think you are THE BEST!” (He! Dank je wel! Ook namens je 356 andere facebookvrienden die je kennelijk The Best vindt! Weet je wat, bel me gewoon even volgende keer.)

Ontvrienden

Zo. Dat lucht op. Ik realiseer me dat ik – hoewel deze quotes natuurlijk láng niet allemaal van mijn eigen tijdlijn komen – een groot risico neem (morgen heb ik waarschijnlijk nog precies 0 facebookvrienden). Maar voordat je me definitief ontvriendt, sta dan even stil  deze fántástische quote van Herman de Coninck:

“Dat is het leukste wat je met een mening kunt doen: verschillen.”

Vind je me nog wél leuk? Kijk dan eens op www.esthervuijsters.nl daar kan je een supercoole tas van Bulaggi winnen!

Cijferinflatie op school

Kinderen zijn niet altijd gebaat bij een compliment. Vooral onzekere kinderen kunnen – bij overdreven prijzen – denken dat de lat (te) hoog ligt. Daardoor gaan ze een nieuwe uitdaging misschien uit de weg. Dat is de strekking van het onlangs verschenen artikel op de site van Nationalezorggids.nl.

Letterlijke cijferinflatie

Het artikel sluit aan bij iets wat me al een tijdje dwarszit. Iets dat me opvalt aan de basisschool van mijn kinderen en – als ik de verhalen van vriendinnen hoor – aan basisscholen in het algemeen. Ik noem het ‘cijferinflatie’. Létterlijke cijferinflatie wel te verstaan: het opblazen van cijfers voor werkstukken, spreekbeurten en boekbesprekingen.

Een acht is (te) laag

Ik werd me van het verschijnsel bewust toen mijn oudste dochter (toen acht) in groep vijf zat. Ik dacht dat het aan de juf lag, maar later bleek dat het in alle klassen gebeurde: er werden zulke hoge cijfers gegeven! Het gemiddelde voor spreekbeurten en werkstukken ligt rond de negen, met een standaarddeviatie van 1. Een acht is dus relatief ‘laag’.

Tjonge! Een 10-

Vorig jaar had Liz een 9,5 voor haar spreekbeurt en gisteren kwam ze thuis met een 10-. Super natuurlijk, wij trots, zij tevreden, maar toch. Die hoge cijfers zijn geen uitzondering. En dat vind ik gek. Cijfers boven de acht horen een uitzondering te zijn. Want een acht is gewoon goed en zeker boven het gemiddelde.

Een zeven is dus eigenlijk een onvoldoende

Maar nee. Een acht ís tegenwoordig niet meer ‘gewoon goed’. “Als ik een 8,5 zou hebben, dan zou ik écht balen!” zei Liz, toen ze trots over haar 10- vertelde. Kinderen die het niet goed doen (en dat kan aan de presentatie liggen maar ook aan de voorbereiding) krijgen een 7 of een 7,5. En dat vind ik gek, want een zeven is volgens mij nog altijd ‘ruim voldoende.’

“Een acht is écht balen!”

Het andere uiterste

Natuurlijk ben ik er vóór om een kind zelfvertrouwen te geven. En nee, afbranden met een 4- is géén goed idee. Maar zoals het nu gaat, krijgt een kind dat onvoldoende presteert, feitelijk een voldoende en wordt het  – in het licht van eerdergenoemd artikel – daardoor misschien juist wel onzekerder. En een kind dat het ‘gewoon goed’ doet, is al snel uitmuntend!

Daarbij, straks op de Middelbare school zal er sprake zijn van een geheel ander cijferspectrum. En dan? Dan zijn alle verhoudingen zoek! Krijg de ‘zeven plussers’ opeens een vijf en het ‘toppertje’ een acht. Zal dat even schrikken zijn!

Mijn dochter gaat volgend jaar in elk geval voor de tien. En daarna? Tja. Dát is een heel goede vraag!

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl staan elke dag verse blogs!

Weg met de ontbossing!

Aan de vooravond van een zondags saunabezoek stuur ik er een alarmtweet uit: ik ga naar de sauna en ben totaal niet op de hoogte van de laatste schaamhaartrends. O, ramp!

Lekker kaal

Natuurlijk krijg ik daar reacties op. Grinnikjes, opmerkingen van vriendinnen en bijval van andere saunaliefhebbers. Eén man reageert met ‘lekker kaal is altijd goed’. Die opmerking blijkt, naast obsceen, ook nog eens onjuist. Want lekker kaal is helemaal niet altijd goed. Sterker nog, lekker kaal is lekker uit.

It’s the year of the bush!

Diezelfde zondag nog, lees ik namelijk een online artikel in The Guardian waarin Emer O’Toolethe year of the bush’  voorspelt. De aftrap voor deze nieuwe trend lijkt te zijn gegeven door niemand minder dan actrice Cameron Diaz. La Diaz riep enige tijd geleden al dat haargroei niet voor niets is. En dat afscheren zoiets zou zijn als zeggen dat je je neus niet nodig hebt.

Harig polletje

En er is meer dat erop wijst dat het tij gaat keren. Een recente poll in Amerika laat zien dat 50% van de vrouwen de plantsoenendienst inmiddels níet meer inschakelt. En kledingmerk American Apparel gooide zelfs behaarde etalagepoppen in de strijd! Volgens een woordvoerder is hier bewust voor kozen om de discussie over ‘vrouwelijke eigenschappen, mooi en sexy’ weer te openen.

 “2014 is looking voluminously rosy for those of us who love our lady gardens” (Emer O’Toole).

Het opschuiven van de (schaamhaar)grens

Vóór de eerste wereldoorlog schoor niemand zijn benen. Tegen de tijd dat het 1964 was, deed 98% van de vrouwen onder de 44 het*! Daarna kwamen de oksels, bikinilijn en… de borstkas van de man! De ontharingsindustrie ging steeds verder. Hun missie: ons laten geloven dat beharing vies, onhygiënisch en … lelijk was. Want dan kochten we sneller weer een nieuw scheerapparaatje, zalfje, of setje waxstrips.

Maar vanwaar dan nu deze omslag?

Wat een slecht idee

Volgens O’Toole is het de kale poes geweest die voor een kentering zorgde. Wie wel eens in een waxbar is geweest zal het beamen, schrijf ze. Waxen is enorm pijnlijk om nog maar te zwijgen over de jeuk en uitslag die je krijgt als het haar weer aangroeit. ‘Wat een slecht idee is dit!’ moeten we onbewust (maar massaal) hebben gedacht. (Ik dacht het in elk geval wél, die ene keer dat ik mijn bikinilijn liet harsen!)

Schaamhaar hoort bij vrouwen, stelt O’Toole. Het is vrouwelijk en acceptabel. Net als haar op je benen en onder je armen. En onze dochters hebben er baat bij als wij ze dat laten zien. Zodat ze zich niet direct gaan schamen als straks in de puberteit komen en een spriet onder hun arm ontdekken. En zodat ze zich niet – als ze zestien zijn – verplicht voelen naar een waxbar te gaan. Stop met ontbossen, omarm de begroeiing.

Let’s face it. It’s the year of the bush!

*Amerikaanse cijfers

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over het saunabezoek zélf.
Foto is van http://www.trouwen-bruiloft.nl/

Nutteloos hip

Ik riep het al eerder maar nu is het officieel.

Als het aan de Nederlanders, de Vlamingen én Esther Vuijsters ligt, zeggen we vanaf nu gewoon weer kinderen in plaats van kids. Het woord kwam als grote verliezer uit de bus in de verkiezing Weg met dat Woord! En terecht.

Absoluut

Van de andere woorden die ‘we’ niet willen horen, volgens het onderzoek van Lexicologieyolo, swag, absoluut en selfie – heb ik eigenlijk weinig last. Die eerste twee hoor ik nooit en de laatste twee vind ik absoluut niet hinderlijk. Komen niet in de búúrt van dat schurftige ‘kids’.

Pure taalarmoede

Waarom heb ik nou eigenlijk zo’n hekel aan ‘kids’? Misschien omdat we een prima Néderlands woord hebben voor kinderen. Namelijk: kinderen. En mocht je daarop zijn uitgekeken, wees dan eens creatief. Ik noem mijn gevolg (naast ‘de kletsen’) bijvoorbeeld vaak ‘het addergebroed’. Dat klinkt lief toch? Of, als addergebroed te lang is (bijvoorbeeld als ik app), wijk ik uit naar ‘tuig’. Ook leuk: ‘het tweekoppig monster’ of ‘pure evil’. Dat laatste is ook Engels, maar getuigt wel van originaliteit. Dunkt me.

Schijnbaar joviaal

Kids is, volgens de inzenders van het onderzoek een  “schijnbaar joviaal woord, dat ook nog eens Engels is!”. Couldn’t agree more. Bovendien is het “nutteloos hip.” En wie wil er nou nutteloos hip zijn? Ik niet. Sterker nog, ik wil niet eens gewoon hip zijn (dat woord mag ook op die lijst hoor!) dus laat staan nutteloos hip!

Het kan dus écht niet meer. Dat woord. En er zit maar één ding op: laat vallen die kids en denk buiten de kaders. Lastig? Welnee, ik help jullie wel even op weg.

Ander woord voor kinderen

Grut, Grom, Kleintjes, Koters, Kinders, Kroost, Kuikens, Lammetjes, Krieltjes, Spruiten, Uitvreters, Telgen, AD & HD, Kletsen, Donderstenen, Spul, Cadeautjes, Wichtjes, Etters, Kostgangers, Narretjes, Patattekes, Volk, Vogels, Wurmen, Monsters, Hartjes, Titaantjes, Loten, Bloedjes en tenslotte het altijd toepasselijke: Schreeuwers.

Vullen jullie aan?

Meer Esther? Op www.esthervuijsters.nl vind je blogs en columns.

Het is hier geen hotel!?

In de jaren tachtig struikelde ik nog wel eens over mijn hormonen. Het resultaat: een spoor van rommel. Lege verpakkingen, tijdschriften en niet zelden een vieze badkamer. Dat ik zelf verantwoordelijk was voor die afvalberg kwam niet bij me op.

Het is hier geen hotel

Mijn moeder riep in die tijd regelmatig: ‘Het is hier geen hotel!’, waarop ik dan vilein zei: ‘Jawel, een nul-sterren hotel!’ Vond ik zelf bijzonder gevat, want er was tenslotte geen roomservice en ik moest mijn eigen bed opmaken (wat ongeveer gelijk stond aan dwangarbeid).

Vrijheidsbeperking

Als ik écht een slechte bui had, dan riep ik dat het thuis ‘een gevangenis’ was. Ik was immers niet volledig vrij en ik werd regelmatig gecontroleerd (huiswerk, vriendjes). Natuurlijk, die vergelijking ging mank, maar aan de andere kant? Bewakers…  straf als je de regels overtrad…. vervelende celgenoten (broertje)….

Inmiddels heb ik zelf kinderen en roep ik regelmatig ‘dat het hier geen hotel is’. De meiden zijn gelukkig nog te jong om me van repliek te dienen, maar ik zie aan de ogen van de probeerpuber (Liz, 11) dat het eraan zit te komen. Vandaag of morgen krijg ik een sneer terug en dan kan het feest beginnen.

Doe het lekker zelf!

Ondertussen begin ik zélf op mijn moeder te lijken. Ik zeur over troep, ik mopper dat ze het eten eerst moeten próeven voordat ze roepen dat ze iets niet lusten en ik wil dat ze cosmetica zelf betalen. Ja, ook deo’s die je niet nodig hebt. En het voer voor je (eigen!) goudvis. En kan je niet éven je eigen bed opmaken?! Kom op zeg, het is hier geen hotel!

Got the t-shirt

Ik bereid me voor op het ergste. Vandaag of morgen komt die sneer en vlak daarna de vergelijking met de gevangenis. Been there. Done that. Got the t-shirt. Vroeger ging het toch precies zo?!

Of, wacht eens even, misschien toch niet helemáál precies zo.

Want als míjn kinderen straks gaan roepen dat het hier een gevangenis is, dan houd ik gewoon mijn hand op en zeg: “Prima. Dat is dan 16 euro per nacht!” (KLIK)

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over… cadeautjes!