Seksuele opvoeding op een briefje

Op het eiland Mangaia in de Stille Oceaan komt – naast de mens – slechts één zoogdier voor. De Tongavleerhond. Maar dat is niet het enige opvallende aan dit zogeheten ‘oudste’ eiland in de Pacific….

Op een oude fiets…

Op Mangaia heerst een ‘open’ sekscultuur. Men juicht het hebben van wisselende contacten toe. Moeders zijn er trots op, wanneer hun dochters meerdere partners hebben en jongens krijgen vanaf hun dertiende ‘seksuele opvoeding’ van een oudere vrouw. De aandacht gaat hierbij vooral uit naar tederheid en orale seks. De jongens leren ook dat een vrijpartij minstens vijftien minuten moet duren en dat de vrouw hierbij twee tot drie keer een orgasme moet hebben.

Vervelende reputatie

Intimiteit komt meestal achteraf op Mangaia (zoenen is niet populair) en als een vrouw onbevredigd blijft, zal zij haar man verlaten en het nieuws aan iedereen op het eiland vertellen. So I’ve heard. Het enige dat de man dan nog kan doen, is nog meer zijn best doen om van die vervelende reputatie verlost te raken.

Allemaal naar Mangaia?

Beter van niet. Niet alleen is het  51 km² grote eiland nogal snel vol en gaan kokosnoten als basisvoedsel vervelen, en is er momenteel ook sprake van een rupsenplaag op de Cook-eilanden. De beesten zitten echt overal. Desalniettemin, de ‘opleiding’ en de nadruk op het vrouwelijk orgasme, dáár kunnen we in de Westerse rang-pats-boem-landen nog wel wat van leren. Uit recent onderzoek blijkt immers dat 45% van de mannen altijd klaarkomt tijdens de seks, tegenover slechts 9% van de vrouwen. Gaat er toch iets niet helemaal goed, lijkt me.

Seksuele opvoeding

Leren hoe je partner te behagen is belangrijk. Voor zowel mannen als vrouwen. Maar hoe leer je zoiets? Anno 2014 ‘grijpen’ we snel naar de computer. Levert dat iets op? Misschien vinden we een dubieuze site over de Kamasutra, maar verder? Zoek je op internet, dan kom je al snel uit op porno. Deze moeder zag daar vooral een gevaar in. Om haar zoon te waarschuwen, te beschermen én om hem voor te bereiden op het échte (seks)leven, schreef ze hem een brief. A letter to my son about porn. Misschien niet het leukste onderwerp om met je kinderen te bespreken, maar wel belangrijk.

Dus?

Heb je kinderen (M/V, maar misschien vooral M) in ‘de’ leeftijd, vind je een gesprek over dit onderwerp moeilijk en ben je niet zo’n schrijver, schotel hem of haar dan deze brief eens voor.

Prachtig, liefdevol geschreven. En een stuk goedkoper dan een ticket naar Mangaia.

Meer Esther? Op www.esthervuijsters.nl lees je hoe vermoeiend een weekendje weg kan zijn.
Advertisements

I (dis)like you: digitaal ruziemaken voor beginners

Digitaal ruziemaken een nieuwe relatietrend!

Ha! We hebben een nieuwe trend! En nee, dit keer heeft het niets met vreemdgaan, flirten of seks te maken. Nee, het nieuwste op relatiegebied is: digitaal ruziemaken. Ah, leuk, ruziemaken! Weer eens wat anders.

Mokkend naar kantoor

Digitaal ruziemaken schijnt behoorlijk ‘in’ te zijn. (Is er al een cursus voor? Nou?) Gingen we vroeger mokkend naar kantoor om daar weer tot onszelf te komen (best wel handig want tegen de tijd dat het avond was deed iedereen weer normaal), gaan de verwijten nu via whats app en e-mail gewoon door. En – je voelt hem vast al aankomen – mannen gaan daar heel anders mee om dan vrouwen.

I (dis)like you

Onderzoekers van de Brigham Young Universiteit ontdekten dat mannen meer neigen tot aanvallen, terwijl vrouwen liever sussen. Volgens de onderzoekers: “Vrouwen sturen in een ruzie vaker berichten waarin ze excuses aanbieden en waarmee ze het conflict willen oplossen, mannen sturen berichten om emotionele intimiteit te vermijden.”

Beter live ruziemaken

En, schiet je er wat mee op? Met digitaal ruziemaken? Nee, natuurlijk niet. Stellen die zich hierin verliezen zijn minder gelukkig in hun relatie en praten de dingen niet goed uit. Ze gebruiken vaak harde woorden en missen de non-verbale signalen. Niet heel handig als je nader tot elkaar wil komen, aldus de onderzoekers. Dus: is er gezeur, laat je smartphone en mailbox dan even met rust. Ruziemaken kan je beter ‘live’ doen.

Nijdig sms’je?

Trouwens, nu we het tóch over de digitalisering hebben, Paul zit al uren te Candy Crushen op de bank. Hij zou koken maar hij maakt geen aanstalten! Daar baal ik flink van. Zal ik hem een nijdig sms’je sturen? Gewoon, vanaf mijn plek achter de laptop? De neiging is groot want ik ben érg trendgevoelig!

Toetje

Ach nee. Laat ik het maar gewoon zéggen tegen hem. Kom eens met je luie reet van die bank af. Af en toe (live-)ruziemaken is tenslotte goed voor je relatie. (Live-)goedmaken ook. Maar dat doen we dan wel ná het eten!

Ja! Ik ben er weer! Terug van weggeweest! Waar ik was? Je leest het hier! 
De foto vond ik hier

Spiritueel vrijen, eehhh wat!?

Neuken is zó 2013.

Wie er tegenwoordig op seksueel gebied bij wil horen doet aan Karezza. Eh? Aan wat? Karezza. Ken je dat niet? Dat boeddhistisch vrijen. Nee, niet meteen overal kaarsen en olifanten in stoppen, boeddhistisch vrijen is ‘liefhebben met je hartcentrum’. Wordt ook wel ‘Liefdesmeditatie’ genoemd.

Liefdesmeditatie

Ik kwam het woord ‘Karezza’, ook wel ‘spiritueel vrijen’, voor het eerst tegen in een artikel over ‘keerpunten’ in de maatschappij. Er werd gesproken over het materialisme en ‘het middel tegen overbevolking’. Ergens in alinea drie las de officiële omschrijving: een astronomische stijging in spiritueel bewustzijn samen met een afname in de fundamenten van materialisme.

Op dat moment haakte ik officieel af.

Orgasme is niet het doel

Karezza, lees ik op een iets – met de nadruk op ‘iets’ – minder zweverige site , is een tedere, liefhebbende vorm van gemeenschap (ben ik voor) waarin het orgasme niet het doel is, en idealiter bij geen van beide partners optreedt terwijl zij de liefde bedrijven (ben veel minder voor). Karezza kreeg zijn naam van Alice Bunker Stockham, MD aan het eind van de negentiende eeuw. Zij baseerde de naam op het Italiaanse woord carezza, wat “liefkozing” betekent. Karezza is, in Jip-en-Janneke-taal, vrijen zonder klaarkomen. Maar dat mag je niet zo noemen, lees ik verderop. “Je moet het zien als een vorm van meditatie, een manier om meer genegenheid voor elkaar te gaan voelen.”

Lekker dan

Stockham werd oorspronkelijk geïnspireerd door het werk van John Humphray Noyes, die een concept onderwees dat hij “mannelijke zelfbeheersing” noemde, daarin kiezen mannen ervoor om ejaculatie te vermijden wanneer bevruchting niet gewenst is. Stockham vond het vermoedelijk niet eerlijk dat de vrouw voorts wél het vuurwerk te zien kreeg, dus moedigde zij beide partners aan om af te zien van het orgasme. Ze plakte er wat termen uit het woordenboek Vaag & Co aan vast en voilà, Karezza was een feit.

“Als we voelen dat we in prestatiemodus vervallen tijdens het vrijen, trekken we onszelf weer terug naar de ontspanning door diepere, langere ademhaling. Dit ontspant onze buikademhaling en draait de toegenomen spierspanning en de aandrang om ondiep te ademen die samenhangen met de opbouw van orgasme terug.”

Spiritueel vrijen

Karezza. Je moet er van houden. En je moet er maar zin in hebben. Het lijkt mij vooral vermoeiend, frustrerend en onbevredigend. Mediteren doe ik wel op de bank en liefkozen met mijn hart tijdens het knuffelen. Karezza heeft volgens mij maar één voordeel. Mocht je ooit betrapt worden (door kind/ouder/partner) roep dat maar gewoon: “Het is niet wat het lijkt. We zijn aan het… mediteren!”

Je salaris? Minder intiem dan je seksleven!

Ik sta in de fabulous MAMA van deze maand.

Met mijn hoofd én mijn inkomen. En dat verbaast kennelijk een heleboel mensen. Nou ja, dat hoofd niet natuurlijk, dat zien ze wel eens vaker voorbij komen. Maar dat ik mijn inkomen op straat gooi.

En nu ben ík dus verbaasd dat anderen daar verbaasd over zijn.

Perverse prikkel

Het zal wel te maken hebben met mijn financiële achtergrond. Ik ken als geen ander de voordelen van het transparant-zijn. Vorige week heb ik daar nog over gesproken. Ik was te gast bij de opleiding Bloggen is NETwerken van Sanoma. Ik maakte deel uit van een panel (als blogger) en we spraken onder andere over verdiensten. Ik verwees naar de blog die ik eerder schreef over dit onderwerp ‘de perverse prikkel van de blogger’ en riep dat commercie en schrijven over het algemeen prima samengaan. Je moet er alleen open en eerlijk over zijn.

Praten over je salaris

Dat je niet precies tot op de euro wil (of kan) zeggen hoeveel je ergens aan verdient, dat snap ik wel. Dat vinden ook niet alle opdrachtgevers en werkgevers even leuk. Maar ‘een gemiddelde’ tussen ‘zus’ en ‘zo’ en dan ‘ongeveer totaal bruto’, zeker wanneer je zoals ik meerdere inkomenscomponenten hebt, dat is toch geen probleem? Praten over je salaris? Minder intiem dan je seksleven hoor. Tenminste, dat vind ik.

“Een gemiddelde tussen zus en zo.”

Een lezeres mailde me dat ze – naar aanleiding van het stukje in fabulous MAMA – eindelijk met haar collega over haar salaris heeft durven praten. Dat die collega dat helemaal geen probleem vond en dat ze nu met nog meer plezier naar haar werk gaat. Super toch? Een ZZP’er op Twitter riep dat hij al jaren pleitte voor ‘open tarieven’. “Veel makkelijker bij nieuwe opdrachten.” Ik bedoel maar.

Mijn man is ook niet gek

Eerlijk over geld. Dat ben ik altijd geweest, dat vind ik logisch. Ik ben niet iemand die de aankopen wegmoffelt en dan aan haar man vertelt dat ze ‘alleen maar’ een zwart T-shirt heeft gekocht. Hij is niet achterlijk en zo wil ik hem ook niet behandelen. Bovendien, als ik mijn kinderen de waarde van geld wil laten kennen, zou ik dan niet éérst zelf het goede voorbeeld moeten geven? (Niet dat mijn kínderen alles hoeven te weten, maar dat is een ander verhaal en dat komt vast nog wel eens in een andere blog ter sprake.)

En jij?

Goed. Open en eerlijk dus. Ik vind het belangrijk. En jij? Ben jij eerlijk over geld? Zeg jij wat je verdient als iemand je erom vraagt? En waarom wel/niet? Ik ben benieuwd. (Ik ben namelijk erg nieuwsgierig, ook daar ben ik eerlijk in!)

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl staat vandaag weer een leuke cadeautip!

Lekker ontspannen maar nu even niet

Af en toe moet je er als gezin gewoon even tussenuit.

Even lekker weg. Naar een huisje in de duinen, een pretpark, of gewoon super burgerlijk, naar het golfslagbad van ‘maar nu even niet’.

40 hechtingen

Twee jaar geleden boekte ik voor het eerst een huisje via ‘maar nu even niet’. En dat wérd toen ook ‘maar nu even niet’. Voor Lizzy, want die ging daags voor het vertrek met haar arm door het raam, waardoor ze een tijdje niet mocht zwemmen. Supersneu natuurlijk, dus beloofden we ‘revanche’.

Paul (42) zwemmer. Maar nu even niet.

En dus boekte ik vorig jaar weer een huisje. Weliswaar op een andere plek, maar met zo’n zelfde golfslagbad. En dit keer was het niet Lizzy maar Paul die er met de ‘maar nu even niet’-trofee vandoor ging. Tijdens een hockeywedstrijd gleed hij, op zijn blóte knieën, het complete kunstgrasveld over, wat hem zúlke brand- en schaafwonden opleverde, dat hij nauwelijks nog kon lopen (klik hier). Laat staan zwemmen.

Zat ik het jaar daarvoor nog met zielige Liz aan de kant, moest ik nu in mijn eentje met twéé kinderen van de glijbaan. Verplicht. Kreeg ik ook nog te horen kreeg dat het zwemmen met mamma tóch niet zo leuk was als met pappa, waarop Paul vrolijk riep: ‘volgend jaar revanche’!

Volgend jaar is nu

Er is dus wéér een huisje geboekt uit de ‘maar nu even niet’-brochure. En ja, ik sta doodsangsten uit. Wie gaat er dit jaar nat? Welke EHBO-post moet er bezocht worden en hoeveel verband neem ik mee? Annabel is nog niet geweest, ikzelf kwam er tot nu toe genadig af. En dit keer gaan opa en oma óók nog mee. O boy, o boy.

De trampoline blijft bínnen

Ik heb de meiden dan ook verzocht goed op te letten en nee, de trampoline mag níet naar buiten.  We maken allemaal wel eens brokken en iedereen heeft het recht om op zijn bek te gaan, maar dit is de goden verzoeken. Weekendje weg ontspannend? Ga weg. Ik herken mezelf niet meer, zo zenuwachtig ben ik.

Normaal ben ik best een relaxte moeder. Echt. Maar nu even niet.

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl staan een boekbeleving klaar.

Koeknuffelen goed voor je relatie?

Nog niet zo lang geleden volgde ik een workshop koeknuffelen. Een aparte ervaring.

Want behalve een speels kalfje dat mijn vlechtjes half opat, was dat geknuffel met die herkauwers onverwachts fijn. Ik was dicht bij de natuur, kreeg alle tijd om te relaxen, en voelde hoe gemakkelijk het eigenlijk was te ‘bonden’ met zoiets groots als een koe.

Koeknuffelen is, zo lees ik op internet, erg geschikt voor mensen met (onder andere) intimiteitsproblemen. En het is goed voor je relatie. Snap ik.

Dames, dámes

Maar wat me wel opviel tijdens de workshop, was dat niet alle dames zich even netjes gedroegen. We konden niet naar buiten, de intimiteiten vonden dus plaats in de darkroom van de boerderij (lees: stal), en daar róók het behoorlijk. En net toen ik in een innige omhelzing lag met ‘mijn’ koe, zette haar vriendin naast me gewoon de sluizen open…

Na afloop voelde ik me sereen. Maar ik stonk een uur in de wind.

Splintergroepering

Toch ben ik er achteraf eigenlijk nog wel goed vanaf gekomen. Want, zo lees ik in één van de vakbladen (nee, niet Het Plattelandsleven maar het AssurantieMagazine) in Duitsland heeft een (ongetwijfeld militante groep koeien) het onlangs voor elkaar gekregen een complete stal op te blazen!

Hoe? Nou, de dames hadden dusdanig veel methaangas geproduceerd (boeren, scheten) dat een vonkje van één van de in de stal aanwezige machines genoeg was om een flinke ontploffing te veroorzaken. Gelukkig raakte niemand gewond, slechts één koe had lichte brandwonden. Maar het dak ging eraf.

Niet ongevaarlijk

Dus. Koeknuffelen mag dan rustgevend zijn en goed voor je relatie, ongevaarlijk is het dus niet. Want als de vonken écht gaan overslaan, dan slaat direct de bliksem in. Explosieve toestand, dat geknuffel en je kunt je natuurlijk afvragen hoe je relatie daar uitkomt!

Goed voor je relatie?

Trouwens, behalve het brandgevaar is er nóg een reden waarom ik twijfel of dat gekoeknuffel nou wel zo goed is voor je relatie als wordt beweerd. Tuurlijk, je ervaart intimiteit op een heel andere manier, zoiets neem je mee naar huis. Maar dan?

Mijn man raakte me twee dagen niet aan. Hij zei dat ik riekte.

Meer Esther? Op www.esthervuijsters.nl is het weer Pink Saturday en vandaag… gaan we kleuren.

Dat boek is nu gesloten (De val van Tenpages.com)

Tenpages.com, hét online platform voor (beginnende) auteurs, heeft het niet gered.

2000 aandelen

Twee jaar geleden plaatste ik de eerste tien pagina’s van mijn boek Je kan er maar beter om lachen op TenPages.com. De bedoeling: 2000 aandelen verkopen, dan zou mijn boek worden uitgegeven door een ‘gerenommeerde’ uitgever. Lezers van mijn columns en blogs – maar ook onbekende weldoeners – kochten massaal aandelen.

Je kan er maar beter om lachen!Binnen drie weken was het boek ‘uitverkocht’. Samen met Tenpages.com voerde ik gesprekken met House of Books en Karakter (en al eerder met Sijthoff) waarbij de boodschap steeds dezelfde was: “We vinden je een leuke auteur, maar je hebt het verkeerde boek geschreven.” De een wilde dat ik er een thriller van zou maken, de ander een soort literaire smartlap.

“Schrijf eerst maar een ander boek!”

Kill your darlings

Maar ik kon toch niet zomaar een ander boek schrijven? De aandeelhouders hadden ingezet op dít boek, op deze synopsis en deze opzet. Een boek met humor, gebaseerd op de blogs die ik de afgelopen vijf jaar schreef. Dan kon ik daar toch niet zomaar een thriller van maken? En wie moest ik dan in hemelsnaam (laten) vermoorden? Mijn man? Ook een manier om het principe van Kill your darlings toe te passen.

Kleine uitgever

Uiteindelijk koos ik voor een kleine uitgever die mijn boek wél zag zitten. We gingen aan de slag en het resultaat mocht er zijn. Maar toen kwam toen het volgende probleem: zo’n kleine uitgever heeft macht noch middelen om zo’n boek in de boekhandel te krijgen. Geen folder, geen mogelijkheid om te onderhandelen. Niets.

Ik had eigenlijk nog mazzel

Het boek verkocht uiteindelijk aardig. Mijn ‘bekendheid’ als blogger en columnist waren in mijn voordeel maar het was – al met al – niet helemaal hoe ik me het had voorgesteld. Bij andere TenPages-auteurs was het probleem nog groter. Soms vónden ze niet eens een uitgever. Ook geen kleine. Hierop besloot TenPages.com  zelf boeken uit te gaan geven, waardoor het platform in feite een soort gesubsidieerde vorm van eigen beheer werd.

“Het idee was mooi maar de ‘gerenommeerde’ uitgevers zaten helemaal niet te wachten op fröbelende auteurtjes met een zak geld!”

Ondertussen hadden ze bij Tenpages.com last van de recessie. Ze hadden het economisch klimaat niet mee, ze hadden de boekhandels niet mee en ze hadden vooral de (grote) uitgevers niet mee. Dat was míj in elk geval wel duidelijk.

De val van Tenpages.com

En dus viel het doek. Jammer. Heel jammer, voor alle mensen daar die geloofden in het platform en er zo hard voor hebben gewerkt. Jammer ook voor investeerders en auteurs die nu hun geld kwijt zijn. Jammer, met andere woorden, voor ons.

Samenvattend?

De kloof tussen het crowdfunding-ideaal en de harde uitgeversrealiteit was gewoon te groot. De brug Tenpages.com niet sterk genoeg. Dit verhaal is afgelopen. Maar de vraag blijft: wie beslist er nou eigenlijk in boekenland?

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over de perverse prikkel van de Blogger.