Hoe gek is Nederland?

Een blogger die een dagboek gaat bijhouden, is dat niet wat overdreven?

Zeker niet, want ik draag ermee bij aan de wetenschap! En bovendien: de resultaten kunnen me inzicht geven in mijn eigen leven! Ik ontvang zelfs een op maat gemaakt model van mijn gevoelsleven! Hoe koel is dat?!

HoeGekIsNL

HoeGekIsNLJudith Rosmalen haalde ze al even aan in haar column Het Simultane Orgasme (klik) – doet onderzoek naar stemming en welbevinden van mensen. Hartstikke goed natuurlijk, want wie niet lekker in zijn vel zit, moet snel geholpen worden! Het liefst op de manier die voor hem of haar het snelst effect geeft. Maar hoe kom je nou aan data om om je conclusies uit te trekken? Inderdaad, door het maken van vragenlijsten en door daarnaast héél veel mensen te vragen om mee te doen aan een dagboekexperiment!

I’m in!

Inmiddels heb ik me aangemeld via de site Hoegekis.nl. Dertig dagen lang ga ik driemaal per dag mijn dagboekje invullen op mijn mobiele telefoon. Op vaste tijdstippen krijg ik een sms met een link naar een online vragenlijst. Ik heb het inmiddels al een paar keer gedaan, het invullen kost steeds ongeveer drie minuten. De vragen gaan over hoe ik me voel (‘veel spanning of juist weinig’), wat ik het afgelopen dagdeel gedaan heb (‘werk of iets ontspannends?) en of ik lekker geslapen heb. Wel een werkje, maar hé, alles voor de wetenschap! En voor mijn eigen inzichten natuurlijk!

hoegekis

Ben ik normaal?

Ik ben érg benieuwd naar de uitkomst. Want we kunnen wel dénken dat we precies weet hoe het zit, maar wat kunnen we leren van ons eigen onbewuste gedrag? Waar sta ik ten opzichte van ‘de norm’? Ben ik normaal? En wat is gek? Wanneer voel ik me eigenlijk het gelukkigst? Als ik blog of als ik in bed lig? En wanneer heb ik het meeste last van stress? Reuze interessante vragen!

Nou dacht ik, misschien is het een idee als jullie meedoen. Goed voor de wetenschap en ook leuk voor onszelf. Dan schrijf ik over een maand nog een blog over hoegekis.nl en het dagboekexperiment en dan kunnen we ervaringen uitwisselen. Wie weet wat we nog van elkaar kunnen leren!

Want hoe gek ís Nederland nou eigenlijk? Ik ben er wel benieuwd naar.

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl vragen we ons af van wie jíj een dekbedje wil…
Advertisements

Jij hebt het leuk? Ik heb het leuker! (aka de Facebook Flow)

Goed nieuws! Blije facebookvrienden maken tóch gelukkig!

Een wolk van een baby, een paar geslaagde pubers en een vrolijk jurkje voor de Midzomer-kinderboekenborrel. Als ik mijn tijdlijn moet geloven dan heeft iedereen er zin in. Ook al regent het pijpenstelen, gaan je vrienden uit elkaar en is de crisis nog lang niet voorbij.

Blije verhalen

Lange tijd werd gedacht dat al die überblije facebookverhalen de gemiddelde gebruiker geen goed deden. We zouden massaal in de stress schieten bij het zien van al die gelukkige gezinnetjes, fijne relaties en ‘o-wat-heb-ik-toch-een-leuke-baan’-posts. We zouden er zelfs depressief van worden!

Verrassing!

Niet dus, blijkt nu. Onderzoekers van de Cornwell Universiteit, de Universiteit van Californië en Facebook ontdekten hoe algemene emoties in post en status-updates je humeur kunnen beïnvloeden. De studie wijst uit dat die soms jaloersmakend positieve berichten een gunstig effect hebben op onze gemoedstoestand! “Want”,  zo stellen de onderzoekers, “naarmate we meer leuks te lezen hebben, gaan we zelf ook positiever posten!” En negatieve berichten, zorgen op hun beurt voor negatieve verhalen. Waarvan akte.

Hoe het onderzocht werd

Het onderzoeksteam selecteerde 689.003 willekeurige Facebookgebruikers en manipuleerde hun tijdlijnen. Sommigen kregen meer positieve berichten van vrienden te zien op hun pagina, anderen juist meer negatieve. Gebruikers met verminderd positief nieuws, gebruikten meer negatieve woorden in hun eigen berichten op het sociale netwerk.

Dus, jubelde men al snel, goed nieuws leidt tot méér goed nieuws! Wát een goed nieuws! Positieve berichten hebben een gunstige invloed op onze gemoedstoestand. Vooral doorgaan dus, met het oppoetsen van je leven. Vertel maar hoe fantastisch het met je gaat, je helpt er je vrienden mee!

Ik? Ik zit in een Facebook Flow!

Right. Nou, ik geloof er geen bal van. Het is gewoon de Facebook Flow. Daar gaan we massaal in mee. Wáár die dan ook heengaat. Als iedereen om me heen zeurt over zijn werk dan heb ik ook nog wel wat te zeuren. En heb jij vervelende kinderen? Wat dacht je van de mijne?! Gedeelde smart is immers halve smart. Als daarentegen een vriendin vertelt hoe leuk haar man is, dan wil ik niet onderdoen. Mijn man is namelijk ook héél leuk! En heb jij een fijn huis? Moet je het míjne eens zien! Heerlijk!

Overcompensatie, dat is wat de onderzoekers hebben gezien. Positieve facebookberichten hebben géén positief effect op je humeur, ze maken jaloers. We willen het alleen niet toegeven! Wat we willen is meegaan met de massa en niet onder willen doen.

Jij hebt het leuk? Ik heb het leuker.

Luidruchtiger of zeurderiger? Wat zeg jij?

Zijn scholen anno 2014 nou zoveel luidruchtiger, of zijn de omwonenden gewoon zeurderiger? Interessante vraag. Hoe ik daar zo op kom? Lees maar even mee.

Ik als ‘omwonende’

Om te beginnen woon ik zelf pal tegenover een school. Daar heb ik hinder van (‘s ochtends heb ik een soort straatverbod in mijn eigen straat) maar ook plezier. Ik heb geen overburen en mijn kinderen hebben altijd een plek om te spelen.

Scream & shout

Omdat ik veel thuiswerk weet ik altijd precies welke klas wanneer buiten speelt. Er zijn namelijk juffen die hun kuikens rustig houden (‘wel spelen, lawaai mag, niet gillen!’) en juffen die drukker zijn met elkaar – of hun mobiel – dan met de klas. Bij die juffen wordt er het hardst gegild. En dat gillen, daar heb ik echt een vreselijke hekel aan.

Mijn idee als ‘omwonende’:  scholen zijn luidruchtiger dan vroeger (echt niet dat wij zo gilden op de pleinen!) en juffen en meesters mogen daar best wat van zeggen.

Ik als ouder

Maar ik heb zelf ook kinderen. En die zitten op de school-hier-om-de-hoek. En die school-hier-om-de-hoek organiseert regelmatig iets leuks voor de leerlingen. Zijn ze goed in! Als zoiets buiten schooltijd is, dan wordt er een briefje door de deur gedaan bij de omwonenden, als het binnen schooltijd is niet.

U stoort mij!

Afgelopen woensdagochtend stond de school in het teken van een theaterdag. Op die ochtend werd gebruik gemaakt van een geluidsinstallatie voor de muziek en voor stemversterking. Een omwonende had daar problemen mee  en stuurde de school een brulmail. De strekking: “Ik moet leren en u stoort mij!”

Toen ik dit hoorde was ik in mijn rol van ouder. En dus vond ik het gezeur. Waar ging het hier nou helemaal om? Een feestje op school, een ochtendje en op carnaval en nieuwjaar na gebeurt er gewoon niets op dat schoolplein. Je woont bij een school, dan weet je dat er soms overlast is.

Mijn idee als ‘ouder’: wat zeuren die omwonenden zeg!

Ho effe

Maar wacht eens even? Een paar minuten geleden was ik zélf nog geïrriteerd. Omdat er zo gegild werd hier tegenover, op het kleuterplein. Ik ga daar dan wel niet over mailen, maar ik geef toe, ik heb het wél eens overwogen.

Ingewikkeld hoor. Nu weet ik het ook niet meer. Heeft die studerende meneer dan toch gelijk? Of zeur ik over het gillen?

Dus vandaar mijn vraag. Zijn de scholen anno 2014 nou luidruchtiger dan vroeger, of zijn de omwonenden gewoon zeurderiger?

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over beelddenken bij kinderen.

Bubble pics! A Dirty Mind is a joy forever?! Test het hier!

Sommige foto’s laten goed zien hoe ‘dirty’ ons onderbewuste eigenlijk is.

Er is niets pikants te zien maar het brein denkt daar héél anders over. Eigenlijk, zo stellen de bedenkers van het fenomeen ‘Bubble pics’, hebben we allemaal wel een beetje een Dirty Mind.

Bubble Pigs?

Ik zie, ik zie wat je (niet?) ziet, op onderstaande foto’s. Zijn het nou Bubble Pics of Bubble Pigs… En zijn ze niet misschien niet bubble genoeg? Bekijk dan deze video maar eens.

DP13

 

Bubble pics. Eh. Pigs.

"Annie, hou jij mijn tietje even vast?"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Annie! Hou jij mijn tietje even vast?”

Even lekker... muizen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Even lekker… muizen!”

Zeg, kleed jij je eens snel aan?!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Zeg, trek jij eens wat behoorlijks aan!?”
Ik ruik.... vis!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Wat ruik ik? Scharretjes!”

Billen of....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Met de billen bloot!”

O, Mickey toch!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“O, Mickey toch!”

Broodje van de dag!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Broodje van de dag!”

Nou, van die wedstrijd raak ik niet opgewonden!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Nou, van die wedstrijd raak ik niet opgewonden!”

Gezellig, samen op de foto!

 

 

 

 

 

 

 

 “Gezellig hè? Samen op de foto! Zit je goed?”

Dat kan je op je buik eh... borst schrijven!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Dat kan je op je buik eh… borst schrijven.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Alle foto’s komen van deze en deze site. Op de hoogte blijven van mijn blogs, acties en columns? Like mijn pagina op Facebook.

De Metroman is dood, leve de Spornoseksueel!

Een spornoseksueel. Een wát? Een spornoseksueel. Ken je die term? Nee? Nou, ik ook niet. En daarom ben ik éven in de wereld van de spornoseksuelen gedoken. En ik geef toe, er is daar bést wat leuks te vinden!

Sponsor-mij!

Ik dacht eerst dat ‘sporno’ iets te maken had met sponsoring. Misschien een man die zich voor zijn erotische activiteiten liet betalen? Ik riep nog tegen een denkbeeldige collega: “Vroeger noemden we dat gewoon een  gigolo!” Maar ja, vroeger. Vroeger is een verre ster.

sporno2Sport, spieren en social media

Nee, een spornoseksueel, kortgezegd ‘sporno’ (de term is bedacht door Mark Simpson, de journalist die ook de Metroman introduceerde) is iets heel anders. Het woord is een samenvoeging van de woorden ‘sport’ en ‘porno’. De spornoseksuele man kan dan ook het best getypeerd worden als een man die aan de lopende band selfies-met-ontbloot-bovenlijf op Instagram zet, bijvoorbeeld vanuit de sportschool.

Als je haar maar goed zit

We hebben allemaal wel een spornoseksueel in onze omgeving. (Ik heb zelfs met een sporno-avant-la-lettre samengewoond moet ik tot mijn schrik bekennen, gelukkig vóór instagram). Of we kennen ze van TV. Ze zijn over het algemeen zonnebankbruin, zijn erg druk met ‘haartjes doen’ en dragen soms sierraden. En bovenal: ze willen pronken met hun lijf. Denk, zeggen ze in dit artikel, voor een volledig beeld aan het mannelijk deel van de cast van Jersey Shore, of haal Christiano Ronaldo er even bij.

De metroman is dood, leve de spornoseksueel

Tja. Tijden veranderen. Was je tien jaar geleden nog hip als je een vrouwelijke touch had (zoals David Beckham in een sarong) , moet je het nu als man hebben van je body & biceps. En je instagram app natuurlijk.

Levert leuke plaatjes op, zeker. Maar hou het maar bij plaatjes kijken. Sporno’s zijn over het algemeen niet de meest empathische personen. En uit eigen ervaring kan ik zeggen dat met zo’n type samenwonen echt géén goed idee is!

Wil je checken of jij een sporno ken of bent? Doe dan deze test en je hebt meteen zekerheid!

Vandaag op www.esthervuijsters.nl een nieuwe Pink Saturday én een leuke winactie! O ja, de foto’s vond ik hier  en hier.

Mannen en horrormonen

Terwijl ik met persweeën op bed lag, antwoordde Paul op de vraag van de verloskundige ‘of we de kruikjes hadden klaarstaan’: “O, ik vul wel even twee lege colaflessen!”

Glazig kijken

Oké. Áls er al zoiets bestond als een veranderende hormoonspiegel bij ‘zwangere’ mannen, dan had die van mij daar niet zoveel van meekregen. Hij had – als goed huisvader – het wiegje geschilderd en de muren gewit, maar de babyuitzet was volledig door mij aangeschaft. Bij het woord rompertje keek hij nog even glazig als voorheen en van navelklemmen wilde hij niets weten.

Horrormonen

Ook na de geboorte was het wennen. Niet alleen voor hem, ook voor mij. Het duurde best lang voordat de voorraad oxytocine (het “geluks- en knuffelhormoon”) waar ik volgens mij recht op had, werd bezorgd. De neurotransmitter kwam uiteindelijk met de nalevering, een maand of vier na de geboorte, toen onze dochter eindelijk ophield met huilen.

“Niks zak zaad op pootjes, mannen willen ook zorgen!”

Paul kreeg ook zijn deel oxytocine. Tot zover geloof ik de Amerikaanse Sarah Blaffer Hrdy onmiddellijk. Zij stelde in de jaren zeventig al dat de hormoonspiegel van de man helemaal niet zo veel van de vrouw verschilt. Ook mannen voelen die ‘onverklaarbare’ liefde voor het eigen kind. Niks ‘zak zaad op pootjes’, zij willen óók zorgen.

 “Huilen, troosten, knuffelen: veel mannen herkennen zichzelf niet meer terug na hun geboorte als vader.” (Artikel in De Volkskrant ‘Het brein van pap’ van 14 juni)

Maar. Je hebt zorgen en zorgen. O, er zullen best mannen zijn, die na de geboorte van hun kind spontaan veranderen in een weekdier, zoals de geïnterviewde in ‘Het brein van pap’. Maar ik geloof dat dat bij de meeste mannen toch allemaal wel meevalt. Ik hoor het Paul nog zo roepen, ergens rond middernacht nadat we alles geprobeerd hadden om Pure Evil stil te krijgen: “Hier vind ik dus echt NIETS aan hè!”

Bráák

En ook het verkleden en verschonen liet hij liever aan mij over. “Dat gefriemel met die armpjes!” Onze homevideo’s starring een kokhalzende Paul boven een volle luier zijn werkelijk hilarisch. Dat zijn testosteronniveau lager was, dat zou kunnen. Er zijn in die tijd geen luidruchtige of gevaarlijke hobby’s bijgekomen (op de baby na dan). Maar zou dat niet gewoon komen omdat hij er te moe voor was?

Nesteldrang? Nou en of!

Wat het verhoogde prolactineniveau (zorgt voor een nesteldrang) tenslotte waarover in De Volkskrant wordt gesproken, ja dáár had hij wel ‘last’ van. Ik ook trouwens. Prolactine. Nesteldrang.

We hadden beiden een enórme drang om ons nest in te gaan. En om er héél lang niet meer uit te komen.

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl ga ik vandaag…. met de billen bloot.

Oranjeseks! Of niet?

Nou nou nou. Wat ik nu toch weer lees (klik)?

Veertig procent van de mannen zou seks afslaan om voetbal te kunnen kijken. En tweeënveertig procent geeft toe ‘het’ snel af te willen maken als er een wedstrijd op TV komt. Van de 37% die nog wél willen ‘scoren’, wil het overgrote deel tijdens de daad de TV aanlaten!

“De TV erbij aan schat? Prima. Maak ik ondertussen even een boodschappenlijstje.”

Waarom eigenlijk?

Maar eh. Waarom zou je dat vrouw eigenlijk wíllen? Seks, nét als Oranje speelt? Of moet spelen? Persoonlijk zit ik daar óók niet zo op te wachten.  Niet alleen omdat de meeste wedstrijden om zes uur ’s middags zijn maar ook omdat ik dan gewoon voetbal wil kijken! En tíjdens de wedstrijd lijkt me al helemaal onhandig. Telkens stoppen om te kijken of de bitterballen al klaar zijn. Nee.

 “Beter: geen seks voor de wedstrijd!”

Potentie verhogend!

Bovendien, zo blijkt uit eerder onderzoek, werken overwínningen van Oranje juist weer potentie verhogend! Jammer genoeg was mijn man er afgelopen vrijdag niet, maar ik zie de komende tijd zeker mogelijkheden! Australië moeten we kunnen hebben, Chili ook. Mmmmm. Niets mis mee om netjes op je beurt te wachten. In de blessuretijd kan je ook scoren, moet je maar denken.

Punten scoren?

Of gaat het in dit artikel over het gehele WK? Over mannen die de komende weken hun bed (& partner) compleet mijden omdat ze te druk zijn met Beste Stuurlui aan Wal spelen. Tijdens zo ongeveer elk moment van de dag? Die niet meer ‘wil je daarmee ophouden’, zeggen tegen een kind, maar meteen ‘geel!’ of ‘rood!’ gaan gillen? Nee, daar scoort hij geen punten mee.

Ego-en

Als dát zo is dan hebben we een probleem. Niet alleen vanwege de seks maar ook vanwege de Lege Plek in Bed. Ik vind VI Oranje ook best leuk hoor, maar we moeten natuurlijk niet volkomen buiten spel raken. Dus, laat hij het de komende tijd nou helemáál afweten? Gaat hij ego-en en speelt hij de bal niet meer terug? Tja. Dan zit er weinig anders op.

Dan moeten wij vrouwen gaan kijken of er euh.. ‘reservespelers’ voor handen zijn.

Er kán natuurlijk ook een andere reden zijn dat hij seks weigert. Lees dit artikel op Vrouwonline maar eens!