Plakje cake erbij?

“Het was heel gezellig bij Tante Wil”, appt mijn moeder. “We hebben mosselen gegeten en haar begrafenis geregeld!”

Mijn moeder is er maar druk mee. Oppassen op haar kleinkinderen, tuinieren, videoclub, begrafenissen regelen… Begrafenissen regelen?! Wacht, hó eens even? Wat is er met Tante Wil dan?

Niet zeuren

Mijn moeder stelt me gerust. Er is helemaal niets met Tante Wil. Tante Wil is – met haar tachtig jaar – kerngezond. Maar ze is helemaal alleen en kennelijk had ze al een paar keer geroepen: ‘ik wil het zus en zo op mijn begrafenis’ en nu hadden mijn ouders maar eens aangeboden om het voor haar op papier te zetten. “Eerst wilde ze niet,” legt mijn moeder uit. “Maar we hebben gezegd: ‘Hup Wil. Niet zeuren. We doen het gewoon, dan ben je er maar vanaf.’”

Mijn moeder kan dat. Zo praten. Ze is kleuterleidster geweest. Dat verklaart alles.

Even bellen

Een paar dagen later krijg ik weer zo’n gezellig appje van mijn moeder. “Je vader en ik zetten ook even alles op papier. Wie er een kaart moet en welke muziek en zo. Als we klaar zijn sturen we jou een uitdraai.” Hm. Toch maar weer even bellen.

“Mam?”

“Ja?”

“Is alles wel goed?”

“Uitstekend, lieverdje. Hoezo?”

“Ik krijg een beetje de kriebels van jullie nieuwe hobby.”

Opgeruimd staat netjes

Wat volgt is een heel verhaal over begrafenissen en hoe slecht die vaak zijn geregeld. Dat mensen zómaar kunnen wegvallen (hé, gezellig), dat ze mij niet met ‘gedoe’ willen opzadelen / dus graag cremeren (mijn ouders zijn van het type ‘opgeruimd staat netjes’) en dat eigenlijk iedereen gewoon zijn wensen op papier zou moeten zetten. “Maar mam”, probeer ik, “kan je dat dan niet wat eh.. discreter doen? Ik vind het helemaal niet leuk om het over jullie uitvaart te hebben. Daar word ik verdrietig van.”

Echt lachen!

Mijn moeder begint te lachen. “Je kan er maar beter om lachen”, zegt ze. En je moet er niet voor weglopen. De dood hoort bij het leven. Nee hoor, niets om verdrietig van te worden. Juist niet! “Ik zeg net nog tegen je vader”,  zegt ze, “dat ik er gewoon lól in heb.” Lol. Wel ja. Ik hoor mijn vader op de achtergrond rommelen. Ik sta kennelijk op de speaker. “En jij pa?” vraag ik, “jij vermaakt je ook nogal?”

“Ja hoor”, zegt mijn vader (plots heel dichtbij), “Het is hier heel gezellig! Kom je ook? Krijg je ook een plakje cake!”

Op www.esthervuijsters.nl lees je nu blogs over mijn vakantie in Kroatië.

2 thoughts on “Plakje cake erbij?

  1. Hahaha, ben je nog geweest voor t plakje cake? 😉

    Hier is het ook al jaren bekend hoe of wat.
    Niet tot in de puntjes maar wel cremeren en de eerste die overlijd “wacht” op de ander met uitstrooien.
    De kinderen weten het ook al jaren (ze woonden beiden nog thuis toen we het er over hadden) zo eens in de zoveel tijd vraagt er eens 1 of we het nog zo willen. 😉
    Ik heb, n.a.v. het overlijden van mijn vader en alle ellende die daaruit voortkwam gezegd: ik wil het geregeld hebben en zwart op wit! Dan is dat tenminste duidelijk.
    Hoe moeilijk het misschien ook het is, op papier zetten voorkomt een hoop ellende en misschien ruzie.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s