Gelukkig, er is nog niemand dood!

Ik ga iets leuks doen!

Vriendin M. – ze is mijn vriendin al sinds de eerste klas middelbare school – kwam een paar weken geleden twee leraren ‘van toen’ tegen. Die leraren kregen on our watch een relatie, wat wij in die tijd natuurlijk hilarisch vonden.

Reünie

Eén van die leraren kwam spontaan met het idee van een reünie. Van de brugklas. Haar ‘mentorklas’, zoals ze zei. Vriendin M. was meteen enthousiast en mailde mij of ik wilde helpen. En daarom zit ik hier. In een eetcafé met wifi. Met een iPad voor mijn neus.

Onzeker

Vriendin M. is er nog niet. Vroeger zou dat me onzeker gemaakt hebben. Zo in mijn eentje in een horecagelegenheid. De situatie verbeterde weliswaar toen ik ging roken, maar ja, helemaal over ging het daar niet van. En mobieltjes hadden we niet.

Gelukkig is die tijd van onzekerheid voorbij.

Onzeker tijdens adolescentie

Vrouwen zijn het meest onzeker tijdens hun jeugd en adolescentie, heb ik wel eens gelezen. Zo’n beetje precies de periode waar wij ons nu in gaan verdiepen. Grappig, toevallig was ik laatst voor een opdracht nog met foto’s uit die tijd in de weer. Ik herinner het me nog goed. De rode lippenstift, kuif in je haar, bloesjes met ruitjes.

Zoeken naar oud klasgenoten

Als M. is gearriveerd beginnen we met zoeken naar onze ex-klasgenoten. De een vinden we via de lokale politieke partij, de ander via de volleybalverenging. Zo te zien is er nog niemand dood. Dat scheelt. Wat grappig om dit te doen, wat zal het leuk zijn om elkaar straks weer te zien. Te horen wat iedereen nu doet. Ik verheug me er nu al op om te laten zien hoe ik veranderd ben. Op geen enkel front meer onzeker. Trots op wie ik ben.

Ik heb er zin in!

Aan het einde van de avond hebben we een flinke lijst om te mailen. We hebben een mailtekst opgesteld en een datum geprikt. Nu maar hopen dat iedereen komt, dat zou wel heel bijzonder zijn. “We zijn er klaar voor M.,” zeg ik zelfverzekerd. “Ik heb er onwijs veel zin in!”

Gelukkig, nog even tijd

We rekenen af en ik spring op mijn fiets naar huis. Lachen man, die reünie. In mijn hoofd tel ik de weken af. Gelukkig heb ik nog wel even tijd.

Ik moet nog even naar de kapper, lijnen, bedenken wat ik aantrek (ik heb níks! Níks!) en mijn job-omschrijving opleuken. Maar dat heeft natuurlijk níets met onzekerheid te maken.

Foto vond ik hier en op www.esthervuijsters.nl lees je vandaag het bevallingsverhaal van gastblogger Dewi!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s