Een ongeluk zit in een klein hoekje

auto

En zou het ongeluk daar nou blijven, in dat kleine hoekje, dan zou het nog niet zo erg zijn. Maar met een fles drank op én een auto bij de hand, zit het ongeluk vaak gewoon midden op straat. Of nog erger: op de stoep! Continue reading

Advertisements

Gezinsuitbreiding


Sinds gisteravond zijn wij in het bezit van een heuse popcornmachine.

Ik was net boven, aan het bellen met vriendin F., toen ik Paul hoorde thuiskomen. Dat ging zo: eerst hoorde ik de sleutel in het slot van de voordeur, toen hoorde ik hele zware voetstappen, gezucht, gesteun, het schrapende geluid van karton langs een gestuukte muur, een creatief geformuleerde serie vloeken en de tenslotte het krakende geluid van de kelderdeur.

Dit kon maar één ding betekenen: Operatie Popcorn was geslaagd en man was het apparaat nu in de kelder inelkaar aan het zetten. Mazzel dat de kinderen al sliepen, die zouden anders zeker tot in het oneindige gaan staan drammen over het feit dat ze alvast wilden voorproeven.

Vriendin F. bleek op mijn blog al over de popcornmachine te hebben gelezen. Ze had zich even afgevraagd of Paul het écht zou doen, zo’n kermisattractie in huis halen. “Maar”, zei ze, “het is Pául, dus de kans was vrij groot dat het verhaal zou kloppen.” Afijn, vriendin F. kent mijn man ook al wat langer dan vandaag. (Net zo lang als ik hem ken om precies te zijn, F. was al mijn BFF toen ik Paul leerde kennen.)

“Over je blog gesproken,” ging F. verder, “dat van dat aggregaat, is dat ook serieus?”
Ik zuchtte. “Ik vrees van wel,”
“En dat van de oorlog, dat is toch een grapje? Of meende hij dat?”
Ik schoot in de lach.
“Je weet toch hij is? Natuurlijk denk hij niet écht dat er oorlog komt. Maar áls het zou komen, dan zou zo’n aggregaat heel handig zijn. Voor Paul is zoiets een heel logische gedachte.”

Op dat moment riep Paul dat de popcornmachine operationeel was.
“Nou”, zei F. “Een gemarmerde schuilkelder met een aggregaat en een échte popcornmachine. Ik weet in elk geval wel waar ík heenvlucht. Mocht het ooit oorlog worden.”

PS Jullie zijn ook welkom hoor, als de pleuris uitbreekt. We hebben twintig kilo op voorraad.

Ingesneeuwd


Vannacht zijn op de één of andere manier mijn gedachten ingesneeuwd geraakt.

Ik werd vanochtend wakker uit een hele rare, vermoeiende droom en ik kon het gevoel dat er iets aan de hand was maar niet van me afschudden. Niet dat ik me nou heel rot voelde, nee, het vooruitzicht van een dagje thuiswerken trok me wel, het was meer een soort blokkade. Alsof er een sneeuwduin lag tussen mij en de rest van de wereld.

Gisteren hadden we een heerlijke dag. Samen met mijn broer, mijn nichtje en mijn ouders gingen we schaatsen op een prachtige (natuur) ijsbaan in Lelystad. Het was koud en de wind was fel, maar wat was het super om met z’n allen zo lekker op het ijs te staan, de lucht vol ongeduldige sneeuw! Alsof de tijd ter plekke bevroor. Na afloop aten we erwtensoep en brood met spek om tenslotte nog even heerlijk in de sneeuw te spelen. Misschien is het daar ergens mis gegaan. Ik ben nogal openmindend natuurlijk en tja, als je dan in de sneeuw gaat rollen…

Het is best lekker rustig, zo zonder al die gedachten. En alle omgevingsgeluiden worden natuurlijk ook gedempt. Het is wit in mijn hoofd, wit en stil. Alsof ik sneeuwblind ben, maar dan met mijn blik naar binnen gericht. Annabel moest vanochtend drie keer vragen of ik haar haar wilde kammen en toen Lizzy een onaardige opmerking maakte vond ik daar eigenlijk niets van. De sneeuw verlegt mijn grens. Sneeuwgrens.

Toch ga ik straks maar even op zoek naar een speciale hersen-sneeuwschuiver. Of ik keer het zoutvaatje om boven mijn hoofd. Want het mag dan lekker rustig zijn, het is óók best een beetje vermoeiend, zo’n hoofd vol sneeuwjacht en bevroren gedachten. Ik vergeet steeds wat ik moet ik doen vandaag, en ik ben al drie keer voor niets naar boven gelopen. En met het schrijven schiet het ook niet op zolang ik geestelijk in een iglo zit.

Vlokken als woorden.
Telkens weer die witte waas.
Sneeuwbaleffect.

Echt, jullie moesten eens weten hoeveel moeite dit blogje me heeft gekost!

Waar zal ik eens over schrijven?


Waar zal ik vandaag eens over schrijven?

Misschien over Paul en zijn zoektocht naar de perfecte popcornmachine? En over hoe hij in zijn enthousiasme bijna een schuurgrote kersmisattractie had gekocht?

Of zal ik schrijven over gisteravond, toen bij de schoonheidsspecialiste was en een wimperpermanent kreeg dat eigenlijk een beetje mislukte waardoor ik nu een deuk in één van mijn wimpers heb?

Of misschien over mijn nieuwe hulp, waar ik zo blij mee ben. Onder andere omdat ze zo lief en vrolijk is!

En waarom zou ik niet schrijven over de koffie die ik net met buurvrouw C. gedronken heb? Of zou dat saai zijn? Het was gezellig hoor, maar waarom zou ik jullie daarmee lastig vallen?

Misschien kan ik schrijven over mijn nieuwe freelanceactiviteiten? Ik ben echt met heel leuke dingen bezig sinds ik mijn specialisaties (geld en gezin, kinderen en humor en de werkende moeder) via twitter bekend heb gemaakt. Aan de andere kant, alles verkeert nog in een embryonaal stadium, misschien is het wel te vroeg om daar al iets over te zeggen.

Of ik kan bloggen over de boeken die ik las de afgelopen tijd. Over dat het boek “Link” van Patricia Cornwell tegenvalt en dat ik heb genoten van “De Honderjarige man die uit het raam klom en verdween”. Kan ik meteen vragen of jullie nog leuke boekentips hebben.

En ik kan natuurlijk over de kinderen schrijven. Ik kan altijd over de kinderen schrijven. Over Liz die nu bridgen leert op school en Annabel die beweert dat ze twee harten heeft omdat ze zeker weet dat ze er eentje in haar hals heeft voelen kloppen. Altijd een goed onderwerp!

Ik kan het ook meer zakelijk houden. Boxingday: de dag waarop je niet langer je verpande levensverzekering van box 3 naar box 1 mag verhuizen. Heel veel mensen realiseren zich niet dat ze waarschijnlijk in de toekomst (veel) geld besparen wanneer ze een KEW clausule op een hypotheekpolis (gesloten na 14-9-1999) laten aantekenen!

En de sneeuw! Die levert ook altijd leuke verhalen op. Ik lig een beetje onder vuur bij een lokale sneeuwgooibende (ze hebben het op mijn raam voorzien) maar ach, die houden wel weer op. Leuker is natuurlijk het sleegebeuren. Elke middag gaan we naar ‘het veldje’ om met de slee te scheuren. Heerlijk. En dan die vogeltjes voor mijn raam, die echt spelen in de sneeuw! Zo lief!

O en dit weekend gaan we misschien schaatsen! In de buurt van Lelystad schijnt een goed watertje te zijn waar we de ijzers kunnen onderbinden. Ik hoop het zo, de meiden en ik zijn dol op schaatsen!

Tja. Eigenlijk zijn er zoveel onderwerpen om over te schrijven dat ik helemaal niet kan kiezen. Misschien moet ik vandaag gewoon helemaal geen blogje schrijven. Gewoon een dagje overslagen. Of jullie laten kiezen.

Ja, dat is een goed idee. Ik vraag het aan jullie. Ik heb natuurlijk de cijfers van Sanoma, maar dat zijn maar cijfers. Ik hoor het veel liever direct van jullie!

Wat vinden jullie de leukste blogjes? Waar zal ik over schrijven?