Hollandse Nieuwe komen op de fiets dit jaar

haring-groot

De eerste nieuwe haringen zijn inmiddels geland: in de decadente buikjes van een stel in Marbella woonachtige ‘Holandeses’.

Maar Nederland ‘vist’ heus niet ‘achter het net’ zoals De Telegraaf ons deze ochtend wil doen geloven. Nee hoor, vanavond zijn de échte Hollandse Nieuwe bij mij thuis, in de woonkamer. (Serieus, hoe kan je nou spreken van een Hollandse Nieuwe als je in Spanje zit, adiós, vaya toch weg!) Paul krijgt namelijk vandaag op zijn werk vijftien haringen, Hollandse Nieuwe.

Waar die haringen ineens vandaan komen weet ik eigenlijk niet. Paul werkt dan wel in een visgebied, maar die Hollandse Nieuwe komen natuurlijk niet zomaar overal aanzwemmen. Evengoed maakt het mij eigenlijk niet uit, al komen ze uit de lucht vallen. Ik kijk naar buiten, naar het zonnetje, en lik alvast mijn lippen. Jummie, haring vanavond, daar had ik al zin in toen ik wakker werd.

Paul daarentegen was de Hollandse Nieuwe vanochtend eigenlijk een beetje vergeten. Had hij nét besloten om op de fiets naar zijn werk te gaan, best een eind, mailde hij zojuist dat dat nu niet zo handig was, vanwege die vijftien haringen. Tja, die beesten kunnen natuurlijk niet fietsen en om ze nou met de taxi vooruit te sturen…

Dus nu heb ik hem gezegd dat hij de haringen maar onder zijn snelbinders moest doen. Niet te strak want anders zouden we vanavond haringmousse hebben, en dat hij dan niet te veel moest hobbelen. En als het te broeierig werd (het wordt 26 graden vandaag!) dan moest hij ze maar in een netje hangen. Dat zijn ze wel gewend.

Wat hij in elk geval níet, ik herhaalde NIET, moest doen, was de Hollandse Nieuwe meenemen in zijn buik, dat zou pas écht een heel slecht idee zijn.

Dus nu maar hopen dat de haringen de oversteek overleven. En als u straks iemand ziet fietsen met een sliert jubelende haringen achter zich aan, zwaai dan even naar hem. Vlaggetjesdag is een feit: de Hollandse nieuwe komt ons niet aanwaaien dit jaar, neen, ze komt op de fiets!

En ook op www.esthervuijsters.nl is het weer feest. Na VerrassingsVrijdag en een fotoblogweekend nu weer een verse blog op maandag.

Advertisements

Intense bewondering

lunch

Mensen die…

Mensen die ergens gaan lunchen en dan dikke plakken meergranen brood bestellen, bijvoorbeeld met tonijnsalade, met een glaasje water erbij, en er dan écht voor gaan zitten.

Mensen die het dan kunnen opbrengen om dan héél langzaam dat broodje ‘aan te kleden’: eerst verdelen ze de tonijnsalade met militaire precisie over het brood, vervolgens wordt de tomaat gefileerd, deze komt op de tonijn en onder de alfalfa. Soms wordt zelfs het bord nog verschoven om de lunch vanuit het juiste perspectief te kunnen bekijken.

Mensen die dan vervolgens ook echt een studie maken van hun lunch. De schoonheid van het voedsel in zich opnemen. En die dan tenslotte een piepklein stukje brood afsnijden, in hun mond steken om er vervolgens dan óók nog de volle voorscherven twintig seconden op te kauwen. Die dan hun bestek weer néér leggen (netjes, ook dat nog!) en even voor zich uitstaren.

Mensen die op die manier zeker drie kwartier doen over hun lunch.

Díe mensen. Daar heb ik toch zó’n bewóndering voor!

Hoe goed ken jij de Marokkaanse keuken?

De lekkerste gerechten uit o.a. Arabische, Spaanse, Corsicaanse, Portugese, mediterrane, Afrikaanse, Turkse en Joodse invloeden zijn erin te ontdekken. Eten is heel belangrijk in de Marokkaanse cultuur en daarom maken ze van elke maaltijd een feestje met een mooi gedekte tafel en prachtig opgemaakte schalen. Hoe goed ken jij de Marokkaanse keuken en eetgewoonten? Doe de test!

Echt winter

Vriendin F. was er gelukkig al vroeg.

Zij had nergens last van. Ze waaide hooguit een beetje omver, onderweg naar mijn huis. Vriendin H., die later zou komen, had minder geluk. Zij kreeg te maken met een boom op de rails. Via een aantal omliggende stations kwam ze uiteindelijk – anderhalf uur na de planning – per taxi voorrijden.

Ondanks het onstuimige weer besloten we naar het restaurant te fietsen. “We vinden het niet leuk dat jij anders geen wijntje kan drinken,” zei F. En dus gingen we fietsen. Met alle gevolgen van dien want onderweg werden we overvallen door een hagelbui. Bovendien waaide ik met F. en al (ze zat bij mij achterop) bijna van mijn fiets af.

Later die avond brachten we H. weer naar het station. De weg lag vol met kleine hagelstenen. Sneeuwwitte minikiezeltjes. H. had haar vriend gebeld voor de treintijden en had vervolgens precies de verkéérde informatie doorgekregen. Gevolg; pas een uur later, 00.49, ging er weer een trein. En die had nog vertraging ook. Het was koud op het station maar gelukkig moesten we zó hard lachen – te flauw om hier te vermelden – dat we vanzelf weer warm werden.

Vanochtend kwam Lizzy vertellen dat er sneeuw lag. “Echte sneeuw,” Ze trok de gordijnen open op te laten zien dat ze geen onzin praatte. Direct daarop vloog ze weer naar beneden om samen met Annabel naar buiten te gaan. Nog geen tien minuten later stonden ze alweer voor de deur.

“Kijk,” zeiden ze glunderend. “We hebben een sneeuwpopje gemaakt. Nu is het echt winter he?”

Auw, auw!

Ik ben me toch smerig geprikt!

Gisteravond, ziekenhuis. Moest op visite bij reumatoloog. Heb nu niet meer van die (reuma) áánvallen, heb nu eigenlijk altijd ‘plekjes’. Kleine ontstekingen die van gewricht naar gewricht ‘springen’. Dat kan. Palindroomreuma kan overgaan in R.A. (Reumatische Arteritis). Inderdaad, die geraniumaandoening.

Anyway, dat hele gesprek met de dokter viel me niet zo zwaar als het gedoe er na. Moest weer geprikt en gefotografeerd worden (röntgen) dus daar zat ik weer. Bandje om arm, naald erin, hoppa.

Prikt die DOOS niet goed in die ader. Dus frutten met die naald. Deed me toch zéér zeg, ik dacht dat ik neer ging. En daarna werd mijn hele arm stijf. Echt, last tot aan mijn schouder! (En dat terwijl mijn ándere schouder al pijn deed want peesontsteking!) Arme, arme ik.

Al met al ben ik hierdoor bijzonder prikkelbaar vandaag!