Zaterdagnieuws


Vrijdagochtend wisten we nog nergens van, gistermiddag prijkte er opeens een prachtige (sport) bokaal op de kast. Hoe kwam die daar nou?

Annabel mocht zaterdag invallen tijdens de finale van het turn 4-kamp voor de regio Midden-Nederland. Dat hoorden we vrijdagmiddag om vijf uur (!) tijdens het crematieturnen. Er was een zieke en het team wilde Annabel. Ze stuiterde die les nog harder dan normaal.

Zaterdagochtend smeerde ik bolletjes voor haar en Paul. Ik zou niet meegaan. Activiteiten op het Lizzyfront dwongen ons om te splitsen. Ik smeerde echter wel de broodjes want ik wilde dat er normaal werd geluncht. Geen dure broodjes kroket, om over ongezonde snegers nog maar te zwijgen.

“De broodjes liggen op de trap,” zei ik terwijl ik Annabel nogmaals succes wenste. “Ik ga nu weg, maar je moet ze niet vergeten.”
“Neehee,” zuchtte Paul. “Dat hoef je echt geen drie keer te zeggen!”

Twee minuten laten was ik onderweg met Liz naar de stad, mijn gedachten bij mijn Kleine Kampioentje.
Regelmatig checkte ik mijn telefoon. Geen bericht is goed bericht, hield ik mezelf voor. Het duurde best lang. Ik was blij dat ik een extra mueslireep bij de broodjes gestopt had.

Einde van de middag kreeg ik een sms’je: “Sorry, ik ben het brood vergeten.”

Direct gevolgd door: “Maar haar team is wél derde geworden!”

Advertisements

Oor-Bel


Het weekend stond in het teken van de vier V’s: Voetbal, Verjaardag en Vertellen over Vrijdag.

In dat (middelste) kader togen we op zaterdag al naar de juwelier om gaatjes in Bells oren te laten schieten. Cadeautje voor haar zevende verjaardag. Zo gepiept en ze reageerde een stuk relaxter dan haar zus destijds, zelfs toen het schietapparaat bleef hangen en er enorm geprutst moest worden om het achterkantje goed vast te krijgen.

Zondag – op de ‘familie’ verjaardagdag – liep de kleine Klets heel stoer en groot door het huis: compleet hyper op haar nieuwe roze all stars en met échte oorbellen in. Gelukkig was het best mooi weer kon er heerlijk in de tuin gespeeld worden, mét de hoepels en de hangmat. Alleen bleek hangmat niet bepaald (oor)belvriendelijk: binnen vijf minuten was de Klets één knopje kwijt.

Lizzy vond de oorbel terug, maar niet het achterkantje. Naarstig werd er gezocht naar een vervangend achterkantje terwijl we ondertussen probeerden het knopje weer in Annabel haar oor te krijgen (wat nog helemaal niet meeviel, eigenlijk zijn oorlellen helemaal niet zo flexibel!). Uiteindelijk zat alles weer op zijn plek en kon er weer gespeeld worden. “Doe een beetje voorzichtig,” zei ik nog.

Tegen dovemans oren natuurlijk, want we waren nog geen uur verder of de oorbel lag er weer uit. En dit keer kregen we hem er helemaal niet meer in. Het zweet stond inmiddels op mijn voorhoofd en Annabel was in tranen (pijnlijk!) toen de buurvrouw bedacht dat we het knopje er misschien van achteren door moesten steken. Dat lukte, maar toen mocht de bel er van Bel niet meer uit. We knepen het achterkantje met een tangetje stevig dicht en verzekerden de freule dat het heus, nee écht niet, raar was dat ze nu één oorbel achterstevoren in had.

Vannacht om twee uur werd ik wakker van een kleine gil. Annabel zat rechtop in haar bed met een knuffel (eend) aan haar oor. “Ik zit vast!” riep ze boos. “Ik zit vast aan Eend!”
Voorzichtig peuterde ik (slaapdronken en in het donker) Eend van mijn dochters oor. Daarna gooide ik alle knuffels uit bed. Better safe than sorry. Ik sliep die nacht verder niet heel goed, ik droomde over (oor) bellen en alles wat daarmee mis kon gaan.

Had ik nou toch maar gewoon playmobil gegeven…

Zo fijn als iemand anders voor je beslist!


Ik kwam er maar niet uit.

Moest ik nou een nieuwe auto kopen of deed ik duurzaam en kocht ik een elektrische fiets (waar waarschijnlijk vooral Paul plezier van zou hebben)? Een moeilijke beslissing waar ik al eerder over schreef.

En telkens als ik dan dacht dat ik eruit was – de zon scheen, natuurlijk ging ik voor de fiets – dan gebeurde er weer iets waardoor ik van gedachten veranderde. Bleek ik een training ergens in het Noorden te hebben op een dag dat ik ’s ochtends in het Zuiden moest zijn. Lekker handig, zonder auto. Of het regende heel hard en ik moest weg.

Ondertussen had de garage me laten weten dat de ‘restanten’ van mijn auto (‘hoho’, zei ik, ‘niet zo oneerbiedig he?!’) te koop stonden op internet. De expert zou snel met een rapport komen. Gisterochtend haalde ik mijn auto alvast leeg. Afvalzakje uit Frankrijk, gelukspen, bekraste cd van The Dire Straights, man, wat hadden dat karretje en ik toch veel meegemaakt. Toen niemand het zag gaf ik hem snel een zoentje op zijn voorruit.

Die avond mopperde ik tegen Paul.
“Ik weet het gewoon echt niet, ik vind eigenlijk dat ik geen andere auto moet kopen, dat ik gewoon met de fiets verder moet. Ik krijg er sowieso niet voor wat de auto voor mij waard is, maar ik baal nu al van al dat geregel. Moet ik voor mijn werk ergens zijn, moet ik telkens een auto regelen.”
Paul begreep het probleem en zei dat ik zelf moet beslissen.
“Ik heb geen zin om te beslissen”, mokte ik, “ik kan er toch niets aan doen dat ik voor mijn sokken ben gereden!
“Bezit brengt risico met zich mee,” zei Paul wijs. (Die had hij van mij! Kon niet anders!)

Ik ging die avond naar bed en droomde dat mijn portemonnee leeg was en dat ik fiets noch auto kon betalen. Voorlopig zou ik niets doen, besloot ik. Ik kon gewoon niets beslissen.
Een uur later ging de telefoon. Het was de garage.
“We gaan je auto repareren!”
“Sorry?”
“Je hebt een Sinterklaaspolis, zoals wij dat noemen, je auto is de reparatie eigenlijk niet waard, maar we mogen hem toch maken.”

Een Sinterklaaspolis. Zo hoor je nog eens iets nieuws. (Ik werk ook pas vijftien jaar in de verzekeringen natuurlijk.)
Maar goed. Ik ben blij. Ik krijg mijn fijne karretje terug en ik hoef lekker geen beslissing meer te nemen. Dat heeft iemand anders voor me gedaan. Zo fijn.

Dank u wel Sinterklaasje.

Tutti Frutti XVII

Een mooie herfstdag, gouden blaadjes en een blikkerig zonnetje.

Het is er weer tijd voor!

“Het is nogal hersendodend werk.”

“En dan ben ik zeker weer de kwaaie peer!”

“Ik heb mijn kinderen nooit te kort geschoten.”

“En dan loopt het kaarsje langzaam leeg.”

“Geluk zit in een klein hoekje.”

“Daar ben ik op voorbaat al tegen.”

“Die opa heeft een heel leven achter de rug, maar ik heb nog een heel leven voor de buik.”

“Wat hoor ik daar uit mijn ooghoeken?”

“Die kan daar wel een pootje breken!”

“Dat was echt een maatje te ver!”

“Ik zorg wel dat ik hem de mond snoei.”

“Laat haar maar in haar eigen soep gaarkoken.”

“Daar is het laatste woord nog niet over gevallen!”

Dank allemaal voor de leuke inzendingen!
Je kunt mij ook volgen op Twitter, daar slinger ik met enige regelmaat een leuke Tutti het net op.

Zo noemen de celebs hun kinderen

Wat is het toch met die celebrities die hun kind per se een rare naam meegeven? Als je cynisch aangelegd bent, zou je kunnen zeggen dat het voor hen slechts weer een manier is om in het nieuws te komen. En je zou nog gelijk hebben ook, want van de vage Amerikaanse goochelaar Penn Jillette hadden wij nog nooit gehoord. Tot hij zijn jongste dochtertje (hou je vast!) Moxie CrimeFighter noemde! Volgens Penn zelf zijn de mensen die kritiek op deze naam hebben, ‘losers die zelf Dave ofzo heten’. Tja.

Volgens de deskundigen (psychologen ed.) verzinnen voornamelijk celebrities dit soort namen vanuit het idee van ‘Ik ben bijzonder en anders, dus moet mijn kind ook bijzonder en anders zijn’. Het laatste dat je wilt als celebrity is dat je overkomt als ‘normaal’. Je kunt het je dus simpelweg niet veroorloven om je kind een gewone naam te geven.

Daar komt nog bij dat iedereen een naam heeft. Als celebrity moet je dus echt moeite doen om daar nog iets bijzonders van te maken. Het is eigenlijk hetzelfde als ‘slank’ zijn. Iedereen kan gewoon slank zijn, maar als celebrity moet je superslank zijn. Of mooi. Mooie mensen zat, maar een celebrity is supermooi. Om maar wat vergelijkingen te trekken. Hetzelfde geldt dus voor de naam. Iedereen heeft een naam, dus moet je als celebrity een supernaam verzinnen. Nicolas Cage nam die supernaam trouwens heel serieus: zijn jongste zoontje heet Kal-el. Voor degenen onder ons bij wie er nu géén belletje gaat rinkelen: Zo heette Superman voordat zijn thuisplaneet Krypton ontplofte en hij op aarde gillende vrouwen redde uit aardspleten.

Een andere verklaring is het feit dat de meeste celebrities acteurs of zangers, dus erg creatieve en fantasierijke mensen zijn. Ze bedenken gewoon heel makkelijk aparte namen. En als artiest is het natuurlijk je taak om anders te zijn, mensen te laten nadenken, met andere invalshoeken te komen en burgerlijke conventies te doorbreken. Om je kind een heel gewone naam te geven, voelt dan aan als toegeven aan het normale, het gangbare. En nee, dat wil je dus niet!

Wat ook meespeelt met de rare namen, is dat kinderen van de rich & famous door hun ouders vaak niet als individu worden gezien, maar als deel van henzelf, zeg maar een soort aanhangsel. Ze dragen dezelfde dure design kleding als hun ouders, lijken (natuurlijk) op hun ouders en worden meegesleept naar alle events waar paps en mams hun beroemde neus moeten laten zien, en worden geacht ook vlot gebekt en fotogeniek te zijn. Dan is het ook maar een kleine stap om je kind een naam te geven die jij ‘wel gaaf’ vindt, zonder rekening te houden met het feit dat je kind die naam zijn hele leven meesjouwt. Lekker narcistisch, zeg maar.

En hoe het met de kinderen zelf staat? Ach, volgens een drukbezochte Hollywood therapeut hebben kinderen van rijke en beroemde ouders vaak zoveel issues, dat het hele rare-naam probleem daarbij in het niet valt!

Die arme rijke kindjes toch!

De meest favoriete thema’s voor vreemde kindernamen blijken Bloemen/Kruiden/Bomen/Fruit te zijn:
– Jamie Oliver heeft twee dochtertjes: Poppy Honey en Daisy Boo. Dus eh, Papaver Honing en Margriet Boe?
– Gwyneth Palthrow’s dochter gaat nog steeds als een stuk fruit door het leven: Lieve kleine Apple. Zelf vond ze het zo puur, lief èn vooral bijbels klinken.
– Geraldine Estelle Halliwell, wellicht beter bekend als Ginger Spice, is trots op haar dochtertja Bluebell Madonna. Dus Wilde Hyacint Madonna.
– Heet je zelf heel gewoon Katie Holmes en Tom Cruise, noem je je dochter Suri. Dat is Perzisch voor Roos.
– Sting and Frances Tomelty noemden hun dochter eens niet Roosje ofzo, maar Fuchsia.
– Toen hun baby met perzikhuidje werd geboren, konden Bob Geldof en Paula Yates niet anders dan hun dochter Peaches te noemen. Haar zusjes heten Fifi Trixibell en Pixie.
– Simon (Duran Duran) en Yasmin Le Bon gaan op de exotische tour met hun dochtertjes Saffron Sahara, Amber Rose en Tallulah Pine.
– Sylvester Stallone doet het met mystieke salie: Zijn dochter heet Sage Moonblood.
– Hun met klimop begroeide huis inspireerde Eddie Murphy en Nicole Mitchell tot de naam Zola Ivy (Zola Klimop, dus).
– Will en Jada Smith doen het ook met groen: Hun dochtertje heet Willow (Treurwilg) Camille (Kamille) Reign (zou Regen kunnen betekenen).

Je zou kunnen zeggen dat de Hollywood Rich & Famous de adel van Amerika is. Vandaar dat velen hun kroost vorstelijke namen geven:
– Dat er bij Michael Jackson een steekje los zit, ach, dat wisten we al. Maar wist je al dat zijn kinderen achtereenvolgens Prince Michael JrPrince Michael II en Paris Michael Katherine Patricia heten? Hoezo narcistisch?
– Broertje Jermaine Jackson kan er trouwens ook wat van: Zijn dochter heet Jermajesty.
– Fotomodel Jordan en haar liefhebbende echtgenoot zanger Peter André (dat stel met dat kinky seksleven) wilden ook graag een prinsesje in de wieg vinden. Hun dochtertje heet Prinsess Tiaamii.
– 50 Cent werd vader van een echte Marquise.


En dan heb je nog de celebs die het hogerop zoeken, zeg maar richting hemel:
– Daar hebben we een Astrella Celeste, zusje van Oriole Nebula en dochters van  Donovan en Linda Lawrence.
– Kijk, een Blue Angel! Dochter van U2’s The Edge en Aislinn O’Sullivan (die hun papa en mama ook danken voor hun vreemde namen!)
– Lil’ Mo probeert alvast een plekje in de hemel te reserveren met haar kinderen Heaven en God’Iss Love Stone.
– Paula Yates (die van onder andere Trixibell) bedacht een hemelse naam voor een andere dochter: Heavenly Hiraani Tiger Lily.
– Het stond in de sterren geschreven dat het kind van Andre Benjamin en Erykah Badu (huh?) Seven Sirius moest heten…
– En dan nog een mix tussen zon en regen: Bij acteur Ving Rhames en zijn vrouw Deborah Reed zag Reign Beau, broertje van Freedom, het levenslicht. (Reign Beau, rainbow, dus regenboog!)

En als je een kind krijgt, moet hij/zij natuurlijk wel een stoere naam hebben:
– ‘Mijn eigen kinderdroom was piloot of politieman worden’, moet acteur Jason Lee gedacht hebben. ‘Laat ik mijn zoon dus maar Pilot Inspektor noemen’.
– En als je geen naam kunt bedenken, noem je hem gewoon ‘Kind’. Kort, maar krachtig. Het werd Kyd, zoon van David Duchovny en Tea Leoni.
Rocket, Racer, Rebel en Rogue. Vier zoontjes, vier keer stoer volgens Robert Rodriguez.
– Zijn padvinders stoer? Volgens Bruce Willis en Demi Moore wel. Zij noemden hun dochter Scout, zusje van Tallulah en Rumer.
– Wat is er stoerder dan een piraat? Niks. Dus noemen we hem maar Pirate, aldus Jonathan Davis en zijn pornovrouwtje Deven Davis.

Het is ook best wel stoer om je kind naar een beest te vernoemen.
– Een beer heeft iets zachts en toch iets onoverwinnelijks. Het zoontje van Chili Peppers’ zanger Anthony Kiedis heet Everly Bear.
– Dan hebben we ook nog Rufus Tiger, zoon van Roger Taylor, en broertje van Tiger Lily en Lola Daisy (die dus eigenlijk in de bloemencategorie thuishoren!)
– Een tikje zweverig van Mia Farrow om haar zoon Lark Song (Leeuwerik Gezang) te noemen.
– Een sportmerk en een stoer beest, dit meisje kan later haar lol op: Erykah Badu (die haar zoontje de naam Seven Sirius schonk) noemde haar dochtertje Puma.

En dan hebben we nog wat namen die echt gewoon te raar voor woorden zijn. Die wilden we jullie niet onthouden:
– Wat ons betreft Dé Topper der vreemde kindernamen: Shannyn Sossamon (bekend van A Knight’s Tale) noemde haar zoon (zorg dat je stevig zit!): Audio Science.
– Tony Braxton blijkt een notoire jeansliefhebster te zijn. Haar zoontjes heten Denim en Diezel.
– Spike Lee en Tonya Lewis Lee vonden dat hun zoon op een tas leek. Vandaar de naam Satchel.
– Een zekere meneer Rob Morrow vond het erg grappig om zijn zoon Tu Morrow te noemen. Even een doordenkertje.
– Actrice Rachel Griffiths (Six Feet under) en Andrew Taylor zijn dol op vrolijke muziek. Getuige hun zoontje Banjo.
– En tenslotte ook een stel dat nu even aandacht krijgt dankzij hun vreemde keuze in kindernamen: Anna Ryder Richardson en Colin MacDougall zijn de trotse ouders van Dixie Dot en Bibi Belle.

Laatste werkdag

Na een dag hard werken keer ik huiswaarts.

Zo. Dat was het. Vanaf nu heb ik vakantie. Het regent dat het giet, maar het deert niet. Ik heb vrij. Drie héle weken. En over een paar dagen vertrekken we naar het zuiden van Frankrijk. Ik zal die vakantie vanavond eens goed inluiden.

Ik ben echter de drempel nog niet over of ik krijg een emmer in mijn handen. “Snel,” roept mijn moeder. “Annabel moet spugen.” Ze rent naar de keuken om doeken en dettol te halen. De emmer en ik zijn net op tijd binnen. Lizzy stampt boos naar boven. “Ik vind het víes!”

De rest van de avond is vloeibaar. Annabel slaapt, drinkt en spuugt. Lizzy wil niet slapen zolang Annabel beneden is. We lezen eindeloos boekjes, gaan in bad en kijken televisie. Na een tijd valt Lizzy in slaap. Annabel blijft piepend en met flinke koorts achter in mijn armen.

Ik haal een aspirientje en aai mijn kleine meisje over haar bolletje. Zo ziek, zo zielig. Samen kruipen we in bed. Ik lees een boek terwijl zij zich tegen me aankrult. Buiten regent het nog steeds. Het is knus. Maar toch.
Ik had me het begin van de vakantie anders voorgesteld.

Leer nee zeggen

Dat geloof je toch niet?!

Ben ik éindelijk een ochtend ‘vrij’ (Lizzy naar school, Annabel bij mijn ouders) word ik ‘gestrikt’ door de kleuterjuf. Of ik éven kan helpen. “De klas moet van herfst naar Sinterklaas,” zegt ze.

Het zet me aan het denken. Staat er met grote groene letters ‘vrij’ op mijn voorhoofd? Straal ik een ongewone oproep voor bezigheidstherapie uit? Of is het gewoon omdat ze weten dat ik toch nooit kan weigeren.

Afijn, uiteindelijk ben ik nu pas thuis. Net op tijd om Annabel op te halen.

Note to self: “Leer nee zeggen” van Patti Breitman bestellen.