Mijn weekend XL


Zo zeg, was ik even Afwezig!

Jullie dachten vast dat ik mijn blog aan de wilgen had gehangen, het blogje erbij neergegooid had of blogtechnisch een pakje sigaretten was gaan halen!

Maar nee, ik ben er nog. Sterker nog, ik maak mijn afwezigheid goed met een XL verslag.

Ik had gewoon een bijzonder druk weekend!
Dat begon vrijdagochtend al. Ik had vriendin M. beloofd dat ik haar ’s ochtends zou helpen met het heen en weer rijden van een paar zakken kleding voor haar tweedehands kinderkledingbeurs. Afijn, om negen uur stond ik voor de deur alwaar niemand opendeed. M. bleek boodschappen doen en in de achtertuin trof ik vriend A. die een joint aan het roken was. Ik pakte een stoel, een kopje koffie en ging lekker in het zonnetje zitten. Het bleek het bijzondere begin van een uitermate gezellige dag. Uiteindelijk was ik ’s avonds om half tien pas weer thuis. (Dat kwam niet door de joint van A. natuurlijk maar omdat het gewoon erg leuk was om op de beurs te helpen.)

Zaterdagochtend reden Paul, de Kletsen en ik, in alle vroegte (elf uur ’s ochtends) naar Noord-Holland om de verjaardag van ons nichtje E. te vieren. Vier jaar alweer, een hele grote meid. Het mooiste cadeau (al zal E. dat zelf niet zo hebben gezien) was natuurlijk de dag zelf. Eén oktober, hartstikke herfst, en de kinderen speelden buiten in het zwembadje.
“Nog even,” zei ik tegen Liz. “En dan vieren we jouw verjaardag ook buiten!” (Liz is van vijf januari.)

Weer thuis ging al snel de vuurkorf aan. Binnenzitten konden we nog zolang! We aten broodjes bij het vuur. Liz smakte en kreeg op haar kop. Annabel at met haar pink in de lucht en meende dat zij wél wist hoe moest eten.
”Met je pink in de lucht eten is héél beschoft.”
We zaten nog lang buiten. Met en (later) zonder kinderen. En met de buren. We stookten een halve boom op en dronken er prosecco bij. Technisch was de zomer voorbij, in ons hoofd was het nog immer zonnig. (Vooral na een paar glaasjes prosecco.)

~~~~

“Zo,” zei buurvrouw C. de volgende ochtend toen ze naast me in de auto plofte. “Ik ben blij dat ik dáár weg ben.” Ze knikte in de richting van haar huis en gooide haar tas op de achterbank.
Ik lachte, startte de auto en reed richting de snelweg. “Anders ik wel,” zei ik. “Was jouw vrouw net zo gezellig als mijn man?”
“Mijn vrouw?” zei C. “Nee, de kinderen. Ruzie met elkaar terwijl ze in verschillende ruimten waren, dat werk.”
Ik knikte begrijpend. “Liz had al ruzie met Bel nog voor Bel wakker was, dat is ook knap hè? Maar na het ontbijt ging het wel goed. Ze gingen lekker bovenspelen. Ik had vooral last van Paul. Of hij van mij, ’t is maar net hoe je ’t bekijkt natuurlijk.”
Ik zuchtte dramatisch. “En dan wil gewoon even ergens over praten, krijg ik zo’n nietszeggend antwoord en een geërgerde blik.
Ik sloeg af richting Utrecht terwijl C. haar Iphone tevoorschijn haalde. “We kunnen straks in ‘t restaurant even lekker wordfeuden!”
“Ja, super!” Ik zette de radio wat harder en neuriede zachtjes mee. Dit uitstapje was echt een goed idee van C. We hadden dit gewoon even nodig. En terwijl we en passant de voor- en nadelen van homo- en heterorelaties bespraken (C.: “Ja, maar wij moeten overál over praten. Dat is ook vermoeiend hoor!”) verliet ik bij Nieuwegein de snelweg.
“Vijfentwintig graden is het al,” zei C. toen we de parkeergarage binnenrijden.
“Ja. Warm hè? Zeg, we staan bij de C., onthoud jij ‘m even?”
Terwijl we beiden een grote blauwgele tas pakten werp ik nog snel een blik naar buiten. Vijfentwintig graden, rode herfstbladeren vlammend in het zonlicht. Links van me het restaurant – de bullar in de aanbieding – rechts de trap naar het magazijn.
“Zeg,” zei ik, ter hoogte van een Billy. “Hoe erg is dit eigenlijk op de schaal van Sneu?
C. liep in de richting van een mooie chaise longue en zei: “We nemen wel de lange route hoor .”

~~~~

Het weekend eindigde in de Soesterduinen, een bijzonder natuurgebied met uitgestrekte duinen, zonder zee maar met bos. De kindertjes speelden in het zand (ze gingen graven naar Australië hetgeen wij van harte toejuichten want dat hield ze even bezig) en wij speelden Wordfeud, losten een cryptogram op en maakten ruzie met een hondenbezitter die het kennelijk normaal vond dat zijn hond over de chips en het drinken van onze kinderen pieste.
Toen buurvrouw C. ‘en bedankt!’ riep, zei hij dat we niet zo moesten zeiken. Aangezien hij nogal groot was en een heleboel tatoeages had, slikte ik de opmerking ‘dat ik vond dat vooral zijn hond niet zo moest zeiken’, maar in. (Wat is dat toch met sommige hondenbezitters, er was er ook al een die het normaal vond dat zijn hond vlak naast de kinderen ging zitten poepen. Hij liet het gewoon liggen!)

En toen was het alweer maandag en zat ik op kantoor. Er komt een drukke week aan met veel afspraken en extra werk. Een beetje gestresst word ik ervan. Van extra werk spring ik sowieso geen gat in de lucht (gelukkig maar, het gat in de ozonlaag is al zo groot!) en stress, dat moeten we niet hebben.

Adem in, adem uit. Dit weekend pakken ze mooi niet meer af!

PS Wat betreft de kopfoto: er gebeuren heel rare dingen deze herfst!

Advertisements