Goed voornemen

“He Es,” dacht ik vanochtend. “doe dat nou niet!

Het is echt niet nodig om op maandagochtend, om zeven uur ‘s ochtends, de hele week te plannen. Eigenlijk is een dag al teveel! Wat je vrijdagavond eet, zie je dán wel. En dat turnwedstrijdje van zaterdag, dat komt wel goed. Vrijdag zoek je de route even op en zaterdag zet je de wekker wat vroeger.

En wat betreft je kleding; je hebt gisteren al een spijkerbroek klaargelegd. ’t Pas heus wel bij je aura, echt. Morgen gooi je ‘m in de was en dan zoek je weer wat anders uit. Er hangt genoeg in je kast. En anders heb je nog altijd de jurkjes, die kunnen altijd. Niet zo onzeker, dat past niet bij je karakter.

En dat je zo naar kantoor moet, nou en? Even heen en weer en daarna aan de koffie. Of je dan nog tijd heb om aan je boek te schrijven? Zie je dan wel weer. En de hulp komt vanzelf, maakt het nou uit dat je haar niet meer gesproken heb. Ze komt altijd. Ze komt nu ook. Leg de sleutel maar gewoon onder de mat en stuur haar een smsje.

Inderdaad, Lizzy heeft niet zo goed geslapen. Maar ook niet heel slecht. Vanavond gewoon een beetje vroeg naar bed en dan is ze weer de oude. Of jij ook vroeg naar bed moet? Mens, dat zie je vanavond toch wel? Misschien wil je wel lekker nog even televisie kijken na het zwemmen, weet jij veel?! Je moet niet zoveel denken.

Is het te laat voor een goed voornemen?

Ik draai de douche dicht en neem me voor om vanaf nu ’s ochtends niet verder te denken dan mijn eerste kop koffie. (En die ga ik nu nemen!)