Ik zou je in een doosje willen doen…

“Zal ik uw baby even inpakken?”

Het is 2014. Het jaar van de NSA-bestendige smartphone, de eerste Koningsdag en het cyborg-orgaan. Maar ook: het jaar waarin het voor het eerst mogelijk zal zijn om (de echo van) je ongeboren kind in popvorm uit te printen. Om er vervolgens… tja, wat móet je er vervolgens eigenlijk mee?!

Ik zou je in een doosje willen doen…

Je stopt zo’n halffabricaat natuurlijk niet zomaar in een doosje. Toch? Maar om zo’n papier-maché foetus nou op de schouw te zetten… lijkt me niet. Misschien leg je het vast in een wiegje? Nogal Rosemary’s baby, lijkt me. Bovendien is het eigenlijk een lelijk ding, want laten wel wezen, zo’n prematuurtje wint de schoonheidsprijs niet. Of kunnen we ze ook al laten driedeefotoshoppen?!

E.T. phone home!

Inplakken in een fotoboek gaat natuurlijk niet. Inscannen en doormailen naar oma óók niet. Eigenlijk kan je er niets mee, met zo’n ‘4d echo’. Behalve bewaren, in een doosje, achter het schot op zolder. En daar ligt-ie dan te verstoffen. Voor altijd prematuur, in het donker. Totdat je peuter hem een keer vindt en een trauma overhoudt aan de close encounter met zijn ongeboren alter ego.

3D geprinte baby

“Mamma heeft jou door een 3D printer laten namaken, toen je nog in mamma’s buik zat!” Toegeven, er zijn betere verhalen. En wie zegt dat het échte kind straks niet óók in het donker achter het schot ligt? Bijvoorbeeld als er een broertje of zusje komt? Ik zou daar als driejarige niet gerust op zijn…

Gelukkig hebben we de foto’s nog

Nee. Mocht ik destijds de keus hebben gehad, dan had ik toch gewoon gekozen voor een fotootje van die vage vlek in mijn baarmoeder. Zo’n warrige wolk met twee sprieten en mini-handjes. Die had ik dan gewoon weer in het fotoalbum geplakt, met zo’n schattig scraplijstje eromheen.

“Kijk, dit was jij in mamma’s buik!”

Ik ben niet tegen vooruitgang. Maar baby’s horen in het fotoboek. Niet in een doosje.

Meer Esther? Volg mij ook op www.esthervuijsters.nl