Doen jullie aan Halloween? + tips voor feestjes

Doen jullie aan Halloween?

Ik wel, ik ben er dol op! Niet dat ik nou alle hippe Halloweenparty’s (zoals deze feestjes in Amsterdam) af ga, of dat ik avondenlang door het huis spook, dat niet. Maar ik éér de zielen wel. Ik snijd pompoenen met de meiden, ik bak spidercupcakes (deze zijn echt leuk!) of ik hang zelfgemaakte spinnen op.

Antroposoofje

grafsteenIk versier ook ons huis een beetje. Dit jaar plakte ik ‘bloederige handen’ op het raam en plaatste ik grafsteenbeeldjes in de vensterbank. De buren hebben al geklaagd, maar ik verschuil me achter mijn antroposofische seizoeninstelling. Ja, dan vallen ze inderdaad stil. Mooi man.

Griezelverhaal

Ik heb ook wel eens een griezelverhaal op school verteld. In het donker, met gekke geluiden en na afloop allemaal een lekkere oogbal om te snoepen. Dat was leuk, alleen begreep ik dat er ’s nachts een paar kinderen niet konden slapen. Sindsdien vertel alleen nog maar sprookjes.

Halloween

Dit jaar is Halloween extra leuk hier. Dat zit zo, het oude ziekenhuis (waar ik praktisch naast woon) staat leeg en men had eigenlijk al willen beginnen met de sloop. Maar. Toen besloot een zwerm beschermde vleermuizen uit de naburige kerk hun bivak op de slaan in de het oude gebouw.

Freakshow!

En nu kan de gemeente dus niets doen. Nou ja, bijna niets. Ze hebben rare apparaten geplaatst die met bepaalde geluiden en lichtflitsen de mini-draculaatjes weer naar ‘huis’ moeten krijgen. Toen ik gisteravond – in het donker – langs de plek des onheils liep, werd ik getrakteerd op een waar spektakel! Een leegstaand, donker gebouw, vol vleermuizen, overal rare lichtflitsen en enge geluiden! Wow! Vet man!

Dus. Zoek je nog een kekke Halloweenparty in het midden van het land? Zet dan snel je masker op, neem een fles bubbels mee en spoed je naar het Bergkwartier in 033.

Ik wacht op je!

Foto vond ik hier en wil je meer van mij? Hier schrijf ik vandaag over ‘shotgun’, het nieuwe woord van de kinderen!

Oeps…

“Nérgens aankomen!”

Annabel haar kleine handje zweeft boven de glazen kerstengeltjes. Als ze mijn dreigende blik ziet, laat ze hem snel weer zakken. Als mamma zó kijkt, is het ernst. Een verkoopster knikt goedkeurend.

We slenteren langs de gekleurde ballen. De kerst schittert ons tegemoet. Tussen de glinsterende versiering hangen takken mistletoe.
Boven ons hoofd fietst een kerstman heen en weer.

“Páts….”
De verkoopster en ik draaien tegelijk ons hoofd om. De kinderen kijken ons verschrikt aan. “Wij deden niets,” zegt Lizzy. “Echt niet.” zegt Annabel. Twee paar lege handjes worden naar ons uitgestoken. “Kijk!” Grote, onschuldige ogen.

“Sorry,” klinkt het iets verderop.
Automatisch kijken de verkoopster en ik over de hoofden van de kinderen heen.
Tussen de pieken en het engelenhaar staat Paul. In zijn hand heeft hij een kapotte kerstbal. “Ik kneep helemaal niet hard,” zegt hij.

De Pannenkoekenboot

Wil je niet drie uur lang naar hetzelfde uitzicht kijken? En hou je van pannenkoeken? Ga dan varen met de Pannenkoekenboot! Voor €15 kan je een uur lang onbeperkt pannenkoeken eten. De Pannenkoekenboot vaart in Amsterdam, Rotterdam en Nijmegen.

Waar:
Ms. van Riemsdijkweg, Amsterdam

Amsterdam
Rotterdam
Nijmegen

Want: Herleef je jeugd en ga met je vriendinnen in de ballenbak onderin de boot! Ook handig met kinderen, na het eten kunnen ze mooi spelen.

In de buurt:
De Pannekoekenboot in Amsterdam vaart vanaf de NDSM werf. Ga daarna nog even koffie drinken bij de IJ-kantine.



 

Marqt

De producten die verkocht worden, zijn veelal van lokale producenten. Je kunt er terecht voor je dagelijke boodschappen, maar je vindt er ook potten, pannen, cadeauartikelen, servies en glaswerk van Studio Bazaar.

Waar: Marqt, Overtoom 21, Amsterdam.


Want: We hebben alvast een boodschappenlijstje voor je gemaakt met onze favorieten; het zelfgemaakte brood, granola (zelfgemaakt), de toetjes ( zelfgemaakt) en limonade.

In de buurt: Boodschappentas gevuld? Stop even bij De koffiesalon voor een cappuccino en of latte macchiato.

Op mijn mooist

Paul is een paar daagjes weg.

Lizzy vindt dat ik er op mijn mooist moet uitzien voor als hij terugkomt. Haar ogen glimmen als ik haar toestemming geef om in mijn klerenkast te duiken. “Zoek maar wat uit,” zeg ik.

Het resultaat zie je hieronder. Ze heeft zelf de foto gemaakt. Jammer dat mijn hoofd er niet opstaat. Dat was namelijk ondertussen door Annabel ‘gedaan’. Alle kleuren van de regenboog op mijn ogen en rouge op mijn lippen.

“Wat zal pappa verrast zijn!” riepen de dames in koor. Nou!

Een weekje in foto’s

Op het plaatje zag het er heel anders uit.

Maar het leukste was natuurlijk de speciale pastasalade.

Ik maakte een boodschappenlijst voor Paul en ging zelf alle speciaalzaken af. (Als ik ‘cantaloup’ opschreef liep ik het risico dat hij met cantharellen thuiskwam.) De kaasboer verkocht geen primosale dus kwam het kaasboekje erbij voor een alternatief. Bij de groenteboer zette ik de zaak op stelten omdat men – op één zakje na – door de waterkers heen was waarna ik moest kiezen tussen tuinkers en ruccola als alternatief. Uiteindelijk had ik alle ingrediënten verzameld. Zélfs de rode bessenpeper.

Alles. Behálve de pasta.

Maar dáár kwam ik pas de volgende dag achter.

Toen tien paar ogen me vanuit mijn tuin hongerig aankeken.

Het dochtertje van mijn broer

Het viel me laatst ineens op.

Dat het dochtertje van mijn broer zo rustig is. Ten opzichte van andere kinderen, bedoel ik. Je hoort haar niet, ze rent niet van hot naar her, ze speelt niet met de andere kinderen. Ze zit maar gewoon een beetje te zitten bij haar moeder (altijd bij haar moeder) en laat alles over zich heenkomen. Alsof ze niet echt actief deelneemt aan dat wat er gaande is.

Het was me al vaker opgevallen dat ze zo stil is. Dat je echt je best moet doen om contact met haar te krijgen. Volgens mijn schoonzusje hoort het bij de leeftijd, maar ík maak me stilletjes toch een beetje zorgen; op deze manier is het gewoon heel moeilijk om haar bij de spelletjes te betrekken. De andere kinderen bouwen geen band met haar op. Ze lijkt zich niet eens bewúst van haar omgeving.

Mijn broer lijkt zich geen zorgen te maken. En ook mijn schoonzusje vindt dat ik overdrijf. Maar ik wil gewoon het beste voor mijn nichtje. “Ben jij dan niet bezorgd om haar?” vroeg ik mijn moeder onlangs, toen we een keer gezellig samen aan de thee zaten.

“Ach,” zei ze, “het trekt wel bij. Laten we eerst de geboorte in september maar eens afwachten.”

Bij de huisarts

Even een update

Pasen was erg leuk. Behalve dan dat ik verging ging van de keelpijn. Daar had ik vorige week al last van, maar goed, dat zou vanzelf wel weer overgaan. Dacht ik. Op Goede vrijdag (die in dat opzicht dus helemaal niet zo goed was) begonnen de slikproblemen. Zúlks hád ik natuurlijk kunnen zien aankomen. Klachten nemen immers altíjd exponentieel toe, wanneer er vrije dagen aan zitten te komen.

Ondanks de keelpijn was de paasbrunch bijzonder geslaagd. Niet dat ik ook maar íets door mijn keel kreeg (wel eens geprobeerd schuurpapier met zalm te eten?), maar dat gaf helemaal niet want de mimosa (cocktail van jus d’orange, grand marinier en champagne) wist zich wél langs de zwelling te persen. Waardoor ik uiteindelijk de gehele Pasen in een aangename roes heb doorgebracht.

Desondanks was ik blij dat ik vanochtend naar de dokter kon. Pas wanneer je telkens vóór het slikken een kwartier moed aan het verzamelen bent alvorens je huig te gaan bewegen, besef je hóe vaak we eigenlijk slikken. En dan weet je óók meteen dat het waarschijnlijk niet ‘vanzelf’ overgaat.

“Ik heb al een tijdje last,” piepte ik, toen ik vanochtend op audiëntie mocht. “Ik zie het,” zei de huisarts bezorgd, “typisch gevalletje Paasangina.”.