Oor-Bel


Het weekend stond in het teken van de vier V’s: Voetbal, Verjaardag en Vertellen over Vrijdag.

In dat (middelste) kader togen we op zaterdag al naar de juwelier om gaatjes in Bells oren te laten schieten. Cadeautje voor haar zevende verjaardag. Zo gepiept en ze reageerde een stuk relaxter dan haar zus destijds, zelfs toen het schietapparaat bleef hangen en er enorm geprutst moest worden om het achterkantje goed vast te krijgen.

Zondag – op de ‘familie’ verjaardagdag – liep de kleine Klets heel stoer en groot door het huis: compleet hyper op haar nieuwe roze all stars en met échte oorbellen in. Gelukkig was het best mooi weer kon er heerlijk in de tuin gespeeld worden, mét de hoepels en de hangmat. Alleen bleek hangmat niet bepaald (oor)belvriendelijk: binnen vijf minuten was de Klets één knopje kwijt.

Lizzy vond de oorbel terug, maar niet het achterkantje. Naarstig werd er gezocht naar een vervangend achterkantje terwijl we ondertussen probeerden het knopje weer in Annabel haar oor te krijgen (wat nog helemaal niet meeviel, eigenlijk zijn oorlellen helemaal niet zo flexibel!). Uiteindelijk zat alles weer op zijn plek en kon er weer gespeeld worden. “Doe een beetje voorzichtig,” zei ik nog.

Tegen dovemans oren natuurlijk, want we waren nog geen uur verder of de oorbel lag er weer uit. En dit keer kregen we hem er helemaal niet meer in. Het zweet stond inmiddels op mijn voorhoofd en Annabel was in tranen (pijnlijk!) toen de buurvrouw bedacht dat we het knopje er misschien van achteren door moesten steken. Dat lukte, maar toen mocht de bel er van Bel niet meer uit. We knepen het achterkantje met een tangetje stevig dicht en verzekerden de freule dat het heus, nee écht niet, raar was dat ze nu één oorbel achterstevoren in had.

Vannacht om twee uur werd ik wakker van een kleine gil. Annabel zat rechtop in haar bed met een knuffel (eend) aan haar oor. “Ik zit vast!” riep ze boos. “Ik zit vast aan Eend!”
Voorzichtig peuterde ik (slaapdronken en in het donker) Eend van mijn dochters oor. Daarna gooide ik alle knuffels uit bed. Better safe than sorry. Ik sliep die nacht verder niet heel goed, ik droomde over (oor) bellen en alles wat daarmee mis kon gaan.

Had ik nou toch maar gewoon playmobil gegeven…