What’s in a name?

De zoon van William en Kate gaat waarschijnlijk George heten. Zeker is het nog niet (de naam James is ook een goede kanshebber) en het kan nog wel even duren voordat prins William de naam van het babyprinsje bekend zal maken. (Na de geboorte van William duurde het een week voordat prins Charles de naam van zijn zoon onthulde, it runs in the family.)

“Ze heet Lizzy” 

Kindernamen, ze blijven fascineren. Toen ik zwanger was Lizzy droomde ik over mijn bevalling en over mijn moeder. Ik belde haar en het eerste wat ik zei: “Ze heet Lizzy” waarop mijn moeder zei: “Lizzy? Wat is dat nou weer voor een rare naam?” De angst om het ‘verkeerd’ te doen (je zadelt zo’n kind er toch zijn/haar hele leven mee op) zit kennelijk diep.

Schaamnamen

William, Kate of Lizzy. Die namen zijn in elk geval een stuk normaler dan die van Dirk Tas, A. Nus en Constant Lam. Dj’s Coen en Sander hebben er zelfs een sport van gemaakt om elk jaar een lijst samen te stellen met de meest vreemde namen. Ze hebben tegenwoordig zelfs een Engelse variant, misschien leuk voor Kate en William als ze er écht niet uitkomen.

Fuck, fuck, fuchisa

Laten we in elk geval hopen dat Kate en William zich qua naamgving niet scharen achter de steeds gekker wordende groep celebs. Poppy Honey, Daisy Boo, Apple, Bluebell, Fuchsia, kennelijk scharrelen ze allemaal in de tuin rond op de avond dat de namen bedacht worden. Ik schreef daar trouwens al eens eerder een stukje over, over celebs en kindernamen. De strekking van het verhaal: als ster ben je anders, dus je kind moet óók anders zijn. En ja, dat doe je door hem of haar dan Rolls of Royce te noemen.

Jaarlijkse rare-namen-update

Het is inmiddels bijna augustus en een greep uit de namen van het afgelopen halfjaar levert de volgende ‘pareltjes’: Cedrixianthley – Chanoah-Sky – Chyna-J’adore – Coco-Mé – C’yerlee-Deliyah – D’Fiënyi – Divainchéliënne – Divinnety – D’Jayleigh-Ann – Djarmania – Elpierrine – Fay’den-river – Ixylainne – Jezebel-Djuina – J’eviënne – Jurkeigh-Leigh – Mardy M – Queen-ensiellyque – Rock-Shenthelly – RolliNHCy – Sjorzette

Tja, dan duurt het wel even voordat een kind zijn/haar eigen naam kan schrijven ….

Gewoon Esther

Kennelijk zijn er nog steeds mensen die denken dat hun kind een sprookjesfiguur is (Cedrixianthley, hoe verzin je het?), een stuk fruit (Pear/Peer) of een grapje (Dirk Tas). Ik ben oprecht blij dat mijn kinderen ‘gewoon’ Liz en Annabel heten. En ik gewoon Esther.

Meer ‘gewoon” Esther? Op www.esthervuijsters.nl zijn de vakantievoorbereidingen begonnen… als dat maar goed gaat!

Ik droomde dat ik droomde


Om drie uur vannacht werd ik wakker.

Ik ging plassen, nam een slokje water en ik keek even uit het raam. Tot mijn verbazing was de hele wereld wit. Kleine vlokken dansten in het licht van de straatlantaarn en het boompje in de voortuin glinsterde zilverachtig.

Droomde ik? Kwam het door het boekje “The Night before Christmas” dat ik gisteravond wel vier keer aan de Kletsen had voorgelezen? Of had de tijd een sprongetje gemaakt en was het opeens kerstavond?
The moon on the breast of the new-fallen snow
Gave the lustre of mid-day to objects below,

Zoiets?

Ik keek naar naar die mooie, stille, witte wereld tot ik het koud kreeg. Snel kroop ik weer in bed alwaar ik direct weer in slaap viel. Ik droomde over kerstbomen, cadeautjes en vrede op aarde. Een paar uur later werd ik gewekt door het rauwe geluid van de wekker. De droom smolt en eindigde zoals hij was gekomen: op kousevoeten.

Ik zag het meteen toen ik mijn tanden ging poetsen. De witte wereld was weg. Er was geen sneeuw, er waren alleen druppels en jachtige parapluutjes. Het licht van de straatlantaarn scheen niet langer sprookjeachtig maar weerkaatste treurig in de plassen.
“Bah, wat een vies weer,” zei Paul toen we samen aan het ontbijt zaten.

“Vannacht sneeuwde het,” mijmerde ik. “Het was helemaal wit buiten. En het licht van de lantaarn scheen zo mooi op het boompje in de voortuin. Het was prachtig, net Kerstavond.”
“Nou,” zei Paul. “Dat zal je wel gedroomd hebben.”
Ik wierp een blik uit het raam, richting de trieste natte straat.
“Ja,” geeuwde ik. “Dat zal dan wel.”

Op dat moment wees Liz naar buiten, naar een hoekje tussen de schutting en de boom.
“Kijk!” zei ze verbaasd. “Daar ligt een hoopje sneeuw!”

NB
Op de blog van Maaike kan je meedoen met een leuke wedstrijd. Raad de leeftijd van de moeders van de bloggers (tezaam) en win een leuke prijs! Voor elke reactie doneert Maaike tien cent aan (de actie van) Serious Request

Kelly en ik


“Is het een cadeautje?”

De verkoopster van Intertoys wierp een zorgelijke blik op de erorme doos die ik voor de kassa geparkeerd had. Meelooppop “Kelly” (‘levensgroot!’) keek ons vanachter haar raam van doorzichtig plastic tamelijk uitdrukkingsloos aan.
“Ja,” zuchtte ik. “Het is een cadeautje. Maar ik pak het thuis wel in.”

Achteraf had ik het natuurlijk heel anders moeten aanpakken. Ik had Paul – met de auto – naar de één of andere speelgoedwinkel in de buurt moeten sturen, in plaats van zelf met een inpakte pop ter grootte van mijn eigen kind door de stad te gaan banjeren, alwaar mijn doos en ik zo ongeveer elke tegenligger omver beukten. Het was belachelijk druk in de binnenstad en een pop van ruim een meter in een nogal lompe verpakking is niet écht meegaand. En dan die ópmerkingen.

“U wilde zeker graag een kind!”
“Is het voor een opvoedcursus?”
“Een buggy is handiger hoor!”
“Wat een heerlijk rustig kind heeft u.”

En ik had “Kelly” natuurlijk gewoon moeten laten inpakken, sukkel die ik was. Maar ja, vriendin B. stond bij de Hema op me te wachten dus ik had een beetje haast. En daarbij, ik vond het zo zielig voor de verkoopster, ze had het al zo druk.
Al lopend stuurde ik Paul een smsje.
“Annabel zal blij zijn, maar ik loop zwaar voor gek met een kind van anderhalve meter onder mijn arm.”
Hij smste direct terug.
“Haha. Kan vriendin B. niet zelf lopen?”

Vriendin B. schrok zich een hoedje toen mijn doos en ik kwam aanwandelen. Of ik Kelly niet gewoon bij een oppas had kunnen brengen, vroeg ze. Ze wees me op de tekst die voorop de doos stond: ‘ik loop met je mee!’.
“Als we haar nou gewoon eens uit de doos halen, dan stiefelt ze vast wel achter ons aan,” opperde ze,
“Ze heeft geen jas aan,” gromde ik. “Ik wil niet dat ze kou vat.”

In de Dixons kocht ik batterijen. Kelly mocht dan mechanisch zijn, het danseresje dat ik voor Liz had gekocht was dat niet. Het was precies negen uur en toen we de winkel verlieten en achter me werden de deuren direct gesloten. Ik was nog geen tien passen van de winkel verwijderd toen de schrik me om het hart sloeg. Mijn kind!
Fluks rende ik terug naar de winkel en gebaarde deur open, deur open naar de man die net de sleutel wilde omdraaien.
“Bent u wat vergeten?” vroeg de man achter de toonbank verwonderd.
“Ja,” hijgde ik. “Mijn kind.”
“Uw…. kind..?” De man achter de toonbank keek geschrokken de zaak rond. Toen hij de doos met de pop zag begon hij te lachen. “Ik dacht al…” zei hij.

Een kwartier later zat ik met vriendin B. én Kelly in de kroeg. Laatstgenoemde stond naast ons op de grond.
“Twee gin-tonic’s met citroen,” bestelde wandelvriendin B. “Die hebben we wel verdiend.”
“En voor haar?” de jongen die ons bediende knikte grinnikend in de richting van de doos.
“Ze mag nog niet drinken,” zei ik. “Te jong.”
“Help me onthouden dat ik mijn kind straks niet weer vergeet,” zei ik tegen B. “Zo zielig als ze straks in d’r eentje in de kroeg staat.”
B. knikte en maakte een foto. “Voor je blog,” zei ze.

Het viel nog niet mee om – na twee gin-tonics – ons kind (met doos en al) op de fiets te krijgen. Na flink duwen en trekken lukte het me om haar in het kinderzitje te snoeren en als een soort uit de kluiten gewassen botsauto begon ik aan de terugreis. Gelukkig was het inmiddels flink donker en bleven de opmerkingen uit.

Paul kwam niet meer bij toen hij me zag thuiskomen.

Viooltjes in de regen

Mijn viooltjes staan er wat treurig bij.

Felle kleuren in de regen: ik word er altijd een beetje triest van. Vandaag is de overtreffende trap van gisteren; de motregen heeft plaatsgemaakt voor een hoosbui. Het huis hangt vol met oranje vlaggetjes en op de kast staan sinds vanmorgen tulpen in allerlei kleuren.

Paul is met de kinderen boodschappen doen. Ze gaan waterijs kopen. Als kinderen eenmaal besluiten dat het zomer is, dan is het zomer. Hoeveel regen er ook valt. Tuffy, de valkparkiet, vliegt los en landt op mijn schouder. Hij wil me een kusje geven. Ik vind hem echt een schatje. Behalve als hij ’s ochtends keihard gaat fluiten.
“Pas op of ik haal mijn buks,” zegt Paul dan. Maar dat meent hij natuurlijk niet hoor.

Vanavond gaan we uiteten.
Met mijn schoonouders. Daar heb ik zin in want we gaan voor de spareribs. Ik hou heel erg van spareribs. En van mijn schoonouders. De kinderen gaan ook mee, die zijn helemaal opgewonden omdat ze ‘naar een echt restaurant’ gaan. “Kluifjes eten,” zegt Annabel. Zo leuk. Hun enthousiasme maakt me blij en geeft me een vlinderig gevoel.

Afijn, je zult het al wel gemerkt hebben, ik heb niets te vertellen vandaag. Dit stukje is slechts een weergave van een gewone ochtend in een doorsnee huis. Verdrietige bloemen maar een zonnig hart. Maar haar is nog nat van de douche en het ruikt zo lekker. Er is niet altijd veel voor nodig om blij te zijn. Zoals ik laatst ergens las:

Taste life, it’s delicous.

Sabbelen & knuffelen

Met een knuffelbare BinkyBaby raakt hij z’n kostbare speentje nooit meer kwijt!

BinkyBaby is een plat en zacht knuffelvriendje dat je met een simpel drukknoopje aan de speen vastmaakt. Zo kunnen jij en je kindje zijn speentje sneller terugvinden.

De BinkyBaby is gemaakt van warme fleece aan de ene kant, en zacht pluche aan de andere kant. Heel knuffelbaar dus! Wie wordt de favoriet van jouw baby: Kat Mies, Konijn Koos of Hond Arie?

Ook heel handig om een ouder kindje te helpen afscheid te nemen van zijn speen – want het knuffeltje blijft gewoon!

Meer weten? Kijk op ozowiezo.nl

Heb jij je vitamines al genomen?

Ben je zwanger, wil je graag zwanger worden of heb je net een kindje en geef je borstvoeding? Dan is het heel goed om extra vitaminen te nemen. In Dagravit Baby & Mama zit alles wat jij als (aanstaande) mama en je (toekomstige) baby nodig hebben. Met extra zorg voor jou en je baby kun je niet vroeg genoeg beginnen!

Vitaminen zijn ontzettend belangrijk voor jou en je (ongeboren) kind. Vooral met Foliumzuur (vitamine B11) kun je eigenlijk niet vroeg genoeg beginnen. Extra foliumzuur voor en in het begin van de zwangerschap bevordert de normale ontwikkeling van het centrale zenuwstelsel van de baby in je buik. Neem je extra foliumzuur dan neemt het risico op bijvoorbeeld een open ruggetje af.
Je kunt het best beginnen met het innemen van foliumzuur voordat je zwanger bent, maar omdat het precieze moment van bevruchting natuurlijk moeilijk te bepalen is, begin je er het beste mee zodra jullie gestopt zijn met het gebruik van voorbehoedmiddelen. Mocht het wat langer duren voor je zwanger bent, dan kan extra foliumzuur echt geen kwaad. Het teveel plas je er gewoon weer uit.
Voedingsmiddelen die rijk zijn aan foliumzuur: kool, bladgroenten, volkorenproducten, citrusvruchten, kaas en eieren. Ook in lever zit foliumzuur, maar dat kun je beter niet eten als je zwanger bent omdat er teveel vitamine A in zit.

Niet alleen voor en tijdens de zwangerschap zijn extra vitamines meer dan welkom ook na de zwangerschap, wanneer je borstvoeding geeft, kunnen jij en je kleintje wel wat extra’s gebruiken. Als je één tablet Dagravit Mama & Baby per dag neemt, krijgen jullie alles binnen wat jullie nodig hebben. In Dagravit Mama & Baby zitten alle multivitaminen en mineralen die voor jou en je kindje noodzakelijk zijn. Dat helpt je een goede conditie te behouden en geeft je meer energie. Uiteraard is het van groot belang dat je ook gezond en gevarieerd blijft eten.

Dagravit Mama & Baby als aanvulling op je normale voeding bevat bovendien foliumzuur en Metafolin. Foliumzuur draagt bij aan een goede ontwikkeling van het zenuwstelsel van het ongeboren kind. Metafolin, de natuurlijke actieve vorm van foliumzuur, zorgt voor directe opname in het lichaam.

Het is boekenweek!

(1)

De oud-jonge benen trilden en trappelden. Klauwen van handen sloegen, wrongen en zwaaiden door de lucht; plotseling gingen ze omlaag en het wezen dat zijn zoon was geweest, begon aan zijn eigen gezicht te klauwen. ‘Langer dan je denkt, pap!’ brabbelde het. ‘Langer dan je denkt! Adem ingehouden toen ze me gas gaven. Wilde het zien! Heb het gezien! Gezien! Langer dan je denkt!’

(2)

De plotselinge emotionele afstandelijkheid van David zou waarschijnlijk zelfs onder de beste omstandigheden een ramp voor me zijn geweest, aangezien ik zo’n beetje de meest aanhankelijke levensvorm op deze planeet ben (een soort kruising van een golden retriever en een zeepok), maar dit waren mijn allerergste omstandigheden. Ik was radeloos en afhankelijk, en had meer zorg nodig dan een te vroeg geboren drieling.

(3)

Natuurlijk ziet ze hem meteen. Ondanks de drukte trekt hij haar aandacht vanaf het moment dat hij binnenkomt. En druk is het vanavond in Altlantis. Het is een grote kroeg met drie zalen waar je naar livemuziek kunt luisteren en thema-avonden kunt bezoeken. Ook door de week, zoals op deze dinsdagavond. Birgit komt hier graag, al ligt de gemiddelde leeftijd wat lager dan haar zesentwintig jaar.

Welk boek las ik recentelijk (1), welk boek lees ik nu (2) en welk boek ga ik dra lezen (3)? Gok maar raak voor een knaak.

– Vervolg –

(4)

“How could she have know what a terrible mistake she was making? Had she pulled on the wrong thing? Had she gripped too tight? He gave out a wail, a complicated series of agonised, rising vowels, the sort of sound she had heard once in a comedy film when a waiter weaving this way and that, appeared to be about to drop a towering pile of soup plates.
In horror she let go, as Edward, rising up with a bewildered look, his muscular back arching in spasms, emptied himself over her in gouts, in vigorous but diminishing quantities, filling her navel, coating her belly, thighs, and even a ortion of her chin and kneecap in tepid, viscous fluid. (…) But now she was incapable of repressing her primal disgust, her visceral horror at being doused in fluid, in slime form another body. In seconds it had turned icy on her skin in the sea breeze, and yet, just as she know it would, it seemed to scald her. Nothing in her nature could have held back her instant cry of revulsion. The feel of it crawling across her skin in thick rivulets, its alien milkiness, its intimate starchy odour, which dragged with it the stench of a shameful secret locked in musty confinement.”

(5)

“‘Geronimo, je hebt een pukkel op je snuit!’ Snel zocht ik een spiegel om te controleren of ik inderdaad een pukkel op mijn snuit had (helaas, ja). ‘Bah! Gi-ga-geitenkaas, waarom juist vandaag?’ Op de een of andere manier overleefde ik die VERSCHRIKKELIJKE dag (vraag me alleen niet hoe!). Toen ik tegen de avond naar huis wilde gaan, kwam ik erachter dat het metropersoneel staakte! Ik piepte: “Waarom uitgerekend vandaag?’”

(6)

“Ziet u, Daniel, om mijn leeftijd zie je de zaken óf met helderheid óf je hebt een groot probleem. Dit leven is het waard om geleefd te worden om drie of vier dingen. De rest is mest voor het veld. Ik heb er al een hoop op los geleefd en ik weet nu dat hete enige wat ik wel, is Bernarda gelukkig maken en op een goede dag in haar armen sterven.”

(7)

“Woensdagavond gaat ze weer proberen met hem in contact te komen en ze wil dat ik meega. Ze zegt dat ik een aura om me heen heb. De hond stikte zowat in een kippenbotje. We hebben hem ondersteboven gehouden en hard op zijn rug geklopt en toen kwam het botje eruit. Ik heb de hond maar bij oma gelaten om een beetje bij te komen van de schrik. Heb ‘Septuagesima’ opgezocht in mijn zakwoordenboekje. Het stond er niet op. Morgen zal ik in het schoolwoordenboek kijken. Een hele tijd wakker gelegen en nagedacht over God, het leven, de dood en Pandora.”

Uit welk komt mijn favoriete citaat (4), wat is het lievelingsboek van Lizzy (5), wat vind ik het mooiste boek van de afgelopen tijd (6) en welk boek behoort tot mijn favoriete ‘klassiekers’ (7).

Heb jij zelf een favoriet fragment, post het dan hieronder en laat ons meeraden. Harsikke cultuur verantwoord, dus werkgever moet niet zeuren

Vanavond doe ik er nog wat stukjes bij. Is meteen voor twee dagen ‘leesvoer’.

Winkeltje spelen

Vriendin M. had gevraagd of ik haar een avondje kwam helpen.

Ze zou met haar kinderkleding een verkoopavond houden op ‘t één of ander kinderdagverblijf. Ondergetekende, nooit te beroerd om een carrièreswitch te overwegen, zei natuurlijk onmiddellijk ja.

Aldus trof ik M. gisteravond rennend en zwetend tussen de dozen. “Ik ben te laat, te laat,” riep ze. Eerst dacht ik dat ze voor de grap een imitatie van het witte konijn uit Alice in Wonderland deed, maar nee, ze was echt te laat.

Snel pakten we de dozen uit. Ze had veel (met de nadruk op véél) mooie dingen meegenomen. Jammer genoeg, zou ik bijna zeggen, want door het slechte weer had de opkomst ongeveer het niveau van een gemiddeld burgermeesters referendum in Utrecht, waardoor we na afloop zo’n beetje de hele handel weer konden inpakken.

En toen begon het. Aangezien M. onmogelijk alles alléén terug kon krijgen naar de winkel zou ik achter haar aanrijden. Vriendin C. (die letterlijk was komen aanwaaien) was zo vriendelijk óók mee te rijden. Ze laadde een deel van de handel in haar auto, startte, en reed subiet naar de winkel.

Ondertussen zocht M. haar autosleutel. Aangezien deze, zo bleek later, in een doos in C. haar auto lag, werd deze niet gevonden. Er zat voor ondergetekende niets anders op dan in de auto te springen, naar het huis van M. te rijden, een reservesleutel bij vriend A. te halen en weer terug te rijden naar M.

Maar C. was inmiddels bij de winkel aangekomen. Ik probeerde haar te bellen, maar ze was zo druk met uitladen dat ze haar telefoon niet hoorde. Pas toen ze goed en wel met haar hele handel in de regen op de stoep stond nam ze op. “Beetje vertraging, we zijn er bíjna!” riep ik optimistisch.

Een half uur later waren M. en ik ter plaatse. Met z’n drie-en sjouwden we alle dozen weer de winkel in. Mismoedig keek M. naar alle lege hangertjes aan de rekken.

“Rosétje?” zuchtte ze.