Updateweek; mijn gezondheid

Tja, wat zal ik er van zeggen.

Met mijn gezondheid gaat het goed.
Ik ben alleen aan het voorjaar toe. Ik vind mezelf zo bleekjes, ik heb pukkels, ben een paar kilo zwaarder. Maar dat zijn uiterlijke zaken, échte gezondheid zit van binnen.

En van binnen zit het goed. Denk ik.
Je weet het nooit zeker. Hoor je weer zo’n verhaal van een kerngezonde man of vrouw die binnen een paar maanden gewoon wordt opgegeven. Dat kan ons allemaal gebeuren en dat vind ik behoorlijk eng. Dan maak ik me zorgen. Om mezelf maar ook vooral over mensen in mijn omgeving.

Wat de reuma betreft; die houdt zich rustig. Laatst die lamme vlerk, maar daarvoor een jaar geen last. En ik weet nu dat zo’n aanval redelijk snel weer over is. Dat maakt het niet minder pijnlijk maar wel minder bedreigend. Prima mee te leven dus. En laatst zijn er nog foto’s gemaakt, daar heb ik over geblogd, van borsten en longen, die waren allemaal goed. Kortom, niets te klagen.

Dat doe ik natuurlijk wel. Klagen. Iedereen heeft wel wat te klagen, toch? Ik ben harstikke moe, al weken. Zoals ik al zei, ik ben toe aan het voorjaar.

Lentekriebels?

Kijk, dat vind ik dan weer lullig.

Is het eindelijk lente, loop ik te niezen en te rillen als een op hol geslagen sneeuwman. Kuch en kleum ik gelijk een te kort geschoren ijsbeer. Ruik ik níets van de zoete roze bloesems en voel ik de nieuwe lentewarmte niet.

Het enige postieve is dat ik een reden heb om een flinke medicinale baco te nemen.

Tot morgen! (Proost)