Voornemens

En inderdaad.

Één van die voornemens is lijnen. Of diëten. Gewicht verminderen, afslanken, vetverbranden, noem het hoe je het wilt. Als er maar kilo’s afgaan. De feestdagen hebben hun sporen nagelaten.

Een flinke hoeveelheid drank lijkt zich te hebben verzameld in een reservoir ter hoogte van mijn heupen. Wanneer ik loop voel ik deinen. En wie goed luistert kan het horen klotsen. De oliebollen hebben zich gevestigd op mijn billen en bovenbenen. Over cellulites gesproken! Als ik het warm heb, ruik ik zoetig. Alsof er gesmolten chocolade door mijn aderen stroomt. Niet dat ik er slecht uitzie, helemaal niet. ‘Lekker gezond’ hoor ik oma zeggen. Alleen een beetje ‘te’ gezond, naar mijn bescheiden mening.

Ik merkte steeds vaker dat ik liefdevol over mijn buik streek. Belachelijk. Er was niets in mijn binnenste dat die aandacht verdiende. Wat stond ik daar nou mijn eigen vet te aaien. Ik trok er zelfs een holle rug bij! Het was echt wachten op de eerste die vroeg wanneer ik was uitgerekend. Gelukkig bleef die schande me tot nu toe bespaard.

Afijn, voordat ik mezelf een dezer dagen in positiekleding terugvond, heb ik besloten maar weer eens pas op de plaats te maken. De wegschaal (de onaardigste van de twee) heb ik uit de kast gehaald en afgestoft. Ik had ondertussen al heel wat leuke tips gekregen. (“Goed eten hoor, lijnen kost energie!” “Gewoon tussen de maaltijden door lijnen.”) En zo stond ik vanmorgen, naakt in lichaam en ziel, voor de weegschaal. Klaar om mijn lot te aanvaarden.

Wat denk je? Doet-ie ‘t niet! Zijn de batterijen op!

Typically Dutch

“This is typically Dutch,”

Paul hield een schaal omhoog met daarop onze lunch. “We call it ‘knakworst’” We probeerden het woord te vertalen. Knakworst. We slaagden er niet in. We kregen er alleen de slappe lach van.

Ik moet zeggen dat ik zo mijn twijfels had toen Paul vertelde dat de Roemenen al om tien uur ’s morgens kwamen (‘wat moet ik nou om tien uur ’s ochtends met twee Roemenen?’) maar het viel niets tegen. Ze gingen mee boodschappen doen, speelden met de kinderen en ’s middags zaten we heerlijk ergens op een terras.

Aan het einde van de middag kwamen de Portugezen. Paul stak de barbecue aan en ik dekte de tuintafel. Het Roemeense meisje speelde met Lizzy en Annabel. Harmonie alom. Totdat iemand een fles jonge jenever omgooide. “What the f*** is that?” vroeg een van de Portugezen toen hij de penetrante alcohollucht rook. “Jenever,” zei Paul. “Bought it for you. Typically Dutch.”

De Roemenen knikten begrijpend. “Is it as good as the ‘knakworst’?.”

Auw!

Ik ben gisteren door mijn rug gegaan.

En dat is helemaal niet handig. Sowieso niet, maar met twee kinderen al helemáál niet. Ik heb de hele dag als een kreupele bejaarde door het huis geschuifeld. Bij het naar school brengen van Liz hield mijn houding het midden tussen die van Quasimodo en een hoogzwangere vrouw. En ze vóelen het, die etters. Liz kon zich opeens niet meer zelf aankleden en Annabel weigerde om stil te blijven liggen. Ik werd er gewoon chagrijnig van. Voor vandaag heb ik mezelf maar volgestopt met ibuprofen. Ik moet gelukkig werken, dus hopelijk kan ik een beetje ‘uitrusten’. Echt balen dit!

PS
Grapjes over mijn leeftijd in combinatie met het ‘kinderloze weekend’, alsmede lollige opmerkingen over ‘standjes’ en andere sexgerelateerde onderwerpen zijn laf en kinderachtig.

Ik zeg het maar even. 😉