Meegaan met je tijd? Check deze Kerstcadeautjes?

“Ik wou dat ik met mijn ogen kon inzoomen!” zei Annabel (9) laatst.

“Dan moet je een Google Glass voor Kerst vragen,” antwoordde Liz (11) prompt.

Wetenschap rules

De wetenschap krijgt ons steeds meer in zijn greep. Bedrijven grijpen crises aan om mensen versneld te vervangen door technologie. Robots namen al 154.000 administratieve banen over! Therapeuten zijn het ‘veiligst’ wat hun baan betreft, dat las ik een tijd geleden in de Volkskrant. Verpleegkundigen gaan het zwaar krijgen.

3D Dino koekjes bakken!Hersenchirurg?

Nieuwe technologieën. Onze kinderen groeien er mee op en ze weten niet beter. Liz wordt twaalf en gaat naar de middelbare. Ze vraagt een smartphone voor haar verjaardag. Ze wil hersenchirurg worden en Ebola genezen (ja, ik moet nog even uitleggen dat dat niet bij elkaar hoort). Als ik haar vertel dat ik mijn eerste mobieltje kreeg toen ik in de twintig was, is ze geschokt. “Ik ben blij dat ik in een moderne tijd leef!”

Verlanglijstjes Kerst

Als ik de verlanglijstjes voor verjaardag & Kerst bekijk weet ik niet of ik moet lachen of huilen. Hoesje voor iPod, beltegoed, nieuwe oordopjes en, o ja, een eigen account voor Netflix. Annabel wil een “3-Dee printer!” Welja. Ik weet, het klinkt erger dan is hoor. Ze lezen nog steeds elke avond een ‘gewoon’ boek en onze nieuwe familiekwartet komt regelmatig op tafel. Maar ik voel me zo oud als ik weer eens zeg: “Wij gingen gewoon bij onze vriendinnen lángs was we wilden afspreken.”

Smartphone-home

Natuurlijk wil ik met mijn tijd meegaan. De smartphone gaat er komen en – naast Stratego – koop ik ook gewoon de felbegeerde selfie-stick. Al googlend naar originele cadeautjes – om te laten zien dat mamma heus wel met de tijd meegaat – kwam ik terecht op deze site. Cadeautjes gebaseerd op de toekomst. For science-lovers!

Ik zoek niet verder. (Ik vind vooral de knuffel-microben leuk, jullie dan?)

Meer lezen? Ook een origineel cadeautje? Lees deze blog en win ook zo’n superleuk DIY familiekwartet!

Advertisements

Welkom in Bethlehem


Op deze stralende zaterdag heb ik even een verzoek c.q. brutale vraag.

Alweer? Ja. Alweer.
Ik ben namelijk bezig met een factsheet, een document met informatie over mijn boek. Deze zogeheten factsheet bevat onder andere een korte bio van mij en informatie over mijn ‘schrijversverleden’ (en dus ook mijn weblog). Het zou mooi zijn om hierin te kunnen vermelden hoeveel lezers ik ongeveer heb en aangezien deze cijfers bij Sanoma niet voorhanden zijn, doe ik het maar via de ‘oldscool’ methode: we gaan turven. (Stel je nu voor: ik in een oranje hesje achter de computer met een notitieblok in de hand!)

Met andere woorden: je zou mij (en mijn boek) een groot plezier doen wanneer je jezelf even komt melden. Kost hooguit tien seconden, je hoef je niet in te loggen, je hoeft niets over jezelf te vertellen (mag wel) en hoeft zelfs je eigen naam niet te gebruiken, als je jezelf maar meldt als lezer. Soort vinexvariant van de Romeinse volkstelling zeg maar. Gewoon onder deze blog. Het e-mailadres dat je dient in te vullen is alleen ter controle en wordt uiteraard verder nergens voor gebruikt.

Ook wie normaal nooit reageert, of wie dit stukje pas over een paar dagen leest, mag natuurlijk reageren. Wordt zeer gewaardeerd en behalve voor de factsheet is het natuurlijk ook gewoon een leuk experiment. We gaan voor een record natuurlijk! (Ik weet nog niet precies wat voor record maar dat bedenk ik nog wel.)

Over een week verwijder ik deze blog weer maar niet voordat ik Lizzy en Annabel een willekeurige reactie heb laten aanwijzen. De persoon achter deze reactie ‘wint’ een gesigneerd exemplaar van mijn boek!

Genoeg reden om je melden? Ik hoop het.

Rammelende huwelijksklokken

Ik ben niet getrouwd en dat bevalt me doorgaans prima.

Ik vind bruiloften drakerig, trouwkleding bespottelijk en vrijgezellenfeestjes een beproeving. Hele goede redenen om het stadhuis te mijden, het gipskruid gewoon in een vaas te zetten en de rijst te koken in plaats van strooien.

Tegen de kinderen zeg ik altijd dat je op verschillende manieren kan trouwen. En dat pappa en mamma met hun hart getrouwd zijn. Dat ze zonder woorden, onder de sterren, elkaar een heleboel dingen hebben beloofd. De kinderen vinden dat een mooi verhaal. Ikzelf ook.

Nou wil het geval dat er al jaren een bruidwinkel bij mij om de hoek zit. Normaal loop ik daar met opgeheven hoofd langs. Trouwen is voor bruidjes, maagdelijk in het wit. Ik zou binnen de korte keren een vlek hebben. Of over mijn sleep struikelen. Een snelle blik werp ik naar binnen, meer niet.

Tot een paar weken geleden. Want toen zag ik opeens een Héle Coole Bruidsjurk. Een korte (net boven de knie) met een soort klokvormige minirok. Op het bijbehorende hoedje (precies mijn smaak, dat hoedje) zat een voile. En het allermooiste, bij de jurk stonden trouwlaarzen. Kniehoog, roomwit en helemaal versierd met lovertjes.

Afijn, je begrijpt het al. De bruidsklokken kondigden alarmfase één aan. En sindsdien luiden ze in mijn hoofd. Tatátata Tatátata. Elke keer als ik langs de bruidswinkel loop zie ik mezelf op het altaar staan. In de Hele Coole Bruidsjurk. Geen rammelende eierstokken maar rammelende bruidsklokken.

Paul vond het niks. “Je trouwt toch niet omdat je plots een leuke jurk ziet hangen?” Zei hij. Zijn mening bleef ongewijzigd, trouwen was niets voor hem. De spelbreker. En hij had de Hele Coole Jurk nog niet ééns gezien. Hij wíl gewoon niet trouwen.

Wat denken jullie, zal ik dan de laarzen maar nemen? Ik wed dat díe wel met me willen trouwen!

Ze keken me zó uitdagend aan in de etalage!