Weten we dat ook weer…

Annabel komt de kamer binnen.

“Ik krijg de nieuwe pot met vitamines niet open,” zegt ze. In haar hand heeft ze de plastic pot met kindervitamines.

“O,” zegt Lizzy. “Daar zit een veiligheidssluiting op. Kom maar hier.” Vanachter mijn krant sla ik het een-tweetje geïnteresseerd gade.

Lizzy pakt de pot aan van Annabel, drukt op de deksel, draait een slag en voilá. Open. “Hoe doe je dat?” vraagt Annabel.
“Eerst drukken en dan draaien.” Zegt Lizzy. “Snap je?”

Annabel knikt en vist twee ‘vitamientjes’ uit het potje. Daarna draait ze de deksel erop waarna ze gaat proberen deze er weer af te krijgen. Drukken en draaien. Verrek, zie ik haar denken, het werkt. Ze loopt ze terug naar de keuken en zet de pot keurig terug in het kastje. “Ik snap het hoor,” roept ze naar haar zus.

Afijn. Tot zover de kindveilige sluiting.

Tutti Frutti XVII

Een mooie herfstdag, gouden blaadjes en een blikkerig zonnetje.

Het is er weer tijd voor!

“Het is nogal hersendodend werk.”

“En dan ben ik zeker weer de kwaaie peer!”

“Ik heb mijn kinderen nooit te kort geschoten.”

“En dan loopt het kaarsje langzaam leeg.”

“Geluk zit in een klein hoekje.”

“Daar ben ik op voorbaat al tegen.”

“Die opa heeft een heel leven achter de rug, maar ik heb nog een heel leven voor de buik.”

“Wat hoor ik daar uit mijn ooghoeken?”

“Die kan daar wel een pootje breken!”

“Dat was echt een maatje te ver!”

“Ik zorg wel dat ik hem de mond snoei.”

“Laat haar maar in haar eigen soep gaarkoken.”

“Daar is het laatste woord nog niet over gevallen!”

Dank allemaal voor de leuke inzendingen!
Je kunt mij ook volgen op Twitter, daar slinger ik met enige regelmaat een leuke Tutti het net op.