Het idee I

Paul zat erbij alsof hij nooit anders gedaan had.

Eén voor één opende hij de flesjes. Fluffypink, orange en glitterpurple. “Mag ik op elke vinger een andere kleur?” vroeg Lizzy. Paul knikte. Hij lachte zelfs. Hij vond het helemaal niet erg om de nagels van zijn dochter te lakken. Naar het scheen.

Aan de andere kant van de tafel keek omi glimlachend toe. Haar handen lagen op tafel, de vingers netjes gespreid zodat ik ze goed kon lakken. Zij had ‘orange’ gekozen. Dat kleurde zo mooi bij haar ketting. “Wat kan hij dat goed,” zei ze tegen mij, terwijl ze naar Paul knikte. “Wat kan jij dat goed,” zei ze tegen Paul. “En je bent nog wel een man.”

Een zuster liep voorbij. Ze keek vertederd naar het laktafereeltje. “Mooi hoor,” zei ze, tegen niemand in het bijzonder. Ze bracht koffie met extra koekjes. Ze glimlachte naar Lizzy en vervolgens naar Paul. “Ik moet opeens aan die reclame van McDonald’s denken,” zei ze.

Achteraf moet dát het moment zijn geweest waarop hij het idee kreeg.

Hij zou …