Maar vanavond heeft hij hoofdpijn

David Mendelbaum uit Divorce gaat op dieet.

Deels omdat zijn ‘BFF’ Boudewijn het buikje van David ‘gezellig’ noemde, maar vooral omdat David het idee heeft dat de vrouwen -in de serie dan he?- hem te dik vinden. Het is zelfs zó erg dat hij denkt dat zijn cardioloog Desiree (“Ik zoende je met al mijn tederheid!” aldus David) hem dáárom niet wil.

Lesbisch?

Persoonlijk denk ik dat ‘dokter Desiree’ gewoon lesbisch is, maar dat doet er in dit verhaal eigenlijk niet toe. Waar het om gaat is dat er in de serie Divorce (voor wie het programma niet kent, het is de officieuze mannelijke tegenhanger van Gooische Vrouwen), een nieuw taboe wordt doorbroken: ook mannen moeten of willen lijnen om in de smaak te (blijven) vallen.

Lijntechnisch

Tot nu toe ging het lijntechnisch eigenlijk altijd over vrouwen. Google op  ‘te dik’ in combinatie met ‘relatie’ en je krijgt honderden hits. Allemaal artikelen over mannen die klagen dat hun vrouw te dik is (geworden) of hulpkreten van vrouwen die bang zijn dat ze (in de ogen van hun man) te dik zijn.

Is dat terecht? Ja en nee.

Mannen nemen inderdaad en masse de benen als hun vriendin te veel aankomt. Dat blijkt uit een onderzoek van het mannenblad AskMen. Ruim de helft van de ondervraagde mannen vindt een partner die te dik is geworden, een geldige reden om het uit te maken. (??? Misschien moet ik toch weer eens aan de zakjes?)

Over vrouwen die hun mán dumpen wanneer het buikje langzaam volloopt met bier, lezen we verdomde weinig. Cijfers zijn er niet. Tenminste ik heb ze niet gevonden. Blijkbaar speelt dit (dus?) veel minder. Vrouwen klagen veel, maar niet over het feit dat hun man dik wordt.

Daar klopt iets niet

Wat ik wél vond was een artikel over hoe mannen en vrouwen tegen zichzelf aankijken als het op lichaamsgewicht aankomt. En wat blijkt?

51 procent van de vrouwen vindt zichzelf te dik versus 36 procent van de mannen. Maar. Eerder onderzoek van het RIVM laat zien dat 60 procent van de mannen tussen 30-70 jaar te dik ís versus 44 procent van de vrouwen! Conclusie: vrouwen onderschatten zichzelf, mannen óverschatten zichzelf. En vervolgens gaat ze elkaar in die rol bevestigen.

Dan blijft het probleem dus liggen bij de vrouwen?

En daar komt de ‘nee’. Want het mag dan in psychisch in het voordeel van de mannen zijn, lichamelijk is er een kentering gaande. Die dikke mannen (60% dus inmiddels) scoren namelijk minder in bed, kijk maar eens hier! Ze (gaan) lijden aan libidoverlies en erectiestoornissen. Buikvet breekt het mannelijke geslachtshormoon af. En waar dát vervolgens allemaal toe leidt kan je wel raden.

Realistisch

Dus. Het wordt tijd dat mannen realistischer gaan worden. Zéker als ze nog af en toe willen scoren. Misschien ietsje minder naar de dikke billen van je vriendin kijken en zelf wat meer gaan sporten? Of neem een voorbeeld aan David uit Divorce en neem je eetpatroon onder de loep.

Want voor je het weet zijn de rollen omgedraaid en hoef je je haar niet meer in te ruilen voor een dunner exemplaar. Dan is ze zelf al gevlucht.

In de armen van een lijnende sexy trendsetter….

Meer lezen van mij? Kijk op www.esthervuijsters.nl voor een wel héél persoonlijke blog.
Advertisements

Vet balen!

Twee derde van de meisjes van 14 en 15 jaar oud vindt zichzelf te dik en wil afvallen (klik voor het artikel).

Ook kinderen van tien maken zich al druk om hun gewicht, zo blijkt uit een nieuw Brits onderzoek. En wat doen die kinderen dan, lees ik verder, dan gaan ze het ontbijt overslaan. Kijk, daar gaat het al mis. Want wáár zijn de ouders die daar op letten?! Continue reading

Slaap(hand)stand


Liz is de laatste tijd weer aardig aan de wandel. Aan de slaapwandel wel te verstaan.

Het begon ermee dat we haar op de trap aantroffen. Daar zat ze, op derde tree van onder, tegen een paar onzichtbare mensen te praten. Paul nam haar mee naar boven en legde haar weer in bed. De nacht daarna kwam ze naar beneden om ‘iets’ te zoeken in de keuken en de nacht dáárna ging ze – met glazige ogen en al – gewoon bij ons op de bank zitten.

Maar dat waren de keren dat wij nog wakker waren. De afgelopen nachten slaapwandelt Liz bij voorkeur als wij slapen. Zo werd ik twee nachten geleden wakker van wat gestommel. Eerst dacht ik aan Sinterklaas – dat krijg je, zo rond november – maar toen bedacht ik dat het de Sint niet kon zijn want die was nog helemaal niet in Nederland. Nader onderzoek wees uit dat het geluid uit Liz haar kamer kwam. Ze liep rond, stond voor de spiegel en liep weer rond.
“Wat ben je aan het doen?” vroeg ik.
“Ik ga even een handstand doen,” zei Liz en ze stak haar handen al in de lucht.
“Doe dat maar even niet,” zei ik.
Ik hield haar tegen en praatte haar weer haar bed in. Ze zag af van de slaaphandstand en liet zich lekker instoppen.
“Waar ben je?” vroeg ik terwijl haar ogen alweer dichtvielen.
“Ik ben heel ver weg,” zei ze. “Jij en pappa zijn er niet.”
Bizar hoor, slaapwandelen.

Vanochtend werd ik wakker na een rustige nacht. Ik had lekker doorgeslapen, niemand was wakker geworden en uitgerust stapte ik de badkamer binnen. Eerst maar eens even mijn tandenpoetsen.
Alleen, waar was mijn tandenborstel?
Verwonderd keek ik naar de wasbak. Het bekertje waar altijd de tandborstels en de tandpasta in staan, stond niet op zijn plek. Ik keek om me heen maar nergens zag ik het bekertje.

“Zeg meiden,” vroeg ik. “Heeft een van jullie het tandpastabekertje gezien?”
“Nee,” zei Bel.
“Nee,” zei Liz.”
“Het is echt raar,” zei ik. “Waar kan dat ding nou zijn?”

Op dat moment schoot Liz kennelijk iets te binnen.
“Weet je,” zei ze peinzend. “Ik heb over dat tandpastabekertje gedroomd. Dat ik ermee aan het spelen was op mijn kamer.”
Snel liepen we naar de kamer van Liz en jawel, op haar bureau stond het tandpastabekertje. De tandborstels lagen ernaast, netjes op een rij.

“O,” zei Paul ineens. “Dus dát was ze aan het doen. We hebben haar horen rommelen, weet je nog?”
“Ik heb helemaal niets gehoord,” antwoordde ik verbaasd. “Ik ben niet één keer wakker geweest.”
“Wel hoor,” zei Paul. “We hoorden gerommel in de badkamer en jij stond meteen naast het bed. Alleen ging je niet naar de badkamer maar je wilde iets in de kast pakken. Toen ik vroeg wat je aan het doen was kwam je weer in bed. En toen hoorde ik Liz ook niet meer.”
“Nou,” zeg ik, een beetje verbolgen. “Daar weet ik anders niets meer van.”

“Nee,” zei Paul. “Maar het is wel duidelijk van wie onze kinderen het slaapwandelen hebben.”