Mandarijntjes


De eerste chocolade- annex pepernotenkilo is een feit.

En dan te bedenken dat de chocoladeletters er nog aan komen, de marsepeinen biggetjes, het (overgebleven) Sint-Maartensnoep, de gluhwein en de banketletters! Om nog maar te zwijgen over kerstkransjes, kerstontbijtjes en chocoladekerstballen. Het was past eind oktober maar als ik zo doorging was ik in januari straks zelf een chocoladekerstbal/ marsepeinen biggetje. Dit vroeg om drastische maatregelen.

De redding kwam in de vorm van een kist mandarijnen. Ach ja! Die horen óók bij deze tijd van ’t jaar! Een hele kist ‘appeltjes van oranje’ voor nog geen vier euro! Ik liet mijn hand over de bolletjes glijden: zo te voelen was het fruit nu op z’n best: stevige schil, waarschijnlijk geen pitten, lekker sappig. Snel zette ik één van de kisten in mijn karretje, vanaf nu zou ik elk snaaimoment gezond én lekker te lijf gaan.

Ik had de boodschappen nog niet opgeruimd of ik zat op de bank met twee mandarijntjes. Ik voelde me gezond, gezegend en heel tevreden. Hoe blij kan je worden van een mandarijn? Afijn, ik was net begonnen met peuteren toen de Kletsen als snuffelend binnenstormden.

“Wat ruikt het hier lekker!” riep Annabel.
“Ja,” knikte Liz. “Het ruikt naar… Sinterklaas!”

Het ruikt naar Sinterklaas! Kijk, dat heb ik ze over een pepernoot nooit horen zeggen.
De Sint komt eraan, hulde aan de mandarijn.
(En hulde aan –1 kilo.)

Bye Bye Hyves

That does it.

Telegraaf Media Group koopt Hyves. “TMG krijgt daarmee toegang tot de persoonlijk gegevens van 9 miljoen Nederlanders.” Klinkt onheilspellende genoeg, dunkt me. Ook al “gaan ze die informatie niet rechtstreeks gebruiken.” Aldus de nieuwe eigenaar.

Bye Bye Hyves. Ik ga mijn account beëindigen.

En ik blijf lekker twitteren.
Of misschien wordt het tijd dat ik internationaal ga.
Faceboeken ofzo.

Kwartetten

“Annabel, mag ik van jou uit de serie ‘dertien’ ‘Het hondje’?”

Annabel kijkt voor zich, keert hier en daar een kaart om (ze heeft ze voor zich liggen op tafel) en zeg dan: “Nee. Die heb ik niet.”

“Die heb je wel,” reageert Lizzy. “Kijk maar eens goed.” Annabel draait nogmaals een paar kaarten om, vindt ‘hondje nummer dertien’ en overhandigt hem aan mij.

“Heb je er nog een?” vraag ik.
“Heb ik er nog een?” vraagt Annabel aan Lizzy.
Lizzy schudt haar hoofd.

“Dan ben jij nou aan de beurt,” zeg ik terwijl ik naar Lizzy knik.
“Mamma, mag ik van jou “hondje nummer dertien.”
Ik schuif de kaart naar haar toe.

“Hoe wist jij trouwens dat Annabel dat hondje had?”
“O, gewoon.” Zegt Lizzy. “Die had ik in haar kaarten gezien.”

Het valt niet mee. Spelletjes doen met de Kletsen.

Effe klaguh!

Uit de catagorie “Klein leed”.

Ik kan slecht tegen lenzen. Een avondje stappen gaat nét, maar veel verder kom ik niet. En zelfs die paar uurtjes kom ik alleen nog door met oogdruppels en veel knipperen. Niet ideaal maar het is niet anders, er zijn ergere dingen.

Een bril dus. En ik moet zeggen – het duurde even – ik heb het geaccepteerd. Helemáál sinds ik in het bezit ben van meerdere exemplaren – en dus elke dag kan kiezen tussen rood, goud, zilver of roze –, vind ik mezelf wel weer aardig fashionable.

Tot zover geen probleem. Maar nu. Nu heeft het medische snelrecht besloten dat ik het moet stellen met een ontsteking precies op de plek waar mijn oorschelp zich aan mijn hoofd hecht. Dat allerbovenste plekje van je oor, zeg maar. Dat plekje, precies, waar het brillenpootje moet zitten.

En nu kan ik dus geen bril meer dragen want dat doet pijn. Tja en wat is dan het alternatief? Ik kan even niets verzinnen. Eigenlijk loop ik al twee dagen gewoon wazig de wereld in de kijken maar dat is natuurlijk niet echt handig. Van het knijpen met mijn ogen krijg ik hoofdpijn. En rimpels!

Kortom, ik last van een onpraktische kwaal. En neem me dan ook niet kwalijk als ik zeg dat ik het –letterlijk – éven niet meer zie zitten.

Ik kijk het maar even aan.

😉