Disneyprinsessen zijn te dun!

Ooit een echte eend gezien met een matrozenpakje aan? Een spons die kan praten of een pony met regenboogmanen?

Karikatuurtje

Nee. Natuurlijk niet. Want die bestaan niet. Althans, ja, op televisie wel. Maar dat is niet echt. Dat zijn cartoons. En cartoons, dat zijn grapjes, karikatuurtje. Die hebben niets met ‘echt’ te maken. Toch?

Disney-sisters langs de meetlat

Wél dus! Want als het gaat om dámesmaten dan gelden kennelijk opeens régels. Dan moeten Ariel, Pocahontas en de andere Disney-sisters opeens langs de meetlat omdat ze mogelijk te dun zijn. Want te dun is niet oké. Dat ze altijd en eeuwig hetzelfde kleedje dragen, gedomineerd worden door een of andere lelijke oude Prins of klappen krijgen van (stief)moeder, dat is allemaal geen probleem, maar hun taillemaat? Nee, díe moet kloppen.

7 dwergen?!

Emmy Award-winnaar en topillustrator Loryn Brantz ontwierp in dit kader een serie ‘vrouwvriendelijke’ prinsesjes. Op haar tekeningen hebben de dames een ‘fatsoenlijke’ maat 40/42 en kunnen ze ‘gelukkig weer ademen’. (Eerlijk gezegd zag ik in eerste instantie het verschil niet eens!) Dat ze ondertussen nog steeds worden afgemaakt door gemene heksen, gegijzeld worden door een eng beest of de rommel van 7 dwergen moeten opruimen zonder hiervoor betaald te krijgen, dáár hoor je niemand over.

Dansende borden?

Toch is het goed dat dit artikel met vergelijkingsfoto’s online staat. Want ik heb me erg vermaakt met de reacties. “Ik vind het ook balen dat vrachtwagens niet écht in kunnen veranderen in Optimus Prime,” schampert een lezer, ”maar ja, het leven gaat dóór!” “Borden dansen ook niet in het echt! Hallo! Ze bestáán niet!”

“A realistic image of a mermaid? Really?” (reactie op artikel)

disney-prinsessen-te-dik3Anorexia Ariel

Maar een beetje gelijk hebben de tegenstanders van Anorexia Ariel en Dunne Doornroosje natuurlijk wel. We willen onze meiden niet opzadelen met een onrealistisch beeld van hoe een lichaam er uit zou moeten zien. Daar worden ze onzeker van. En dat geldt ook voor onze jongens. Want de prinsen hebben ook allemaal een six-pack! En wat te denken van dit soort ‘geleuter’ over Hulk-poppen met piemels die tot de knieën hangen?!

Kabouter Plop

Ach ja. Gedeelde smart is halve smart. Als we dat maar onthouden. Dan kunnen we ons nu weer bezig gaan houden met dingen die er echt toe doen. Want er zijn genoeg plekken in de wereld waar kleine kinderen grote zorgen hebben.

En die hebben niets met cartoons en sprookjes te maken.

disney-prinsessen-te-dik

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl vind je elke dag een verse blog!

Ja ja!

Ik heb een blauw oog.

Mijn zicht wordt belemmerd door een blauw-paars hangend ooglid. Alsof ik ’t afgelopen weekend heb besteed aan een concoursje freefighten. De werkelijke reden van dit feestelijke gebeuren: ik ben tegen een deur gelopen.

Dat zat zo, ik wilde gisterochtend de voordeur uitgaan en dat doe ik meestal in één vloeiende beweging: ik trek de deur open en stap direct door naar buiten. Nu lag er op de mat een schoen, dus toen ik de deur opentrok bleef hij halverwege steken. Het tweede deel van mijn handeling, de stap naar buiten, ging echter gewoon door en dus knalde ik met mijn hoofd tegen het randje van de deur.

Gelukkig was er niemand bij en ik kon in alle rust vloeken en tieren zonder dat er meteen een kind kwam aangerend met moeilijke vragen als ‘waarom doe je dat?’ of een Paul die stiekem erg moest lachen. Ik kon gewoon blijven staan en wachtten tot de pijn overging.

Langzaam vormde zich een blauwe plek en een zwelling. En dan moet je – op een verjaardag – gaan uitleggen dat je tegen een deur bent opgelopen, ik geef toe, dat klinkt nogal lullig. Ongeveer elk gesprek verliep dan ook hetzelfde:
“Wat heb jij gedaan?”
“O. Tegen een deur aangelopen.”
“Ja ja.” (veelbetekenende blik op Paul.)

De kinderen ontdekten vanochtend pas dat mamma’s oog er een beetje raar uitzag.
“Wat heb je aan je oog?” vroeg Annabel.
“Mamma is tegen een deur gelopen,” verklaarde ik.
Ze begonnen niet te gniffelen, ze zeiden geen ‘ja,ja’. Niets van dit alles. Ze geloofden het onmiddellijk.

“Echt wat voor jou,” zei Lizzy.
“Lomp zeg,” zei Annabel.

Kijk, dat zijn mijn meiden. Die kénnen hun moeder tenminste!