Slimme bank!

Waarschuwingen zijn ín!

Voor elke drop regen is er een weeralarm, producten worden bedolven onder debiele quotes (op de zakjes van Cup-a-soup: “Vergeet niet te blazen!”) en soms worden er zelf regelrechte bevelen uitgedeeld. (“Kies bewust!” “Eet verantwoord!”)

Ik word er onderhand een beetje moe van. Het zal disclaimertechnisch allemaal wel nodig zijn, maar laten we eerlijk blijven; de groep mensen die deze waarschuwiningen ter harte zou moeten nemen kan waarschijnlijk nauwelijks lezen. Laat staan dat deze consumenten zich er iets van aantrekken.

Het deel dat ze wél leest raakt vooral geïrriteerd. Waar sommige waarschuwingen nog wel grappig zijn (“Deze wasmachine is niet geschikt om personen te wassen”) krijg ik van het merendeel een vrij agressief soort kippenvel. Sterk nog; wanneer me weer eens verteld wordt wat ik wel en niet moet doen, word ik daar erg tegendraads van.

Bij ABN-AMRO hebben ze die reactie waarschijnlijk voorzien. “Daar kunnen we ons voordeel mee doen!” moeten ze gedacht hebben. Toen ik vanochtend gingen pinnen werd ik door het apparaat begroet met de mededeling: “Pin bewust, neem niet teveel geld op!” Zonder er verder over na te denken pinde (is dat een woord?) ik, recalcitrant als altijd, vijftig euro extra.

Wat een briljante marketingstrategie van zo’n bank!

Toegemaild door Betty; dit is wat ze zag toen ze de software voor de nieuwe webcam wilde installeren. De begeleidende vraag: “En als je nou geen koffie lust?!”

Advertisements

Voor de lieve vrede

Kling klokje klingelingeling.

Annabel houdt van klingklokjes. Ze rammelt met de kerstballen en zingt haar liedje. “Wij hadden vroeger twee zilveren kerstklokjes,” deel ik mijn herinnering met haar. Een van mijn broer en een van mij. Die konden echt klingelen. Ik glimlach bij de gedachte aan het mooie kerstsnuisterijtje.

Ik beloof Annabel een kerstklokje. Een met een klepeltje, die ze zelf elk jaar in de kerstboom kan hangen. Net zo’n mooie zilveren als mamma vroeger had. Eentje waarbij ze met recht klingkokje klingelingeling kan zingen. Ze glundert terwijl ze over het klokje fantaseert. Belletje en haar belletje. Ik ga meteen op zoek.

Eerst de Blokker. Dan de Hema. De Zeeman, de V& D en tenslotte zelfs Riviera en Villeroy & Boch. Van alles is er. Kunstiger dan kunstig. Van papier, van hout, plastic, zelfs van kristal is er genoeg. We kunnen labradors in onze boom hangen. Pinguïns. Een schoentje van Prada, bierflesjes, digitale kerstballen (met foto), Otazu kerstballen, versiering in de vorm van hartjes, fruit of met rare teksten. Van alles zie ik aan mijn geestesoog voorbijtrekken. Van alles. Maar géén gewoon kerstklokje.

Het tuincentrum dan maar. Daar zouden ze me wel kunnen helpen. Paarse kerstkevers, vogelkooitje voor in de kerstboom, een patrijs in een perenboom. Gepokte kerstballen, gemazelde kerstballen en zelfs kerstballen met houtsnippers. Elfen, trollen, heksen. Wederom, van alles. Behalve een kerstklokje.

Dus nu de vraag. De vraag der vragen. Want ik heb natuurlijk helemaal niets tegen kerst. In tegendeel, vind kerst hartstikke gezellig. Leuk. Familie enzo. Ben ik helemaal voor. Bling bling, ook leuk. Lekker eten, heerlijk. Tot zover geen probleem. Doe ik niet moeilijk over. Dat de kerstviering zo rond de zomervakantie al in de winkel ligt, vooruit, neem ik op de koop toe. Alles voor de vrede zeg ik dan.

MAAR WAAROM KAN IK WEL EEN FOKKING LABRADOR VOOR IN DE KERSTBOOM KOPEN MAAR NERGENS EEN NORMAAL KERSTKLOKJE VOOR MIJN DOCHTER?

WAAROM WAAROM WAAROM? Hijg.