Wat wil jij aan je lichaam veranderen?

Vraag een volwassene wat hij of zij aan zijn of haar lichaam wil veranderen en je hoort steevast ‘mijn oren!’, ‘ik wil grotere ogen!’ en ‘o, een beter huid’.

Verrassende antwoorden

Stel kinderen dezelfde vraag en je krijgt heel andere antwoorden. Om te beginnen wordt er héél lang nagedacht. Sommige van hen weten het antwoord gewoon echt niet, zijn verbaasd over de vraag. “Ik vind mijn lichaam eigenlijk gewoon goed!” zegt een meisje ietwat verlegen. En wanneer er dan nóg langer wordt nagedacht, “tja, als ik dan tóch mag kiezen…” dan komen er heel verrassende antwoorden.

Grote Mensen-Wereld

Ikzelf zat aan het einde van dit prachtige filmpje met tranen in mijn ogen. Ik weet niet precies waarom. Was het de eerlijkheid van de kinderen, de treurige waarheid van de Grote Mensen-Wereld of het zo scherp in beeld gebrachte verlies van onze onschuld ergens onderweg naar volwassenheid?

Jubilee project

Benieuwd? Kijk zelf en laat je betoveren door de eerlijkheid van de mensen uit dit filmpje van Jubilee project.

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl lees je vandaag over de voordelen van… een nieuwe keuken!

Moederdag

Paul is ziek.

De oorzaak is niet helemaal duidelijk maar het zal geen toeval zijn dat hij gisteravond met een paar vrienden de stad in geweest is. Jazz, bier en shoarma. Geen idee hoe laat hij thuis was, maar het rook laat en ranzig.

Toch stond hij vanochtend vroeg op. Hij nam de kinderen mee naar beneden en fabriceerde een ontbijtje. Om 08.15 uur kreeg ik tekeningen, bloemen, een roze opschrijfboekje en dito rekenmachientje (door Lizzy uitgezocht) en een geschifte ananas-kiwismoothie.

Ik sudderde nog wat door in bed terwijl ik hoorde hoe hij beneden zijn stinkende (letterlijk) best deed om op de been de blijven. Om 09.15 uur ging ik douchen waarna ik hem naar bed stuurde.

En nu zit ik alleen beneden. Op moederdag. Aan de ene kant ben ik opgetogen. Het moet wel echte liefde zijn wanneer iemand zichzelf zó wegcijfert. Maar aan de andere kant, waarom moet hij nou weer nét vandaag brak zijn? De spontaniteit is op deze manier ver te zoeken.

De liefde als verplichting. Ik weet niet zo goed wat ik er nou van vind. Zelf weet hij het trouwens wel. Het was de ananas-kiwismoothie.

Natuurlijk schat.

NB Er kan niet op de logjes gereageerd worden. Jammer. Een beetje bijval was leuk geweest.

Opgestaan

En gróótste Ei was ik natuurlijk.

Een uitgebreide brunch (die, nadat iedereen gearriveerd was, meer een brinner werd) en ík was vergeten witte wijn te kopen. Alles was er. Paasbrood, quiche, sap, geschilderde eieren. Maar geen lekker koud wijntje.

“Dan maar champagne,” zei Paul, en dook de kelder in. Snel ruilde iedereen zijn of haar drankje in. Appelsap was best, champagne beter. En dus toastten we op Pasen. Op vrienden, familie en op de naderende bruiloft (mijn broer en schoonzusje). En vooruit, nu we toch bezig waren, op de Wederopstanding.

De bubbeltjes stegen snel omhoog. Gaven de dag een gouden randje. Lizzy zocht paaseieren in de tuin. Annabel kroop over de vloer, opzoek naar flintertjes chocolade. Overgrootoma vertelde over háár bruiloft en ik sneed nog wat meer stokbrood.

Iedereen lachte. Overal hingen flarden van gesprekken. Paul, mijn broer en mijn vader stonden in de tuin. Ik keek vertederd naar overgrootoma met Annabel op schoot. Mijn schoonvader speelde verstoppertje met Lizzy. Het was Pasen, zoals Pasen hoort te zijn. Vrolijk, gekleurd en lenteachtig.

‘s Avonds haalde Paul nóg een fles champagne uit de kelder. “Soms moet je gewoon vieren dat je leeft,” zei hij. “Eén fles, is geen fles, twee fles is een halve fles, drie fles is een Páásfles!” zong ik. “Laat die Paasfles maar zitten,” zei Paul “anders wordt het héél lastig opstaan morgen denk ik.”

“Ach,” mompelde ik met mijn mond vol bubbels, ” ‘t lukt Jezus ook elk jaar weer.”