Geen minima maar ook zéker geen Máxima!

Vanochtend op de radio: een discussie over de voorgestelde Dagobert Duck Tax. Een pakket maatregelen – gebaseerd op de ideeën van de van de populaire econoom Thomas Piketty – dat voor meer (financiële) gelijkheid moet zorgen.

Dagobert Duck Tax

De side-kick van Edwin Evers vindt het maar een raar verhaal. “Met een hoger inkomen, of een dikke spaarrekening betáál je al zoveel extra!!” roept hij verbolgen. Edwin nuanceert: “Het gaat om de allerrijksten. En om spaargeld.” Waarop side-kick leep opmerkt, dat die daar vast óók hard voor gewerkt hebben.

“Wie hard werkt moet niet elke keer maar weer ‘gepakt’ worden!”

Geen Máxima

Het blijft een lastig verhaal – de belastingverdeling – en ook ik hink op twee gedachten. Ik behoor niet tot de minima maar ik ben ook zéker geen Maxima. Natuurlijk, er is het solidariteitsbeginsel – we moeten voor elkaar zorgen – maar het is ook ‘loon naar werken’. Je kunt elke avond op de bank gaan zitten, je kunt ook, zoals de side-kick opmerkt: “Nog weer ergens plaatjes gaan draaien, naast je gewone baan.”

Op slinkse wijze

Kon je ze nou allemaal maar beoordelen op individuele basis, denk ik wel eens. Die rijke stinkerds die via allerhande slinkse maniertjes geld wegsluizen en (bijna) geen belasting betalen. Maar ook de mensen die hun snor drukken, die de ene na de andere reorganisatie overleven en steevast voor méér uren krijgen uitbetaald krijgen dan ze feitelijk werken. Of die thuiszitten en ‘vinden’ dat de maatschappij hun probleem maar moet oplossen. De rotte appels eruit pikken en dán de boel pas écht eerlijk verdelen.

dagobert-duck-taxModerne Robin Hood

Maar zo werkt het natuurlijk niet. Want wie zou dat dan moeten beoordelen? Zelfs belangenorganisaties zijn niet belangeloos en de moderne Robin Hood vult thans zijn zakken als directeur van één of andere goed doel. Het is onmogelijk om mensen individueel te beoordelen.

Regels & Wetten

En dus komen er steeds meer regels, wetten en nieuwe maatregelen. Regels voor wie wél wat krijg en wie niet. Wie wat moet betalen en wie wordt gekort. Alleen, regels – daar zijn we inmiddels ook wel achter – gelden nooit voor iedereen. Wetten kennen uitzonderingen. En maatregelen treffen meestal de verkeerde mensen.

“Morgen wordt het beter!”

Tot die tijd?

De oplossing? Geen. Gewoon hopen dat de crisis snel voorbij is. Dat het morgen beter wordt. Dan kunnen de belastingen omlaag en hoeven we niet meer zo te mopperen.

Tot die tijd? Tik ik gewoon mijn stukjes. En hoop ik vurig dat ze de voordelen voor zzp’ers niet afschaffen.

Geen crash-dieet maar een cash-dieet!

We weten al een tijdje dat betalen letterlijk pijn doet. Namelijk: wanneer we geld uitgeven wordt hetzelfde gebied in onze hersens actief als op de momenten waarop we fysieke pijn ervaren. En van al die ‘betaalpijn’ is de cash-betaling het hevigst!

Betaalpijn

En juist dáárom doen webshops het zo goed. Daar betaal je nooit cash (dus: minder pijn) en vanwege het hoge leukheidsgehalte – kopen, kopen, kopen – wordt wél het genotscentrum van onze hersenen geactiveerd. Een lekker gevoel. Tja, tot je je banksaldo ziet. Auw.

Cashende medemens

En er zijn meer nadelen aan betalen met plastic. Kaartbetalers eten namelijk ongezonder dan hun cashende medemens. Ook dat blijkt uit onderzoek. Dat  komt dan weer door de pijn die we (onbewust) voelen als we met contanten afrekenen. Die betaalpijn weerhoudt de cash-betalers van het doen van impulsieve aankopen. De aankoop van snoep, hamburgers en andere ongezond etenswaar is meestal impulsief en gebeurt dus vooral.. met kaart!

Geen crash maar cash

Samenvattend: wil jij rijker worden? Per saldo gelukkiger? Gezonder en misschien zelfs slanker? Stop dan maar het zoeken naar een hogere spaarrente, het lezen van allerhande mindfulnesspulp en het volgen van het zoveelste dieet. Er is een veel betere oplossing.

Vanaf nu betaal jij alles contant.

Meer lezen? Kijk eens op www.esthervuijsters.nl daar is het Pink Saturday en.. je kunt wat winnen!

Dat was het dan weer – DIVORCE bevat spoilers –

Dat was het dan weer.

DIVORCE seizoen II zit er op. Het doet pijn en dat is begrijpelijk. Scheiden doet immers lijden. Toch is het niet allemáál kommer en kwel wat er op de buis gebeurt. De tweeling van Joris komt gezond ter wereld en David en superbitch Tamar gaan ‘het’ weer samen proberen. Eén Divorce minder dus!

Aiaiai

Minder geluk is er voor Boudewijn, die zich in de schulden steekt om een dure ring voor ‘zijn’ Sophie te kopen maar die uiteindelijk achterblijft met het beeld op zijn netvlies van broerlief die zijn vrouw kust. Aiaiai. En dat terwijl híj (Bo) nou juist nét had bedacht dat vrouwen eigenlijk helemaal niet wíllen scheiden, diep in hun hart. Maar dat ze er alleen mee dreigen.

Dreigen met…

Is dat laatste zo? Ik vraag het me opeens af. Zijn wij vrouwen zo doortrapt? Als ik Google raadpleeg komt ik vooral veel tegen over de financiën. Scheiden is duur voor vrouwen, vrouwen zijn de dupe, gescheiden vrouw blijft berooid achter. “Ik wil wel scheiden maar ik kan het niet betalen!” verzucht zelfs iemand. Hoe treurig! Over vrouwen die alleen maar dréigen met een echtscheiding vind ik niets. Vrouwen dreigen met van alles, van het buiten hangen van de vuile was tot en met zelfmoord, maar ze dreigen níet met een scheiding.

Het ‘s’-woord

Sterker nog, vrouwen houden hun twijfels juist heel lang voor zich, als ik de verschillende fora moet geloven. Ze wikken en wegen in stilte en pas als ze helemaal klaar met alles zijn dan komen ze met het ‘s’ –woord. Scheiden. Ik wil (niet meer). En als ze het eenmaal hebben uitgesproken, zijn ze er niet meer vanaf te brengen. Vrouwen zijn doortastender als het een scheiding betreft dan mannen. Na afloop zijn ze gelukkiger.

Divorce & ik

Dus. Boudewijn had zich het geld en de moeite kunnen besparen. Zijn Divorce is nog steeds een Divorce en of het ooit nog goed komt, dat zal moeten blijken uit het volgende seizoen. Eén ding is zeker, ik zit dan weer voor de buis. Want Divorce en ik, wij gaan (voorlopig) nog niet uit elkaar!

Meer lezen? Op http://www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over mijn ‘puberende’ dochter.

Je salaris? Minder intiem dan je seksleven!

Ik sta in de fabulous MAMA van deze maand.

Met mijn hoofd én mijn inkomen. En dat verbaast kennelijk een heleboel mensen. Nou ja, dat hoofd niet natuurlijk, dat zien ze wel eens vaker voorbij komen. Maar dat ik mijn inkomen op straat gooi.

En nu ben ík dus verbaasd dat anderen daar verbaasd over zijn.

Perverse prikkel

Het zal wel te maken hebben met mijn financiële achtergrond. Ik ken als geen ander de voordelen van het transparant-zijn. Vorige week heb ik daar nog over gesproken. Ik was te gast bij de opleiding Bloggen is NETwerken van Sanoma. Ik maakte deel uit van een panel (als blogger) en we spraken onder andere over verdiensten. Ik verwees naar de blog die ik eerder schreef over dit onderwerp ‘de perverse prikkel van de blogger’ en riep dat commercie en schrijven over het algemeen prima samengaan. Je moet er alleen open en eerlijk over zijn.

Praten over je salaris

Dat je niet precies tot op de euro wil (of kan) zeggen hoeveel je ergens aan verdient, dat snap ik wel. Dat vinden ook niet alle opdrachtgevers en werkgevers even leuk. Maar ‘een gemiddelde’ tussen ‘zus’ en ‘zo’ en dan ‘ongeveer totaal bruto’, zeker wanneer je zoals ik meerdere inkomenscomponenten hebt, dat is toch geen probleem? Praten over je salaris? Minder intiem dan je seksleven hoor. Tenminste, dat vind ik.

“Een gemiddelde tussen zus en zo.”

Een lezeres mailde me dat ze – naar aanleiding van het stukje in fabulous MAMA – eindelijk met haar collega over haar salaris heeft durven praten. Dat die collega dat helemaal geen probleem vond en dat ze nu met nog meer plezier naar haar werk gaat. Super toch? Een ZZP’er op Twitter riep dat hij al jaren pleitte voor ‘open tarieven’. “Veel makkelijker bij nieuwe opdrachten.” Ik bedoel maar.

Mijn man is ook niet gek

Eerlijk over geld. Dat ben ik altijd geweest, dat vind ik logisch. Ik ben niet iemand die de aankopen wegmoffelt en dan aan haar man vertelt dat ze ‘alleen maar’ een zwart T-shirt heeft gekocht. Hij is niet achterlijk en zo wil ik hem ook niet behandelen. Bovendien, als ik mijn kinderen de waarde van geld wil laten kennen, zou ik dan niet éérst zelf het goede voorbeeld moeten geven? (Niet dat mijn kínderen alles hoeven te weten, maar dat is een ander verhaal en dat komt vast nog wel eens in een andere blog ter sprake.)

En jij?

Goed. Open en eerlijk dus. Ik vind het belangrijk. En jij? Ben jij eerlijk over geld? Zeg jij wat je verdient als iemand je erom vraagt? En waarom wel/niet? Ik ben benieuwd. (Ik ben namelijk erg nieuwsgierig, ook daar ben ik eerlijk in!)

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl staat vandaag weer een leuke cadeautip!

Een gorilla met kleedgeld?

Mijn dochter van elf – een probeerpuber puur sang – heeft een nieuw stopwoordje. Boeie.

En sinds de introductie van ‘boeie’ zijn alle gesprekken hier thuis gedoemd te mislukken. Als moeder vind ik deze ontwikkeling natuurlijk wél ‘boeie’ en dus schrijf ik er een column over op esthervuijsters.nl

In de Kidsweek

Ik heb het stukje nog niet geplaatst of ik lees in de Kidsweek een artikel over een ándere dwarse puber: Gorilla Likalé van 12. Likalé botst met de baas, kliert bij de vrouwtjes en pest de kleuters. Klinkt inderdaad puberachtig! En dus… moet hij weg uit de Arnhemse dierentuin Burgers’ Zoo. De verhuizing gaat niet zonder slag of stoot en Likalé krijgt een slaapspuitje. Vervolgens wordt hij op transport gezet naar Frankrijk, waar hij verder de baas mag spelen.

Financiële opvoeding in Frankrijk?

Op transport zetten naar Frankrijk. Het ís een idee. Maar dan loopt ik wel het risico dat mijn kind niet goed met geld leert omgaan. Want: het Nibud heeft onlangs weer onderzoek naar kind & geld en wat blijkt: Middelbare scholieren praten steeds vaker met ouders over geld. Ouders worden – ondanks alle meningsverschillen op die leeftijd – toch gezien als belangrijkste informatiebron over geld. Bovendien lenen kinderen die zak- en kleedgeld krijgen minder en sparen ze later meer.

Kind = gorilla?

En nou zíjn er wel verschillen tussen kinderen en gorilla’s – wat moet een gorilla tenslotte met kleedgeld – maar de Kidsweek sluit over het algemeen goed aan bij de belevingswereld van mijn elfjarige. Zo gaat het deze keer niet alleen over puberende gorilla’s, maar ook over genderstoornissen, de reuzenlangnek én inderdaad, over geld. Binnenkort dus maar weer eens een goed gesprek over geld en – wie weet – een zakgeldverhoging. Dat is vast wel ‘boeie’. Naar Frankrijk sturen kan tenslotte altijd nog, het liefst mét wat financiële kennis.

En ondertussen laat ik de Kidweek hier maar eens een tijdje ‘rondslingeren’. Vanwege dat artikel over omgaan met geld natuurlijk. Én om op subtiele wijze de aandacht te vestigen op het lot van ‘die andere’ dwarse puber….

Zakgeld? Nee, ik krijg gewoon alles.

Vandaag start het nieuwe programma van Eurowijs.

Eurowijs is een financiële gastles voor de groepen 3, 4 en 5 van de basisschool. Het doel: leerlingen ervan bewust maken hoe ze verstandig kunnen omgaan met geld. Geen overbodige luxe, als ik zo af en toe de verhalen van mijn kinderen hoor. Jantje kreeg een Wii ‘voor de vakantie’, Pietje een ‘gratis’ iPhone 4s (want zijn vader had de 5 gekocht) en Truusje mocht een  ‘weekendje weg’ kiezen, omdat ze zo’n mooi rapport had.

Gênant

Nou kan het aan mij liggen, maar een kind van 9, 10 (of zelfs 11) jaar met een iPhone, ik weet het niet hoor. En dan dat ‘gratis’. Natuurlijk is zoiets niet gratis, er zijn mensen die heel, héél hard moeten werken voor een iPhone en die dan nog genoegen moeten nemen met een oud model. En over hard werken gesproken, wat is er mis met een mooie nieuwe (school) tas voor een goed rapport, of met een paar euro? Geld over? Stort het lekker op een spaarrekening voor ze en wrijf het boekje niet telkens onder hun neus. Hoe vaak ik hoor wat kinderen ‘op hun spaarrekening’ hebben staan, gênant gewoon.

Grote huizen, dito inkomens

Het zal ongetwijfeld (voor een deel) aan de  buurt liggen. Relatief veel grote huizen en dito inkomens. Veel grote auto’s en dure vakanties. Maar het is ook een mentaliteitskwestie. Geen grenzen stellen, het kind niet willen laten ‘onderdoen’ voor een ander. Van de uitzondering de regel maken en zo ‘het verwende-nest-syndroom’ de vrije hand geven.

En het valt niet altijd mee om uit te leggen waarom de één een groter huis heeft dan de ander, waarom zíj wel een nieuwe auto hebben en wij niet en waarom ‘wij’ niet op wintersport gaan. Mijn kinderen zijn er gevoelig voor. En dan zijn dit nog de makkelijke dingen. Maar wat dacht je hier van:

Voor elke negen of tien die je haalt een cadeau mogen uitzoeken?

Die nieuwe iPod zonder dat je er zelf ook maar íets aan mee hoeft te betalen?

Zomaar een hele nieuwe kamer, een dure fiets of even shoppen in New York?

Natuurlijk, ik praat erover met de kinderen. Iets té vaak naar mijn zin. Ik leg uit waarom Liz eerst moest sparen voor haar iPod voordat wij – op haar verjaardag – de rest bijlegden. Waarom de ene negen de andere niet is en waarom wij waardering niet in cadeautjes uitdrukken. Waarom ‘een nieuwe kamer’ niet iets voor ‘zomaar’ is en dat die fiets van Annabel komt als de gelegenheid zich aandient.

Laatst kwam Liz zelfs thuis met het verhaal dat ze heel trots had verteld over de tweedehands kinderkledingbeurs waar ze had geholpen, had er iemand geroepen: “Ieuww, tweedehands kleding, wat víes!” Vies! Zo’n opmerking is vies. En vervelend ook, want de troost dat mijn kinderen later plezier hebben van hun opvoeding, is nu immers een bittere pil.

Belerende toon

Ik ben het niet altijd eens met (de belerende toon van) het Nibud, maar in één ding hebben ze gelijk. Financiële opvoeding is belangrijk, dat voorkomt schulden op latere leeftijd. Kinderen die al jong zelf leren kiezen waar zij hun geld aan uitgeven, komen minder vaak in de financiële problemen. Alleen al daarom zou elk kind gewoon zakgeld moeten krijgen.

Gelukkig springt Eurowijs voor ons én onze kinderen in de bres. Alhoewel ik vrees dat in sommige gevallen beter de óuders dan de kinderen ‘financieel (her)opgevoed’ kunnen worden.

Meer Esther? Like mijn pagina op Facebook of lees mee op www.esthervuijsters.nl

Oor-Bel


Het weekend stond in het teken van de vier V’s: Voetbal, Verjaardag en Vertellen over Vrijdag.

In dat (middelste) kader togen we op zaterdag al naar de juwelier om gaatjes in Bells oren te laten schieten. Cadeautje voor haar zevende verjaardag. Zo gepiept en ze reageerde een stuk relaxter dan haar zus destijds, zelfs toen het schietapparaat bleef hangen en er enorm geprutst moest worden om het achterkantje goed vast te krijgen.

Zondag – op de ‘familie’ verjaardagdag – liep de kleine Klets heel stoer en groot door het huis: compleet hyper op haar nieuwe roze all stars en met échte oorbellen in. Gelukkig was het best mooi weer kon er heerlijk in de tuin gespeeld worden, mét de hoepels en de hangmat. Alleen bleek hangmat niet bepaald (oor)belvriendelijk: binnen vijf minuten was de Klets één knopje kwijt.

Lizzy vond de oorbel terug, maar niet het achterkantje. Naarstig werd er gezocht naar een vervangend achterkantje terwijl we ondertussen probeerden het knopje weer in Annabel haar oor te krijgen (wat nog helemaal niet meeviel, eigenlijk zijn oorlellen helemaal niet zo flexibel!). Uiteindelijk zat alles weer op zijn plek en kon er weer gespeeld worden. “Doe een beetje voorzichtig,” zei ik nog.

Tegen dovemans oren natuurlijk, want we waren nog geen uur verder of de oorbel lag er weer uit. En dit keer kregen we hem er helemaal niet meer in. Het zweet stond inmiddels op mijn voorhoofd en Annabel was in tranen (pijnlijk!) toen de buurvrouw bedacht dat we het knopje er misschien van achteren door moesten steken. Dat lukte, maar toen mocht de bel er van Bel niet meer uit. We knepen het achterkantje met een tangetje stevig dicht en verzekerden de freule dat het heus, nee écht niet, raar was dat ze nu één oorbel achterstevoren in had.

Vannacht om twee uur werd ik wakker van een kleine gil. Annabel zat rechtop in haar bed met een knuffel (eend) aan haar oor. “Ik zit vast!” riep ze boos. “Ik zit vast aan Eend!”
Voorzichtig peuterde ik (slaapdronken en in het donker) Eend van mijn dochters oor. Daarna gooide ik alle knuffels uit bed. Better safe than sorry. Ik sliep die nacht verder niet heel goed, ik droomde over (oor) bellen en alles wat daarmee mis kon gaan.

Had ik nou toch maar gewoon playmobil gegeven…