Out of the box met Hello Fresh Advertorial

Alleen al het ontvangen van de Hello Freshbox bleek een feestje!

Al die verse ingrediënten, spannende pakjes, zakjes én menuutjes! Een soort kerstpakket in de zomer! Ook de kinderen waren er als de kippen bij. “Mogen wij proeven?” Ik kon nog net het zakje pijnboompitjes redden. (“Afblijven, anders kloppen mamma’s recepten straks niet meer!”)

box3

 

Maandag boxdag!

De box wordt bezorgd op maandag en dat betekent dat ik dinsdag, woensdag én donderdag gebakken zit. Hello Fresh staat namelijk voor maar liefst drie (of vijf) complete maaltijden van hoge kwaliteit. Vlees, vis (verse) groenten, recepten, alles is op elkaar afgestemd. Dus: geen stress in de supermarkt en niet meer in de verkeerde bij de kassa. Jolijt , doe mij maar een wijntje! (Nee, die zat er niet bij, die had ik zelf nog. )

De ‘likes’ vliegen me om de oren

Ik trap af met de zoete aardappel-wortelsoep (mét fetapakketjes). Binnen dertig minuten moet alles op tafel staan (aldus de aankondigingsmail waarin ook de bezorgtijd wordt vermeld), maar dat lukt niet helemaal. Misschien schil ik niet snel genoeg? Of zou het eraan liggen dat ik voortdurend foto’s op Twitter en Facebook plaats over de voortgang van mijn ‘project’? Dat houdt de boel natuurlijk ook flink op! Als ik tenslotte een foto plaats van het eindresultaat vliegen de ‘likes’ me om de oren. Opeens wil iedereen komen eten!

 

box4box2

 

“Jeetje mam”, zegt Lizzy bewonderend als we aan tafel gaan. “Het ziet eruit alsof we in een restaurant eten.”

Annabel knikt. “En zo smaakt het ook!”

 

box5

Koken in pictogrammen

De volgende dag is Man aan de beurt. Hij gaat voor de Zomerse pastasalade met groene pesto en gebakken kip. Voordat ik naar mijn werk ga leg ik alles netjes voor hem klaar.

Het receptenboekje komt aardig in de richting van ‘koken voor mannen in pictogrammen’ – uitleg is stap voor stap en hoeveelheden per persoon worden heel handig weergegeven – en er staat dan ook een heerlijke maaltijd op me te wachten als ik thuiskom.

“Hoe vond je het?” vraag ik.

“Prima te doen.”

“Hij heeft niet één lelijk woord geroepen”, zegt Annabel trots.

Kortom, we hebben er thuis een hobby bij. Koken uit de box van Hello Fresh. Het lidmaatschap is flexibel dus ik kan elke week aangeven of ik wel of niet een box (met drie of vijf maaltijden) wil ontvangen. De originalbox is er vanaf € 34,- euro. Voor vier personen betaal je zo’n  € 59,- voor drie maaltijden en bezorging is gratis. Er zijn ook fruitboxen, veggieboxen en topsportboxen. Keuze genoeg! Op de site kan je makkelijk uitrekenen wat het jou kost.

box8

Les trois cordon bleus

De laatste avond mogen de kinderen helpen. Een uitdaging, want ons gezin bestaat niet bepaald uit Conron Bleus. Lizzy (10) snijdt de uien en Annabel (8) de knoflook. Ondertussen snoepen de dames blaadjes koriander. De salade maken de meiden samen terwijl ik de heekfilet bereid. Binnen een half uur kunnen we aan tafel.

box7

“Ik vind deze het lekkerst”, zegt Lizzy.

“Ik vond ze allemaal lekker!” sluit Annabel passend af.

Samenvattend

Ik heb de  producten van Hello Fresh met veel plezier voor jullie geprobeerd. Hello Fresh is een praktisch alternatief in een tijd waarvan veel om gezonde voeding te doen is (ik schreef er laatst nog over). Hieronder heb ik de plus- en minpunten nog even op een rij gezet.

Ook een proefbox van Hello Fresh bestellen? Het kan via de site (klik).

box1

Pluspunten:

Smakelijke recepten, niet te ingewikkeld (snel klaar)

Veel variatie

Hoewel de site tot vier personen ‘gaat’ is op aanvraag een box voor meer personen ook mogelijk.

De hoeveelheden zijn (ruim) voldoende

Correcte en zeer vriendelijke klantenservice

Zelfs de kant en klare ingrediënten zoals pasta en pesto zien er smakelijk uit

Leuke receptenboekjes (met extra recepten en tips) om te bewaren

fresh1

Minpunten:

Box wordt bezorgd op maandag, op een afgesproken tijd maar met marge van een paar uur. Je moet dan wel echt thuis zijn. De spullen moeten gekoeld blijven dus je kan de box niet zomaar bij de buren laten afleveren.

Zelf boodschappen doen is goedkoper.

Naar verhouding vond ik de ‘garnering’(zoals de pijnboompitjes) wat mager

Niets te kiezen. Als je iets niet lust heb je pech 🙂

Let op! Deze blog bevat humor!

 

“The pianokeys are black and white
but they sound like a million colors in your mind

– Uit: “Spiders web” van Maria Cristina Mena

Ik bak mijn blogs meestal volgens een vast recept.

Een stevige – persoonlijke! – basisroux, gekruid met snufjes herinneringen en smaakversterkende observaties. Wat vette overdrijvingen (om de blog lekker kneedbaar te maken), een paar sappige details en voilà, de blog kan de zó de oven in. Even afbakken en klaar.

Meestal breng ik het lekkers op smaak met een paar pittige opmerkingen en flinke dosis humor. Humor vind ik heerlijk! Ik smul ervan en meestal smullen mijn lezers mee. Neem bijvoorbeeld de bakseltjes van een tijdje geleden “Help, mijn man is een Prepper I” en “Prepper II” (Conclusie: Bij een dumpzaak staat DUMP voor De Ultieme Mannen Plek), daar lieten deze en gene zich behoorlijk lovend over uit. “Dat smaak naar meer”, zei zelfs iemand op facebook.

Maar ik geef toe, het kruiden van een blog met pittige opmerkingen en humor is een bést een delicate kwestie. Voeg je weinig toe, dan wordt de tekst flauw, bij te veel loop je het risico dat de zinnen klef worden. Dan is zo’n blog – in feit niets meer dan een natte keek – niet te vreten.

Wat ik ook wel eens merk, is dat mensen bepaald aangebrand kunnen reageren op de humor in mijn gerechten! Dan komt mijn overdrijving niet over, slaat de grap niet of voelt men zich aangevallen. Mijn humor kan, net als gember, anijs en peper, je smaak niet zijn. Ik ga geen namen of plaatsen noemen waar ik onlangs discussies heb moeten voeren, feit is: niet iedereen waardeert (of herkent) mijn manier van lollig zijn.

Volgens collega M. moet ik dus – om discussies te voorkomen – mijn lezers van te voren waarschuwen.
“Net zoals bij geldleningen en pakjes sigaretten,” zei ze. “Iets met ‘pas op’ en dan nog wat.”
“En Cup-a-soup,” vulde een andere collega aan, “daar staat ‘vergeet niet te blazen’ op het zakjes.”

Gedrieën dachten we na over de blogbakproblematiek. Hoe ik toch mijn lezers kon attenderen op het feit dat die sterke overdrijvingen, of die scherpe observaties, allemaal opgevoerd waren ten behoeve van de grappigheid. Dat het ‘humor’ voorstelde en dat ze daar niet van moesten schrikken.

“Ik weet het,” riep M. plotseling. “Wat jij nodig hebt is een disclaimer!”
“Een disclaimer?”
“Ja. Je zet gewoon bovenaan: ‘Let op! Deze blog bevat humor!’”

Ah. Oké. Bij deze dan. U bent (vanaf nu) gewaarschuwd.

Op http://www.esthervuijsters.nl is het vandaag VerrassingsVrijdag. Jij doet toch ook mee? Klik hier om te winnen!

Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig!


Oké, ik ben nu officieel geïrriteerd.

Nadat ik woensdag een kattenspeeltuin in plaats van de bestelde vogelkooi ontving, belde ik direct met de klantenservice. Een aardige mevrouw erkende de fout en ze zou direct een nieuwe bestelling plaatsen. Voorts maakten we een afspraak voor het ophalen van de kattenmeuk.

Afgelopen vrijdag zouden ze komen. Ik had met de mevrouw van de klantenservice (of was het nou kattenservice?) afgesproken dat ik het pakket buiten zou zetten wanneer ik van huis ging. De firma had me zelfs een ‘collection confirmation’ per mail gestuurd, ik had kopieen van hun mail in de doos gedaan en het nieuwe adres – conform instuctie – op de doos geschreven. Prima geregeld.

De hele dag hield ik de straat in de gaten. Kwam er al iemand aan? Het pakket sleepte ik van buiten naar binnen want het regende steeds. Gelukkig bracht ik het grootste deel van de dag thuis door, achter de computer. Wanneer het pakket buiten stond dekte ik het af met een vuilniszak. Zag ik daar nou iemand van de pakketdienst aankomen? Wat onhandig dat ze nog niet geweest waren, nu moest ik die zooi wéér buiten zetten.

Om half vier ging ik van huis voor de diverse sportrainingen en uiteindelijk was ik pas weer om half acht weer thuis (inderdaad, op vrijdagmiddag hebben wij een druk programma!). Tot mijn grote ergernis stond het pakket nog steeds voor de deur. Aardig nat inmiddels, ondanks mijn voorzorgsmaatregelen.

Ik zette de lekkende troep weer in de gang en belde wederom de klantenservice. Daar kreeg ik een bandje. “Wij zijn uitsluitend bereikbaar op maandag tot en met vrijdag, tot zes uur.” Boe. Stelletje ambtenaren. (O nee, die gaan om vijf uur naar huis!) Ik stuurde een boze mail en vroeg de kattenservice om zo snel mogelijk contact met me op te nemen. “Heb ik weer, ‘catgate’!” zei ik tegen Paul.

Vanochtend ontving ik een mail van het bedrijf. Helaas was het geen reactie op mijn bericht, maar een nieuwsbrief. Ik was gepromoveerd tot ‘vriend’ van het bedrijf, een titel die was voorbehouden uitsluitend aan trouwe klanten.

Vriend! Natuurlijk! Met een druipende kattenspeeltuin in de gang en zonder vogelkooi. Nog even zo doorgaan. Dan zou ik binnenkort écht vrienden met ze worden. Ging ik gezellig bij ze langs. En als blijk van mijn vriendschap zou ik dan wel even om hun oren komen slaan met één van hun eigen krabpalen.

Mijn ‘vrienden’.